"อรุณรัศมี...ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?" เสียงของธีรภัทรเต็มไปด้วยความตกใจและไม่พอใจ เขาไม่คาดคิดเลยว่าอรุณรัศมีจะปรากฏตัวขึ้นที่บ้านของเขาในยามวิกาลเช่นนี้
อรุณรัศมียืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของธีรภัทร ใบหน้าสวยของเธอฉายแววเสียใจผสมกับความน้อยใจ "ฉัน...ฉันแค่อยากมาหาคุณค่ะ ธีรภัทร" เธอเอ่ยเสียงสั่น "ฉันคิดถึงคุณ"
ธีรภัทรขมวดคิ้วแน่น "เราคุยกันแล้วนะ อรุณรัศมี ว่าเราไม่สามารถเป็นอะไรกันได้อีกต่อไป"
"แต่...ฉันรู้ว่าคุณก็ยังรู้สึกกับฉันอยู่" อรุณรัศมีพยายามเข้ามาใกล้ "ฉันเห็นตอนที่คุณมองฉัน...แววตาของคุณมันบอกทุกอย่าง"
"พอได้แล้ว!" ธีรภัทรขึ้นเสียง "เธอเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว"
ขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันอยู่นั้น ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา เมษาที่แอบเข้ามาในบ้านของธีรภัทรเพื่อหาหลักฐานบางอย่าง ก็พบภาพที่ทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปกองกับพื้น
ภาพตรงหน้าคืออรุณรัศมีที่กำลังกอดธีรภัทรอยู่ ธีรภัทรดูเหมือนจะพยายามผลักเธอออก แต่ก็ดูเหมือนจะยอมให้เธอทำเช่นนั้นอยู่บ้าง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเมษา
"นี่มัน...อะไรกัน..." เมษาพึมพำเสียงเบา ราวกับตัวเองกำลังฝันร้าย
ความสงสัยที่เธอมีต่อธีรภัทรตลอดหลายวันที่ผ่านมา กลับกลายเป็นความเข้าใจผิดที่ใหญ่หลวง เธอคิดว่าธีรภัทรมีแผนการบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเธอและตะวัน แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่า...แผนการนั้น อาจจะหมายถึงการกลับไปคืนดีกับอรุณรัศมี
"เมษา!" ธีรภัทรเห็นเมษาถึงกับตะลึง เขาพยายามจะอธิบาย แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มอย่างไรดี "นี่มันไม่เป็นอย่างที่เธอคิดนะ"
"ไม่เป็นอย่างที่ฉันคิด?" เมษาหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "แล้วมันเป็นอย่างที่ฉันเห็นใช่ไหมคะ?" เธอพูดพลางชี้ไปที่อรุณรัศมีที่กำลังกอดเขาอยู่ "คุณกำลังจะกลับไปหาเธอ...ใช่ไหมคะ?"
"ฉัน..." ธีรภัทรพยายามจะเข้าไปหาเมษา แต่เธอก็ถอยห่างออกไป
"ฉันไม่ต้องการฟังอะไรทั้งนั้น" เมษาพูดเสียงแข็ง "ฉันคิดว่าฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว"
"เมษา...ได้โปรดฟังฉันก่อน" ธีรภัทรขอร้อง
"ฟังอะไรคะ?" เมษาถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด "ฟังคุณโกหกฉันอีกครั้งเหรอคะ?"
น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของเมษา เธอไม่สามารถกลั้นความรู้สึกเอาไว้ได้อีกต่อไป "ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ ธีรภัทร แต่ฉันพอแล้ว"
เธอหันหลังกลับและกำลังจะเดินจากไป แต่ธีรภัทรก็คว้าแขนเธอไว้
"เธอจะไปไหน?" เขาถามเสียงเข้ม
"ไปในที่ที่ไม่มีคุณ" เมษาตอบ "ไปในที่ที่ฉันไม่ต้องเจ็บปวดอีกต่อไป"
"เธอไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น!" ธีรภัทรตะคอก "เธอเป็นคู่หมั้นของฉัน!"
"คู่หมั้นเหรอคะ?" เมษาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "คุณกำลังจะกลับไปหาผู้หญิงอีกคน แล้วมาบอกว่าฉันเป็นคู่หมั้นของคุณ? คุณมันน่ารังเกียจที่สุด!"
"เมษา! ฉันบอกว่าให้ฟังฉัน!" ธีรภัทรพยายามจะจับเธอ แต่เมษาดิ้นหลุด เธอผลักเขาออกไปอย่างแรง
"ปล่อยฉันนะ!"
อรุณรัศมีที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ก็พูดขึ้น "ธีรภัทร...เธอจะทำอะไร? อย่าทำอะไรโง่ๆ นะ"
"เธอ...อย่ามายุ่ง!" ธีรภัทรหันไปมองอรุณรัศมีอย่างเดือดดาล
เมษาใช้จังหวะที่ธีรภัทรกำลังโมโห หันหลังวิ่งออกจากห้องไปทันที เธอวิ่งลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจเสียงเรียกของธีรภัทรเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเธอวิ่งออกมาถึงหน้าบ้าน เธอก็เห็นรถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่ เธอไม่ลังเลที่จะเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง แล้วสตาร์ทเครื่องยนต์ออกไปทันที
เธอขับรถไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด เธอรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ความรักที่เธอเคยหวัง ความสัมพันธ์ที่เธอเคยคิดว่ากำลังจะเริ่มต้นใหม่ กลับกลายเป็นฝันร้ายที่พังทลายลงต่อหน้าต่อตา
ระหว่างทาง เธอก็นึกถึงตะวันขึ้นมา ลูกชายตัวน้อยของเธอที่ยังนอนหลับอยู่ที่บ้าน เธอต้องรีบกลับไปหาเขา
เมื่อเมษากลับมาถึงบ้าน เธอก็ตรงไปที่ห้องนอนของตะวันทันที เธอกอดตะวันเอาไว้แน่น รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาเล็กน้อย แต่ความเจ็บปวดในใจยังคงอยู่
ขณะที่เธอกำลังจะพาตะวันไปนอนที่อื่น เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางหน้าบ้าน
"ใครน่ะ?" เมษาถามเสียงสั่น
ไม่มีเสียงตอบกลับมา เมษาเริ่มรู้สึกหวาดกลัว เธอจับมือตะวันไว้แน่น
ทันใดนั้น ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ธีรภัทรยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น และแววตาของเขาก็ฉายแววของความผิดหวังที่รุนแรงที่สุด
"เมษา...เธอทำอะไร?" เขาถามเสียงเย็นเยียบ "ฉันเห็นเธอ...ฉันเห็นเธออยู่กับผู้ชายคนนั้น...ที่บ้านของฉัน"
เมษาตะลึงไป "ผู้ชายคนนั้น? คุณหมายถึงใครคะ?"
"อย่ามาโกหกฉัน!" ธีรภัทรตะคอก "ฉันเห็นเธอ! เธออยู่กับเขา! เธอแอบมีผู้ชายคนอื่น!"
ความโกรธแค้นที่สะสมมานานของธีรภัทร กำลังจะระเบิดออกมา เขาเข้าใจผิดไปเสียแล้ว...เขาคิดว่าผู้ชายที่เมษาแอบพบ คือคนอื่น ไม่ใช่เขา!
"ไม่...ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ" เมษาพยายามจะอธิบาย
"พอ!" ธีรภัทรตัดบท "ฉันไม่ต้องการฟังอะไรทั้งนั้น!"
เขาก้าวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว เขาไม่สนใจตะวันเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขามุ่งตรงไปที่เมษาเพียงผู้เดียว
"เธอ...ทำลายทุกอย่าง!" ธีรภัทรพูดเสียงกัดฟัน "เธอทำลายความเชื่อใจของฉัน!"
เมษาพยายามจะถอยหนี แต่ธีรภัทรก็คว้าแขนเธอไว้แน่น "ฉันจะไม่มีวันให้อภัยเธอ!"
คู่หมั้นที่หวานที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก