“ไม่จริง! แม่!” เสียงตะโกนก้องของเมษาดังก้องไปทั่วทางเดินของโรงพยาบาล เธอวิ่งฝ่าผู้คนด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ หัวใจเต้นระส่ำราวกับจะทะลุออกมาจากอก ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า
พยาบาลที่ตามมาติดๆ พยายามจะเอื้อมมือมาประคองเธอ แต่เมษาก็สะบัดออกอย่างแรง เธอไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น นอกจากใบหน้าซีดเซียวของแม่ที่ปรากฏขึ้นในมโนภาพ
เมื่อเมษามาถึงห้องพักผู้ป่วยของแม่ เธอก็เห็นภาพที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น ร่างของแม่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาปิดสนิท เครื่องวัดสัญญาณชีพที่เคยแสดงกราฟเป็นเส้นต่อเนื่อง บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นเส้นตรงอันน่าสะพรึงกลัว
“แม่คะ! แม่!” เมษาร้องเรียกอย่างสุดเสียง เธอเข้าไปกอดร่างอันไร้วิญญาณของแม่ไว้แน่น น้ำตาที่เคยไหลริน บัดนี้กลับเหือดแห้งไปราวกับถูกสูบออกไปจากร่างกาย
“คุณแม่... ท่านจากไปแล้วค่ะ” พยาบาลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน แต่คำพูดนั้นก็ยิ่งตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายให้เมษา
เมษานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ความเสียใจถาโถมเข้าใส่เธออย่างไม่ปรานี เธอเสียทั้งลูกชายที่เพิ่งจะรู้ว่าเป็นของธีรภัทร และตอนนี้ก็เสียแม่ที่รักยิ่งไปอีกคน
ในขณะที่เมษากำลังจมอยู่กับความเศร้า พลันเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง ปลายสายเป็นเสียงของธีรภัทร
“เมษา! เกิดอะไรขึ้น! ทำไมเธอถึงเงียบไป!” เสียงของธีรภัทรเต็มไปด้วยความร้อนรน
เมษากลั้นเสียงสะอื้น “แม่... แม่ของฉัน... เสียแล้วค่ะ”
ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่ธีรภัทรจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ “ฉัน... ฉันขอโทษนะเมษา... ฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นกับเธอ”
“ไม่เป็นไรค่ะ” เมษากล่าวเสียงแผ่วเบา “ฉันเข้าใจ”
“ฉันจะรีบไปหาเดี๋ยวนี้” ธีรภัทรกล่าว
เมษามองร่างของแม่ด้วยแววตาที่ว่างเปล่า “ไม่ต้องหรอกค่ะ... ฉันอยากอยู่คนเดียว”
“ไม่... ฉันต้องไป” ธีรภัทรยืนกราน “ฉันเป็นห่วงเธอ”
เมษายอมแพ้ต่อการต่อต้าน เธอรู้ว่าเธอต้องการใครสักคนอยู่เคียงข้างในเวลานี้
ไม่นานนัก ธีรภัทรก็มาถึงโรงพยาบาล เขาตรงดิ่งมาที่ห้องของแม่เมษาทันที เมื่อเห็นสภาพของเมษาและร่างไร้วิญญาณของแม่ เธอก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเขาพังทลายลงอีกครั้ง
เขาเดินเข้าไปหาเมษาอย่างช้าๆ และโอบกอดเธอไว้แน่น เมษากอดตอบเขาแน่น ราวกับต้องการหาที่พึ่งทางใจ
“ฉันอยู่ที่นี่นะเมษา” ธีรภัทรกล่าวเสียงนุ่ม “เธอไม่ต้องกลัว”
ทั้งสองคนยืนกอดกันอยู่พักใหญ่ ปล่อยให้ความเศร้าโศกได้หลั่งไหลออกมาอย่างอิสระ
หลังจากผ่านช่วงเวลาแห่งความเศร้าโศกไปแล้ว ธีรภัทรก็ตัดสินใจที่จะดูแลเรื่องงานศพของแม่เมษาทั้งหมด เขาต้องการทำทุกอย่างเพื่อปลอบประโลมเมษา
ในขณะที่ธีรภัทรกำลังจัดการเรื่องต่างๆ อยู่ เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากทนายความของเขา
“คุณธีรภัทรครับ... มีข่าวสำคัญเกี่ยวกับคดีที่คุณกำลังฟ้องร้องคุณสมชาย”
ธีรภัทรเลิกคิ้วด้วยความสงสัย “ข่าวอะไร?”
“ศาลได้มีคำตัดสินแล้วครับ... คุณสมชาย... เป็นฝ่ายชนะคดี”
คำพูดนั้นทำให้ธีรภัทรแทบจะยืนไม่อยู่ เขาไม่เคยคิดเลยว่าผลลัพธ์จะเป็นแบบนี้
“เป็นไปไม่ได้! เกิดอะไรขึ้น!” ธีรภัทรตะคอก
“มีหลักฐานใหม่ถูกนำเสนอเข้ามาครับ... เป็นหลักฐานที่ทำให้เราเสียเปรียบอย่างมาก” ทนายความกล่าว
ธีรภัทรถึงกับอึ้งไป เขาไม่รู้ว่าหลักฐานใหม่นั้นคืออะไร แต่เขารู้ดีว่ามันจะต้องมีอะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเมษาอย่างแน่นอน
เมื่อธีรภัทรกลับมาหาเมษา เขาเห็นเธอนั่งอยู่คนเดียวเงียบๆ บนโซฟาในห้องรับแขก
“เมษา...” ธีรภัทรกล่าวเสียงแหบพร่า
เมษามองเขาด้วยแววตาที่เหนื่อยล้า “คุณธีรภัทร... คุณมีอะไรจะบอกฉันหรือเปล่า?”
ธีรภัทรลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริง “ฉัน... ฉันเพิ่งรู้ข่าว... ว่าฉันแพ้คดี... คดีฟ้องร้องคุณสมชาย”
เมษาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “แพ้คดี? เป็นไปได้ยังไง?”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” ธีรภัทรกล่าว “แต่... ฉันสงสัยว่ามันอาจจะเกี่ยวข้องกับเธอ”
เมษาเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “คุณสมชาย... คือพ่อของฉันค่ะ”
คำพูดนั้นทำให้ธีรภัทรถึงกับอึ้งไป เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเขากำลังหมุนคว้าง
“อะไรนะ...” ธีรภัทรพึมพำ
“เขา... คือคนที่ฉันรักมากที่สุด... รองจากตะวัน... และแม่ของฉัน” เมษากล่าวเสียงสั่นเครือ “แต่เขาก็คือคนที่ทำลายชีวิตของฉัน... ทำให้ฉันต้องหนีไป”
ธีรภัทรมองเมษาด้วยแววตาที่ซับซ้อน เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยนี้
“แล้ว... แล้วหลักฐานใหม่นั่นล่ะ?” ธีรภัทรถาม
เมษาสูดหายใจลึก “ฉัน... ฉันไม่รู้”
แต่ในใจของเมษากลับมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างแวบหนึ่ง... ถ้าคุณสมชายคือพ่อของเธอจริง... และเขาก็รู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับธีรภัทร... บางที... เขาอาจจะเป็นคนเดียวที่รู้ความจริงทั้งหมด
“คุณสมชาย... อาจจะเป็นคนเดียวที่รู้ความจริงทั้งหมด” เมษากล่าว
ธีรภัทรมองเมษาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “เธอคิดว่าเขาจะยอมบอกเราเหรอ?”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” เมษากล่าว “แต่... เราไม่มีทางเลือกแล้ว”
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของธีรภัทรก็ดังขึ้นอีกครั้ง ปลายสายเป็นเสียงของเลขาฯ ของเขา
“คุณธีรภัทรครับ! มีข่าวร้าย! คุณสมชาย... เขาหายตัวไปครับ!”
คำพูดนั้นทำให้ธีรภัทรถึงกับหน้าซีดเผือด เขาไม่รู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้จะจบลงอย่างไร
“หายตัวไป? หมายความว่ายังไง!” ธีรภัทรถามเสียงดัง
“ไม่ทราบครับ... แต่มีคนเห็นเขากำลังขึ้นเครื่องบินส่วนตัวออกนอกประเทศไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาครับ”
ธีรภัทรมองเมษาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขาไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกับคุณสมชายอีกครั้ง
“นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นกันแน่” ธีรภัทรถามเสียงแผ่วเบา
เมษาก้มหน้าลงมองพื้น เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกพายุแห่งโชคชะตาพัดพาไปอย่างไม่หยุดหย่อน
“ฉัน... ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะ” เมษากล่าวเสียงเศร้า “แต่ฉันรู้สึกว่า... ทุกอย่างมันกำลังจะแย่ลงกว่าเดิม”
คู่หมั้นที่หวานที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก