เงาบางๆ ที่ทอดตัวยาวกว่าปกติบนทางเดินคอนกรีตในตรอกซอยแคบๆ นั้น ไม่ได้มาจากแสงไฟนีออนที่กะพริบอย่างอ่อนแรง แต่มันคือเงาของความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา อรุณรู้ดี สัญชาตญาณที่สั่งสมมาจากการเอาชีวิตรอดตลอดหลายปีบอกเธอแบบนั้น เสียงฝีเท้าที่ดังมาแต่ไกล ไม่ใช่เสียงของคนจรจัดที่กำลังหาเศษหาเลย แต่มันมีจังหวะที่สม่ำเสมอ หนักแน่น ราวกับกำลังเดินตามเป้าหมายที่แน่นอน เสียงลมหายใจที่กระชั้นขึ้น ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกหวาดผวาที่เกาะกุมหัวใจดวงน้อยของเธอ
"หลบเร็ว!" เสียงห้าวๆ ดังขึ้นมาจากด้านหลัง ก่อนที่แขนแกร่งจะคว้าเอวของเธอแล้วกระชากไปซ่อนหลังถังขยะใบใหญ่ที่ส่งกลิ่นเหม็นอับ อรุณแทบไม่ทันได้ตั้งตัว เธอเบิกตากว้าง มองเห็นภาพเงาตะคุ่มสองร่างปรากฏขึ้นที่ปากตรอก ใบหน้าของพวกมันมืดมนภายใต้หมวกไหมพรมที่สวมจนถึงคิ้ว แสงไฟสลัวสะท้อนประกายเย็นเยียบจากวัตถุบางอย่างในมือของพวกมัน
"เห็นไหม? ฉันบอกแล้วว่ามันไปไม่ไหนไกล" เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างหงุดหงิด "ถ้าช้ากว่านี้มันก็หลุดเงื้อมมือเราไปอีกแล้ว"
"อย่าบ่นน่า รีบหาตัวมันให้เจอ นายหญิงสั่งว่าต้องได้ตัวเป็นๆ กลับไป" อีกเสียงตอบกลับอย่างเยือกเย็น
หัวใจของอรุณเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอพยายามกลั้นลมหายใจ ภาวนาให้เงาเหล่านั้นผ่านไปโดยเร็ว แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะเล่นตลก รถเก๋งสีดำคันหนึ่งค่อยๆ แล่นเข้ามาจอดที่ปากตรอก แสงไฟหน้ารถส่องสว่างเข้ามา ทำให้เงาของพวกมันชัดเจนยิ่งขึ้น และที่แย่กว่านั้น คือมันส่องมาถึงที่ซ่อนของเธอและภูผา
"เฮ้ย! นั่นมันอะไร?" หนึ่งในคนร้ายชี้มาทางถังขยะ
ภูผาขยับตัวเล็กน้อย กั้นร่างของอรุณไว้เบื้องหลัง เขาค่อยๆ ยื่นมือไปหยิบสิ่งของที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของเขา อรุณได้ยินเสียงโลหะกระทบกันเบาๆ เธอเหลือบมองเห็นเพียงปลายด้ามปืนที่โผล่ออกมา
"ไปให้พ้นจากที่นี่" ภูผากระซิบเสียงลอดไรฟัน มืออีกข้างบีบแขนอรุณเบาๆ เป็นสัญญาณให้เตรียมพร้อม "ถ้าฉันบอกให้วิ่ง วิ่งให้สุดชีวิต"
อรุณพยักหน้า ดวงตาเบิกกว้าง มองไปยังใบหน้าของภูผาที่ฉายแววเคร่งเครียด เขาไม่ได้ดูเหมือนคนใจเย็นที่เธอเคยเจออีกต่อไป แต่เป็นนักสู้ที่กำลังเตรียมพร้อมรับมือกับอันตราย
"ถอยไปซะ" ภูผาตะโกนเสียงดัง เขาผลักอรุณให้ถอยไปอีกนิด ก่อนจะก้าวออกมาเผชิญหน้ากับคนร้ายทั้งสอง "พวกแกกำลังมองหาอะไรอยู่?"
"เรื่องของแกน่า" หนึ่งในคนร้ายตอบกลับอย่างเย่อหยิ่ง "หลบไปซะ เราไม่ต้องการมีปัญหากับคนนอก"
"แต่นี่มันที่ของฉัน" ภูผากล่าว เสียงของเขาเย็นชาจนน่าขนลุก "และฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามในเขตของฉัน"
ก่อนที่คนร้ายจะได้ตอบโต้ ภูผาก็เคลื่อนไหว เขาพุ่งเข้าใส่คนร้ายคนแรกด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ หมัดของเขาออกไปอย่างแม่นยำ กระแทกเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างจัง จนอีกฝ่ายเซถลาไปชนกับผนัง
"ไอ้บ้า!" คนร้ายอีกคนร้องเสียงหลง ก่อนจะชักปืนออกมาเล็งมาทางภูผา
"วิ่ง!" ภูผาตะโกนบอกอรุณ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเร่งรีบ
อรุณไม่รอช้า เธอพุ่งตัวออกจากที่ซ่อน วิ่งไปตามตรอกแคบๆ อย่างสุดกำลัง เสียงปืนดังขึ้นตามหลังเธอ เสียงกระสุนเฉี่ยวผ่านอากาศไปอย่างน่าหวาดเสียว เธอได้ยินเสียงการต่อสู้ที่ดังมาจากด้านหลัง เสียงหมัดกระทบเนื้อ เสียงตะโกนด่าทอ เสียงปืนที่ดังเป็นระยะๆ
เธอไม่กล้าหันกลับไปมอง เธอวิ่งไปเรื่อยๆ วิ่งจนหัวใจแทบจะหลุดออกมา กระทบกับผนังอิฐที่เย็นเฉียบ สองข้างทาง เธอต้องหลบหลีกสิ่งของที่กองระเกะระกะ บางครั้งก็ต้องปีนข้ามกองขยะที่ส่งกลิ่นเน่าเหม็น
ในที่สุด เธอก็วิ่งมาถึงถนนใหญ่ที่มีแสงสว่างจ้า ผู้คนเดินขวักไขว่ เธอหยุดยืนหอบ หันกลับไปมองยังปากตรอกที่เธอเพิ่งวิ่งออกมา มันเงียบสงัดผิดปกติ ไม่มีเสียงการต่อสู้ ไม่มีเสียงใครตะโกน ไม่มีแม้แต่เงาของภูผา
หัวใจของเธอหล่นวูบ ความหวาดกลัวที่เคยมีกลับทวีคูณขึ้น เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับภูผา เขาบาดเจ็บหรือเปล่า? เขาปลอดภัยไหม? คนร้ายเหล่านั้นหายไปไหน?
เธอตัดสินใจเดินต่อไปอย่างเรื่อยๆ พยายามควบคุมการหายใจให้เป็นปกติ เธอต้องหาที่ปลอดภัยก่อน ห่างจากที่นี่ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขณะที่เธอเดินไปเรื่อยๆ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้นถนน ใกล้กับปากตรอกนั้น มันเป็นสิ่งของเล็กๆ ที่คุ้นตา...
มันคือสร้อยคอเงินเส้นเล็กๆ ที่มีจี้เป็นรูปกุญแจไขว้กัน สร้อยคอที่เธอเคยเห็น... สร้อยคอที่เธอเห็นภูผาใส่อยู่เสมอ!
อรุณชะงักเท้า ก้มลงหยิบสร้อยคอขึ้นมา หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง ความกังวลถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง สร้อยเส้นนี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? มันหลุดจากคอเขาตอนที่ต่อสู้หรือเปล่า? หรือว่า...
ความคิดประหลาดผุดขึ้นในหัวของเธอ คนร้ายที่ตามล่าเธอมาตลอด มันเกี่ยวข้องกับภูผาด้วยหรือเปล่า? หรือว่านักสืบผู้เย็นชาคนนี้... กำลังปกป้องเธอจากใครบางคน... ที่อาจจะเป็นคนเดียวกันกับคนที่ตามล่าเธอมาตลอด?
เธอค่อยๆ สวมสร้อยคอเส้นนั้นไว้ที่คอของตัวเอง รู้สึกถึงความเย็นของโลหะที่สัมผัสกับผิว จี้รูปกุญแจไขว้กันนั้นดูเหมือนจะมีความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าที่เธอเคยคิด
ขณะที่เธอพยายามประมวลผลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงของรถยนต์คันหนึ่งที่กำลังแล่นเข้ามาใกล้ ทำให้เธอต้องหันไปมอง รถคันนั้นค่อยๆ ชะลอความเร็วลง และหยุดลงตรงหน้าเธอ ประตูรถถูกเปิดออกอย่างช้าๆ
อรุณเบิกตากว้าง เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นในกรอบประตูรถ ใบหน้าของคนที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้เจออีกเลย...
นักสืบช่วยชีวิต
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก