ตอนที่ 5 — สายสัมพันธ์ที่ก่อตัว

"อรุณ... เป็นอะไรไป?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามออกมาอย่างอ่อนโยนผิดกับภาพลักษณ์ที่อรุณเคยจดจำได้ ดวงตาสีเข้มทอประกายความเป็นห่วง ทำให้หัวใจที่กำลังสั่นคลอนของเธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด

นี่มันเป็นไปได้อย่างไร? ภูผายังมีชีวิตอยู่! ร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นของเขา ไม่ได้บดบังความรู้สึกปลอดภัยที่แผ่ออกมาจากตัวเขาเลยแม้แต่น้อย ‌เขาเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ ยื่นมือข้างหนึ่งออกมาอย่างลังเล ราวกับกลัวว่าเธอจะถอยหนี

"ฉัน... ฉันไม่เป็นไร" อรุณตอบเสียงตะกุกตะกัก พยายามรวบรวมสติ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ทั้งที่เธอเห็นเขากำลังต่อสู้อยู่เมื่อครู่

"แน่ใจนะ?" ​ภูผาถาม ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วร่างของเธอ ราวกับจะประเมินว่าเธอปลอดภัยดีหรือไม่ "ฉันเห็นพวกมัน..."

"ฉันรู้" อรุณขัดขึ้น "แต่ฉันหนีมาได้" เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามในสิ่งที่ค้างคาใจ ‍"แล้วคุณล่ะ? ฉันเห็นคุณ... สู้กับพวกมัน"

ภูผาถอนหายใจเบาๆ เขายกมือขึ้นลูบใบหน้าที่บอบช้ำเล็กน้อย "นิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือมาสัมผัสแก้มของเธออย่างแผ่วเบา ‌"เธอต่างหากที่ต้องระวัง"

สัมผัสที่อ่อนโยนนั้นทำให้ความตึงเครียดที่เกาะกุมหัวใจของอรุณค่อยๆ คลายลง เธอมองเข้าไปในดวงตาของภูผา และเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกลงไปภายใต้ความเย็นชาและความเป็นมืออาชีพของเขา มันคือความห่วงใย ความผูกพันที่เขาพยายามจะปิดบัง

"ทำไมคุณถึงช่วยฉัน?" อรุณถามอย่างตรงไปตรงมา คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวเธอตั้งแต่แรกเจอ ‍"คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น"

ภูผาชะงักไป เขาถอนมือออกจากแก้มของเธอ แล้วก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย ราวกับจะตั้งกำแพงขึ้นมาระหว่างเขาและเธออีกครั้ง "ฉันเป็นนักสืบ" เขาตอบเสียงเรียบ "หน้าที่ของฉันคือการปกป้อง"

"แต่พวกนั้น... พวกเขาต้องการอะไรจากฉัน?" ​อรุณถามต่อ น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "ทำไมพวกเขาถึงตามล่าฉันไม่เลิก?"

ภูผาเงียบไปนาน เขาหันมองไปทางตรอกที่เกิดเหตุ ก่อนจะหันกลับมามองอรุณ ดวงตาของเขาฉายแววครุ่นคิด "ฉันไม่แน่ใจ... แต่ฉันรู้ว่ามันอันตราย" ​เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง "เธอควรจะไปจากที่นี่... ไปที่ที่ปลอดภัย"

"แล้วคุณล่ะ?" อรุณถาม "คุณจะไปไหน? คุณก็ตกอยู่ในอันตรายเหมือนกัน"

"ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง" ภูผาตอบอย่างหนักแน่น "ส่วนเธอ... ​เธอต้องเชื่อใจฉัน"

คำพูดของเขาทำให้หัวใจของอรุณเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายถึงชีวิต และมีเพียงชายหนุ่มคนนี้เท่านั้นที่ดูเหมือนจะคอยปกป้องเธออยู่ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่าเขากำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่เช่นกัน

"ฉันจะไปกับคุณ" อรุณตัดสินใจพูดออกไปอย่างฉับพลัน "ฉันไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน และฉันรู้สึกปลอดภัยที่สุดเมื่ออยู่กับคุณ"

ภูผามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขาดูเหมือนจะต่อสู้กับความคิดบางอย่างในใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ "ถ้าเธอแน่ใจ" เขาตอบอย่างอ้อมๆ "งั้นเราไปกัน"

เขาเปิดประตูรถเชิญเธอเข้าไปนั่ง อรุณรู้สึกถึงความสะดวกสบายที่ได้เข้าไปนั่งในรถคันนี้ ท่ามกลางความวุ่นวายและความหวาดกลัวภายนอก ภูผาขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว หลีกเลี่ยงเส้นทางที่พลุกพล่าน

ตลอดทาง อรุณมองดูใบหน้าของภูผาที่กำลังจดจ่ออยู่กับการขับรถ เธอเริ่มสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอไม่เคยสังเกตมาก่อน รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากเมื่อเจอสัญญาณไฟเขียว รอยขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเจอรถติด การเคลื่อนไหวที่สง่างามและมั่นคงของเขา

"ขอบคุณนะ" อรุณเอ่ยขึ้นเบาๆ "ที่ช่วยฉัน"

ภูผาหันมายิ้มให้เธอเล็กน้อย "ฉันบอกแล้วไง... ว่าฉันจะปกป้องเธอ"

อรุณรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย คำพูดของเขาไม่ใช่แค่การปลอบโยน แต่มันมีความจริงใจอยู่เบื้องหลัง เธอเริ่มเข้าใจว่าทำไมเธอถึงรู้สึกผูกพันกับเขา ทั้งๆ ที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน

"ฉัน... ฉันไม่เคยคิดว่านักสืบจะอันตรายขนาดนี้" อรุณพูดติดตลก พยายามคลายบรรยากาศที่ยังคงมีความตึงเครียดอยู่

ภูผาหัวเราะเบาๆ "งานของฉันมันก็เป็นแบบนี้แหละ" เขาตอบ "แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่ถึงกับต้องวิ่งหนีตายแบบนี้"

"แล้วทำไมครั้งนี้ถึงได้เป็นแบบนี้ล่ะ?" อรุณถาม ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ใบหน้าของเขา

ภูผาเงียบไป เขาหันกลับมามองถนนข้างหน้า "ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน" เขาตอบเสียงเบา "แต่ฉันจะหาคำตอบให้"

"คุณจะสืบเรื่องนี้ต่อใช่ไหม?" อรุณถามด้วยความหวัง

"แน่นอน" ภูผาตอบ "และเธอ... ก็จะปลอดภัย"

เมื่อรถจอดเทียบที่หน้าบ้านหลังเล็กๆ ที่ดูปลอดภัย อรุณก็รู้สึกถึงความโล่งอกที่ได้เห็นที่พักพิงแห่งใหม่ ภูผาลงจากรถก่อน แล้วเปิดประตูช่วยเธอลงมา

"ที่นี่เป็นไงบ้าง?" เขาถาม

"ดูดีเลยค่ะ" อรุณตอบ "ขอบคุณอีกครั้งนะ"

"ไม่ต้องห่วง" ภูผาพูด "ฉันจะอยู่ที่นี่กับเธอสักพัก เพื่อให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัยจริงๆ"

คำพูดของเขาทำให้หัวใจของอรุณพองโต เธอรู้สึกได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภูผากำลังพัฒนาไปในทิศทางที่ดีขึ้น จากคนแปลกหน้าที่เข้ามาพัวพันในชีวิตอย่างไม่คาดฝัน ตอนนี้เขากลายเป็นผู้ปกป้อง เป็นคนที่เธอไว้ใจได้

ขณะที่อรุณกำลังจะก้าวเข้าไปในบ้าน ภูผาก็เอื้อมมือมาคว้าข้อมือของเธอไว้เบาๆ "อรุณ" เขาเรียกชื่อของเธอด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "มีเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากจะบอกเธอ"

อรุณมองไปที่เขาด้วยความสงสัย "อะไรเหรอคะ?"

"ฉัน... ฉันกำลังสืบเรื่องบางอย่างอยู่" ภูผาพูด "และฉันคิดว่า... เรื่องนั้นอาจจะเกี่ยวข้องกับอดีตของเธอ"

คำพูดของเขาทำให้หัวใจของอรุณเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอเคยคิดว่าเธอได้ทิ้งอดีตอันดำมืดนั้นไว้ข้างหลังแล้ว แต่ดูเหมือนว่ามันกำลังจะตามมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง... และครั้งนี้ มันอาจจะเชื่อมโยงกับนักสืบผู้เย็นชาคนนี้อย่างไม่คาดฝัน