ตอนที่ 6 — ความลับของผู้ปกป้อง

"เกี่ยวกับอดีตของฉัน?" อรุณทวนคำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความรู้สึกที่เคยสงบสุขเมื่อครู่พลันแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวงอีกครั้ง เธอไม่เคยเล่าเรื่องอดีตของเธอให้ใครฟังมาก่อน แม้แต่ภูผาเองก็ยังคงเป็นเหมือนปริศนาที่เธอพยายามจะไข

ภูผาถอนหายใจเบาๆ ดวงตาของเขามองสำรวจใบหน้าของอรุณอย่างพิจารณา "ฉันรู้ว่าเธอมีอดีตที่ซับซ้อน" เขาพูดเสียงเรียบ ‌"และฉันก็เห็นว่ามีคนกำลังตามล่าเธออย่างไม่ลดละ"

"แต่คุณจะรู้เรื่องของฉันได้อย่างไร?" อรุณถาม พยายามซ่อนความตกใจที่เกิดขึ้น "คุณ... คุณแอบสืบฉันเหรอ?"

"เปล่า" ภูผาตอบทันควัน "แต่ฉันมีข้อมูลบางอย่างที่ทำให้ฉันเชื่อแบบนั้น" เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ​ก่อนจะเอ่ยต่อ "เมื่อคืน... ฉันเจอคนของ 'กลุ่มเงา' ที่นั่น"

"กลุ่มเงา?" อรุณทวนคำ ชื่อนี้ไม่คุ้นหูเลยแม้แต่น้อย

"เป็นองค์กรใต้ดินที่ทำงานสกปรก" ภูผาอธิบาย ‍"พวกเขามีชื่อเสียงเรื่องการลักพาตัว การค้ามนุษย์ และการทำลายชีวิตคน"

อรุณรู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่างกาย เธอเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับองค์กรแบบนี้ แต่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาพัวพันกับมัน "แล้ว... แล้วพวกเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับฉันได้อย่างไร?"

"ฉันไม่รู้แน่ชัด" ภูผาตอบ ‌"แต่สิ่งที่ฉันรู้คือ... พวกเขาต้องการตัวเธอ"

คำพูดของภูผาทำให้ความกังวลของอรุณยิ่งทวีคูณ เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะอันตรายถึงขนาดนี้ "แล้วคุณ... คุณจะทำอย่างไรต่อไป?"

"ฉันจะสืบหาความจริง" ภูผาตอบอย่างหนักแน่น "ฉันจะหาว่าทำไมพวกนั้นถึงตามล่าเธอ และฉันจะหาทางยุติมันให้ได้"

"แต่... ‍คุณเองก็ตกอยู่ในอันตรายเหมือนกัน" อรุณเอ่ยขึ้น "ถ้าพวกเขารู้ว่าคุณเข้ามาพัวพัน..."

"ฉันรู้" ภูผาขัดขึ้น "แต่นี่คืองานของฉัน และฉันก็รู้สึก... ฉันรู้สึกว่าฉันต้องช่วยเธอ"

คำว่า "ต้องช่วยเธอ" ​นั้นทำให้หัวใจของอรุณเต้นแรงอีกครั้ง มันเป็นคำพูดที่ตรงไปตรงมาและจริงใจ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกวางใจในตัวเขามากขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน ความสงสัยก็ยังคงค้างคาอยู่ในใจ

"แล้วคุณล่ะคะ?" อรุณถามอย่างรวดเร็ว "คุณมีอดีตอะไรที่ซ่อนอยู่? ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่? ​ทำไมคุณถึงต้องเข้ามาพัวพันกับเรื่องของฉัน?"

ภูผาชะงักไปเมื่อได้ยินคำถาม ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่ยากจะตีความ มันไม่ใช่ความเย็นชา แต่เป็นความเจ็บปวด ความเศร้า ที่ถูกเก็บงำไว้

"อดีตของฉัน..." เขาพึมพำเสียงเบา "มันก็ซับซ้อนเหมือนกัน"

เขาเงียบไปนาน ​ราวกับกำลังรวบรวมสติ ก่อนจะหันมามองอรุณตรงๆ "ฉันเคยสูญเสียคนสำคัญไป" เขาเริ่มเล่า "คนที่ไม่ควรจะสูญเสียไป... และฉันก็ไม่สามารถปกป้องเขาได้"

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด และความเสียใจที่ยังคงฝังลึก อรุณมองเขาด้วยความเห็นใจ เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่เขาแบกรับอยู่

"ฉันเลยสาบานกับตัวเองว่า" ภูผากล่าวต่อ "ว่าจะไม่ยอมให้ใครต้องตกอยู่ในอันตรายอีกต่อไป โดยเฉพาะคนที่ฉัน... รู้สึกผูกพัน"

คำว่า "รู้สึกผูกพัน" นั้นทำให้หัวใจของอรุณเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม เธอไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไรกับคำพูดของเขาดี

"ฉัน... ฉันเข้าใจ" อรุณตอบอย่างตะกุกตะกัก "และฉันก็ขอบคุณที่คุณพยายามช่วยฉัน"

"ฉันจะช่วยเธอ" ภูผาย้ำ "และฉันจะหาคำตอบให้กับทุกอย่าง"

เมื่ออรุณเข้ามาในบ้าน เธอก็รู้สึกถึงความปลอดภัยที่มากขึ้น แต่ในใจของเธอยังคงมีคำถามมากมายเกี่ยวกับภูผา นักสืบผู้เย็นชาคนนี้เองก็มีความลับที่ซ่อนเร้นอยู่เช่นกัน และดูเหมือนว่าอดีตของทั้งคู่กำลังจะเชื่อมโยงกันอย่างไม่คาดฝัน

คืนนั้น อรุณนอนไม่หลับ เธอพยายามคิดทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้น และยิ่งคิด เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

เธอตัดสินใจลองค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับ "กลุ่มเงา" ในอินเทอร์เน็ต เธอพิมพ์คำค้นหาลงไปในช่องค้นหาอย่างระมัดระวัง และสิ่งที่ปรากฏขึ้นก็ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ

ข้อมูลที่เธอพบนั้นน่าตกใจอย่างยิ่ง กลุ่มเงาเป็นองค์กรที่ใหญ่และมีอิทธิพลมากกว่าที่เธอคิด พวกเขามีเครือข่ายกว้างขวาง และมีเป้าหมายที่ชัดเจน... การควบคุมโลกใต้ดิน

ขณะที่เธอกำลังอ่านข้อมูลอยู่นั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นภาพถ่ายใบหนึ่ง ภาพถ่ายของกลุ่มคนยืนเรียงกัน โดยมีชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงกลาง ภาพนั้นดูเก่า แต่ก็ยังชัดเจนพอที่จะมองเห็นใบหน้าของทุกคนได้

และที่ทำให้เธอตกใจที่สุด... คือใบหน้าของชายคนนั้น...

มันคือภูผา!

แต่ในภาพนั้น ภูผาดูแตกต่างออกไป เขาไม่ได้ดูเย็นชาและเป็นมืออาชีพเหมือนที่เธอเคยเห็น แต่เขากลับดูอ่อนเยาว์กว่านั้น และที่สำคัญ... เขาไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว แต่เขายืนอยู่ท่ามกลางสมาชิกของกลุ่มเงา!

อรุณตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว เธอไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่เห็นได้ ภูผา... นักสืบที่กำลังปกป้องเธออยู่... เกี่ยวข้องกับกลุ่มเงาอย่างนั้นหรือ? เขาเคยเป็นส่วนหนึ่งขององค์กรที่อันตรายนี้มาก่อนจริงหรือ?

ความสับสน ความหวาดกลัว และความผิดหวังถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อใครอีกต่อไป ภูผาเป็นผู้ปกป้องเธอจริงๆ หรือเขาแค่กำลังใช้เธอเพื่อเป้าหมายบางอย่าง?

ขณะที่เธอกำลังจมดิ่งอยู่ในความคิดอันสับสน เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างนุ่มนวล ทำให้เธอสะดุ้งตกใจ

"อรุณ?" เสียงของภูผาดังมาจากนอกประตู "เธอโอเคไหม?"

อรุณพยายามรวบรวมสติ เธอไม่รู้ว่าจะตอบเขาว่าอย่างไรดี เธอจะบอกเขาว่าเธอรู้ความลับของเขาแล้ว หรือเธอจะเก็บมันไว้ก่อน?

ในที่สุด เธอก็ตัดสินใจเดินไปเปิดประตู ท่าทีของเธอเต็มไปด้วยความลังเลและความไม่แน่ใจ

เมื่อประตูเปิดออก ภูผาก็ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาฉายแววเป็นห่วง "มีอะไรเหรอ?" เขาถาม

อรุณมองเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามอ่านความจริงใจจากแววตาคู่นั้น แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับมีเพียงความซับซ้อนที่เธอไม่อาจเข้าใจได้

"คุณ... คุณเคยเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเงามาก่อนใช่ไหมคะ?" อรุณถามออกไปอย่างตรงไปตรงมา

สีหน้าของภูผาเปลี่ยนไปทันที ความตกใจปรากฏขึ้นในแววตาของเขา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยที่ยากจะคาดเดา