“ไม่! ฉันไม่ยอม!” เสียงอรุณตะโกนก้อง หัวใจเต้นระส่ำราวกับจะหลุดออกมานอกอก
ภูผายืนนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยจนน่าขนลุก แต่แววตาคมกริบของเขาฉายประกายบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง “มันเป็นวิธีเดียวอรุณ” เสียงทุ้มของเขาเย็นชา แต่ก็แฝงความเด็ดเดี่ยว “คนร้ายกำลังจะหนีไป ถ้าเราไม่รีบดักทาง เขาจะหายไปตลอดกาล”
อรุณมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มของนักสืบหนุ่มที่บัดนี้กลายเป็นเงาแห่งความหวังเดียวของเธอ ความรู้สึกหวาดกลัวประดังประเด จนแทบจะยืนไม่อยู่ หากแต่ภาพใบหน้าอันโหดร้ายของคนที่ตามล่าเธอ กำลังจะย้อนกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง “แต่...ถ้าพวกเขาเจอฉันล่ะคะ” เสียงสั่นเครือของเธอเอ่ยถาม ความคิดที่จะกลายเป็นเหยื่อล่อมันน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าจะรับไหว
“นั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องอยู่กับเธอ” ภูผาตอบ ดวงตาของเขาสบประสานกับเธออย่างหนักแน่น “ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรไป”
คำพูดนั้น… มันปลอบประโลมหัวใจที่หวาดหวั่นของอรุณได้เพียงเสี้ยววินาที เพราะภายใต้ความมั่นคงของเขา เธอกลับสัมผัสได้ถึงอันตรายบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา “ภูผา...คุณแน่ใจจริงๆ เหรอคะ”
“ฉันแน่ใจ” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะหันไปสั่งการลูกน้องที่รออยู่ “เตรียมรถให้พร้อม ใช้วิทยุแจ้งเส้นทางและจุดนัดพบให้ละเอียดที่สุด”
แผนการของภูผาคือการล่อให้กลุ่มคนร้ายที่กำลังจะหลบหนีออกนอกประเทศ เผยตัวออกมา โดยใช้ข้อมูลที่ได้มาจากการแกะรอยและข่าวกรองที่เขามี พวกเขาจะตั้งจุดสกัดตามเส้นทางที่คาดว่าคนร้ายจะใช้ และอรุณ… จะเป็นเหมือนแม่เหล็กดึงดูดเป้าหมายให้เข้ามาติดกับ
“เราจะไปที่ไหนคะ” อรุณถามอีกครั้ง พยายามรวบรวมสติ “แล้ว...คุณจะให้ฉันทำอะไร”
“เธอแค่ต้องอยู่เฉยๆ” ภูผาบอก “ทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง ห้ามออกนอกกรอบเด็ดขาด” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเสริม “ฉันจะคอยดูเธอเอง”
หัวใจของอรุณเต้นแรงขึ้นอีกครั้งกับคำว่า “ฉันจะคอยดูเธอเอง” มันฟังดูเหมือนคำสัญญา… แต่ก็เหมือนคำเตือนในเวลาเดียวกัน เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในปากเหยี่ยวปากกา โดยไม่มีทางเลือกอื่น
รถยนต์คันหนึ่งแล่นผ่านความมืดของค่ำคืน แสงไฟหน้ารถสาดส่องถนนที่ว่างเปล่า สะท้อนภาพใบหน้าซีดเผือดของอรุณที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ภูผาขับรถด้วยความเร็วคงที่ แววตาของเขาจับจ้องไปที่ถนนเบื้องหน้า สลับกับมองกระจกมองหลังเป็นระยะๆ
“ใกล้ถึงแล้ว” ภูผาพูดขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมอยู่ “จำที่ฉันบอกไว้ให้ดีนะอรุณ”
อรุณพยักหน้า พยายามข่มความรู้สึกหวาดหวั่น “ค่ะ”
เขาพาเธอมายังโกดังร้างริมแม่น้ำ ที่ซึ่งเคยเป็นแหล่งซ่องสุมของเหล่าอาชญากรในอดีต บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความวังเวง กลิ่นอับชื้นของฝุ่นและสนิมลอยมาแตะจมูก
“เราจะรออยู่ที่นี่” ภูผาบอก “ถ้าเห็นรถต้องสงสัยเข้ามา ให้รีบแจ้ง”
อรุณมองไปรอบๆ โกดังร้างแห่งนี้ มันดูเหมือนจะเป็นกับดักมากกว่าจะเป็นที่ซ่อน “แล้ว...คุณล่ะคะ”
“ฉันจะคอยดูอยู่ห่างๆ” เขาตอบ “เพื่อความปลอดภัยของเธอ”
ความรู้สึกไม่ไว้วางใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของอรุณอีกครั้ง การที่เขาจะคอยดูอยู่ห่างๆ มันฟังดูไม่เหมือนการคุ้มครองเลยสักนิด “แต่...คุณบอกว่าจะอยู่กับฉัน”
ภูผาหันมามองเธอ ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มบางๆ ที่ดูไม่จริงใจเท่าไหร่นัก “ก็อยู่ใกล้ๆ ไงอรุณ” เขาพูดเสียงนุ่ม “แต่ต้องให้คนร้ายคิดว่าเธออยู่คนเดียว”
อรุณไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อคำพูดของเขาหรือไม่ แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เธอไม่มีใครให้พึ่งพาได้นอกจากเขา
ขณะที่พวกเขากำลังยืนรอ ทันใดนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์ที่ดังขึ้นจากระยะไกล ก็ทำให้ทั้งคู่หันไปมอง
“มาแล้ว” ภูผากระซิบ “จำไว้...ทำตามแผน”
รถยนต์สีดำสนิทคันหนึ่งค่อยๆ แล่นเข้ามาจอดใกล้กับโกดังร้าง แสงไฟจากรถสาดส่องมายังที่ที่อรุณและภูผายืนอยู่ อรุณกลั้นหายใจ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา
“เตรียมพร้อม” ภูผากระซิบบอก เขาถอยห่างจากเธอไปเล็กน้อย แต่ยังคงอยู่ในระยะที่มองเห็นเธอได้
ประตูรถสีดำค่อยๆ เปิดออก ชายร่างสูงสองคนก้าวลงมาจากรถ พวกเขามีท่าทีระแวดระวัง และสายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ
อรุณรู้สึกได้ถึงสายตาของพวกเขาที่กำลังมองมาที่เธอ แต่เธอก็ยังคงยืนนิ่งตามที่ภูผาสั่ง
ทันใดนั้นเอง ชายคนหนึ่งในกลุ่มคนร้ายก็ชี้มาที่เธอ และพูดบางอย่างกับเพื่อนร่วมงานของเขา
“พวกเขาเห็นเธอแล้ว” ภูผากระซิบเสียงเครียด “พร้อมนะ”
อรุณพยักหน้า แม้ว่าขาของเธอจะสั่นเทาจนแทบจะยืนไม่อยู่
ชายทั้งสองคนเดินตรงมาหาเธออย่างรวดเร็ว ความกลัวเข้าครอบงำอรุณจนเธอแทบจะขยับตัวไม่ได้
“หยุดนะ!” เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่ง
ทันใดนั้น ไฟฉายสว่างจ้าก็สาดส่องมาที่กลุ่มคนร้าย ทำให้พวกเขามึนงงไปชั่วขณะ
“โจร! จับมันไว้!” เสียงหนึ่งตะโกน
กลุ่มคนร้ายตกใจรีบหันไปมองต้นเสียง ก่อนจะวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
“อรุณ! เป็นอะไรไหม!” ภูผาวิ่งเข้ามาหาเธอทันที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
อรุณสั่นเทา ใบหน้าซีดเผือด “ฉัน...ฉันไม่เป็นไรค่ะ”
“ดีแล้ว” ภูผาถอนหายใจอย่างโล่งอก “แต่ดูเหมือนแผนเราจะผิดพลาด”
ในขณะที่ภูผาหันไปสั่งลูกน้องให้ตามจับคนร้าย อรุณก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่พื้น ใกล้กับจุดที่เธอเคยยืนอยู่
มันคือ...เข็มขัดหนังเส้นหนึ่ง ที่มีสัญลักษณ์แปลกๆ สลักอยู่
สัญลักษณ์เดียวกันกับที่เธอเคยเห็น...บนสร้อยคอของฆาตกรคนนั้น!
หัวใจของอรุณหล่นวูบ! เธอเงยหน้าขึ้นมองภูผาด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย มือของเธอสั่นระริก
“คุณ...คุณรู้เรื่องนี้มาก่อนใช่ไหมคะ” เธอถามเสียงสั่นเครือ
ภูผาหันกลับมามองเธอด้วยความประหลาดใจ “เรื่องอะไรอรุณ”
“สัญลักษณ์นี้...” อรุณยื่นมือไปชี้ที่เข็มขัด “มันเหมือนกับ...ของฆาตกรที่ตามล่าฉัน!”
ใบหน้าของภูผาเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด เขาจ้องมองเข็มขัดเส้นนั้นด้วยแววตาที่แข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด...
นักสืบช่วยชีวิต
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก