เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นนอกหน้าต่าง ทำให้หัวใจของอรุณเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอพยายามกลั้นลมหายใจ เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
"ใครน่ะ?" เธอเอ่ยถามเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติ
ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบา ที่ดังลอดเข้ามาจากช่องประตู
อรุณตัวสั่นเทา มือควานหาราวกับจะหยิบอะไรสักอย่างขึ้นมาป้องกันตัว แต่ในความมืดมิดนั้น เธอก็ไม่พบสิ่งใดเลย
"ออกมานะ! ฉันเห็นแล้ว!" เธอตะโกนเสียงดังขึ้น พยายามทำให้ตัวเองดูเข้มแข็งกว่าความเป็นจริง
ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างเงาตะคุ่มของใครบางคน ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา ทำให้เห็นเค้าโครงใบหน้าที่คุ้นเคย... ใบหน้าที่เธอพยายามจะลืม แต่ก็ไม่เคยลืมได้เลย
"แก... แกมาทำอะไรที่นี่!" อรุณร้องออกมาอย่างตกใจ ภาพในอดีตที่เธอพยายามจะฝังกลบ มันย้อนกลับมาทำร้ายเธออีกครั้ง
ชายคนนั้นเดินเข้ามาในห้องช้าๆ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าของเขา "มาหา... ทวงในสิ่งที่ฉันควรจะได้"
อรุณถอยหลังไปเรื่อยๆ จนกระทั่งชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ "ฉันไม่มีอะไรให้แก! ปล่อยฉันไปนะ!"
"ไม่... ไม่ได้หรอก" ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา "แกเป็นของฉัน... และแกจะไม่มีวันหนีพ้นไปได้"
"อย่าเข้ามานะ!" อรุณพยายามตะโกน แต่เสียงของเธอกลับแหบพร่า
ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะบานปลาย ร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูอย่างรวดเร็ว
"ถ้าแกไม่อยากมีปัญหา... ก็ถอยไปซะ" เสียงทุ้มต่ำนั้นดังขึ้น
ชายที่กำลังจะทำร้ายอรุณ หันไปมองอย่างหัวเสีย "ใครวะ! ยุ่งเรื่องของชาวบ้าน!"
"ฉัน... คนที่จะไม่ยอมให้แกทำร้ายผู้หญิงคนนี้" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง และเมื่อร่างนั้นก้าวเข้ามาในแสงจันทร์ อรุณก็แทบจะหยุดหายใจ
"ภูผา!"
ภูผายืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและมุ่งมั่น ดวงตาของเขาสบประสานกับอรุณ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับชายอันตรายคนนั้น
"แกเป็นใคร! มาทำอะไรที่นี่!" ภูผาถามเสียงเข้ม
ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ "แกไม่จำเป็นต้องรู้... แค่ถอยไปซะ แล้วฉันจะปล่อยแกไป"
"ไม่มีทาง!" ภูผาตอบกลับอย่างเด็ดขาด "ฉันไม่มีวันยอมให้แกทำร้ายอรุณ"
การต่อสู้ระหว่างภูผากับชายอันตรายเกิดขึ้นอย่างดุเดือด อรุณยืนมองด้วยความหวาดกลัว พยายามตะโกนบอกให้ภูผาถอย แต่เสียงของเธอก็ถูกกลืนหายไปกับเสียงปืนที่ดังขึ้น
"ปัง! ปัง!"
เสียงปืนดังขึ้นหลายนัด อรุณกรีดร้องด้วยความตกใจ เธอมองเห็นร่างของภูผาที่ทรุดลงไปกับพื้น
"ภูผา!" อรุณวิ่งเข้าไปหาเขาอย่างไม่คิดชีวิต
ชายอันตรายมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้มที่น่ารังเกียจ ก่อนจะหายตัวไปในความมืด
อรุณทรุดตัวลงข้างภูผา จับแขนเขาแน่น "ภูผา! ตอบฉันสิ! อย่าเป็นอะไรนะ!"
ภูผาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าของเขาซีดเผือด แต่ดวงตาของเขายังคงฉายแววห่วงใย "อรุณ... เธอ... ปลอดภัยแล้ว..."
"ไม่! อย่าพูดแบบนั้นนะ!" น้ำตาของอรุณไหลอาบแก้ม "คุณต้องไม่เป็นอะไร! ฉันไม่ยอม!"
"ผม... ผมขอโทษ..." ภูผากล่าวเสียงแผ่วเบา "ที่... ที่ผมมา... สายไป..."
"ไม่! ไม่ใช่ความผิดของคุณ!" อรุณกอดร่างของภูผาไว้แน่น "คุณมาช่วยฉัน... คุณมาช่วยฉันแล้ว"
ความหวังที่เคยริบหรี่ของอรุณ บัดนี้ดับมอดลงไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของภูผา
เธออยู่คนเดียวอีกครั้ง... พร้อมกับความลับที่ยังคงคุกคาม และเงาของอดีตที่ยังคงตามหลอกหลอน
ในความมืดมิดนั้น อรุณเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดมิด ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและความแค้น
"ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายฉันและลูกอีกต่อไป!" เธอพึมพำกับตัวเอง "ฉันจะแก้แค้น... ให้กับภูผา!"
แต่ในขณะที่อรุณกำลังจมอยู่กับความเศร้าและความแค้น เธอก็ไม่รู้เลยว่า การมาของภูผาครั้งนี้ อาจจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของอันตรายที่ใหญ่กว่าเดิม... และความลับที่ถูกเก็บงำมานาน กำลังจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า
นักสืบช่วยชีวิต
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก