ตอนที่ 21 — การเผชิญหน้าอีกครั้ง

"อย่าเข้ามานะ! ถอยไป!" เสียงตะโกนที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวดังขึ้นจากภายในกระท่อมหลังเล็กท่ามกลางป่าทึบ ภูผายืนนิ่งอยู่หน้าประตู มือข้างหนึ่งยกขึ้นเตรียมพร้อมที่จะเปิด แต่หัวใจของเขากลับเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยายได้

เขาตามหาเธอมานานแสนนาน ‌ในที่สุดเขาก็ได้พบเธออีกครั้ง แต่การพบกันครั้งนี้กลับไม่ใช่การกลับมาที่อบอุ่น หรือการเริ่มต้นบทใหม่ที่สวยงามอย่างที่เขาเคยจินตนาการไว้

"อรุณ... ฉันเอง... ภูผา..." เขาพยายามพูดเสียงให้เรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ยังมีความสั่นเครือแฝงอยู่

เงียบ... ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ​จากภายใน มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ และเสียงนกร้องที่ดูเหมือนจะยิ่งเพิ่มความอึดอัดให้กับบรรยากาศ

"ฉัน... ฉันไม่ได้มาทำร้ายเธอ..." ภูผาพูดต่อ "ฉันแค่อยากจะ... อยากจะคุยกับเธอ..."

"ฉันไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้น! ออกไปเดี๋ยวนี้!" ‍เสียงของอรุณดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เต็มไปด้วยความเด็ดขาดที่ซ่อนความอ่อนแอไว้เบื้องหลัง

ภูผาถอนหายใจเบาๆ เขาเข้าใจดีว่าเธอคงจะกลัวมากแค่ไหน หลังจากที่เธอต้องเผชิญกับอะไรมาบ้าง เขาเองก็ไม่ใช่คนที่เธอจะไว้วางใจได้ง่ายๆ หลังจากเหตุการณ์ที่ผ่านมา

"ฉันรู้ว่าเธออาจจะยังไม่ไว้ใจฉัน..." ภูผาพูด "แต่ฉัน... ‌ฉันรู้ความจริงบางอย่างเกี่ยวกับคนที่ตามหาเธอ... และฉันคิดว่า... เราอาจจะเผชิญหน้ากับอันตรายเดียวกัน..."

ความเงียบเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง คราวนี้ยาวนานกว่าเดิม ภูผายืนรออย่างอดทน ดวงตาของเขาสอดส่องไปรอบๆ บริเวณกระท่อม พยายามสังเกตการณ์ทุกสิ่งทุกอย่าง

ในที่สุด ‍ประตูไม้เก่าๆ ก็ค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นใบหน้าของอรุณ ดวงตาของเธอแดงก่ำ มีร่องรอยของน้ำตาที่เพิ่งจะไหลผ่านไป เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ดูมอมแมม แต่ก็ยังคงเห็นถึงความพยายามที่จะรักษาตัวเองให้ดูดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

"คุณ... ​มาที่นี่ได้อย่างไร?" เธอถามเสียงเบา

"ฉัน... ฉันได้เบาะแส..." ภูผาตอบ "และฉันก็... ไม่ยอมแพ้ที่จะตามหาเธอ..."

อรุณมองสบตาเขา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจและความสับสน "แต่... ​ทำไมคุณถึง... ถึงยังตามหาฉันอยู่?"

คำถามนั้นทำให้ภูผาชะงักไปชั่วขณะ เขาเองก็ไม่แน่ใจในคำตอบทั้งหมดของเรื่องนี้ เขาตามหาเธอเพราะความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นในใจ เพราะความรู้สึกผิดที่เขาอาจมีส่วนในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หรือเพราะเขาอยากจะช่วยเหลือเธอจริงๆ?

"ฉัน... ฉันไม่รู้เหมือนกัน..." ภูผาตอบตามตรง ​"แต่มันมีบางอย่าง... ที่ทำให้ฉันไม่สามารถปล่อยให้เธออยู่คนเดียวได้..."

อรุณมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความสงสัย ความหวัง และความเจ็บปวด "คุณ... คุณจะเชื่อเรื่องที่ฉันเล่าให้ฟังได้จริงๆ เหรอ? เรื่องที่... ว่าคนที่ตามหาฉัน... คือคนที่ฉันเคยรู้จัก..."

"ฉันเชื่อ..." ภูผาตอบหนักแน่น "ฉันจำได้... รอยแผลเป็นที่แขนขวาของคุณ... และรอยแผลเป็นที่ฉันเคยเห็น... มันคือสิ่งเดียวกัน..."

เมื่อได้ยินดังนั้น อรุณก็ถึงกับผงะไป ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ "คุณ... คุณเห็นมันแล้วเหรอ?"

"ใช่..." ภูผาพยักหน้า "และฉันก็... เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของฉันเอง... เกี่ยวกับคนที่หายไป... เกี่ยวกับความทรงจำที่ฉันพยายามจะลืม..."

อรุณมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "แล้ว... แล้วคุณคิดว่า... เขาจะทำอะไร?"

"ฉันไม่แน่ใจ..." ภูผาตอบ "แต่ฉันคิดว่า... เขาคงไม่ยอมให้ใครมายุ่งเกี่ยวกับแผนการของเขา... และเขาคงไม่ยอมให้เธอ... ปล่อยความลับของเขาออกไป..."

บรรยากาศรอบตัวทั้งคู่เต็มไปด้วยความตึงเครียด พวกเขาทั้งคู่กำลังตกอยู่ในอันตรายเดียวกัน และความจริงที่กำลังจะเปิดเผยออกมานั้น อาจจะยิ่งทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลงไปอีก

"คุณ... คุณจะทำอย่างไรต่อไป?" อรุณถาม

"ฉันจะ... ฉันจะสืบหาความจริงทั้งหมด..." ภูผาตอบ "และฉันจะปกป้องเธอ... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น..."

อรุณมองเขาด้วยสายตาที่อ่อนลง "ภูผา... ฉัน... ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณอย่างไร... แต่... แต่คุณก็ต้องระวังตัวด้วยนะ... เขา... เขาอันตรายมากจริงๆ..."

"ฉันรู้..." ภูผาตอบ "แต่ฉันจะทำทุกอย่าง... เพื่อให้เราทั้งคู่ปลอดภัย..."

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลังของกระท่อม ทำให้ทั้งสองคนสะดุ้งโหยง ภูผารีบดึงอรุณเข้ามาหลบอยู่ด้านหลังของเขา

"ใครอยู่นั่น?" ภูผาตะโกนถาม

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ มีเพียงเสียงใบไม้ที่ถูกย่ำ และเงาตะคุ่มๆ ที่กำลังเคลื่อนไหวเข้ามาใกล้

"มัน... มันคือเขา..." อรุณกระซิบเสียงสั่น "ฉันรู้สึกได้... เขาตามหาฉันมาถึงที่นี่แล้ว..."

หัวใจของภูผาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เขาเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ แต่ในขณะเดียวกัน ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา

ถ้าคนที่กำลังจะปรากฏตัวออกมา คือคนที่อรุณเคยรัก เคยไว้ใจ... แล้วเขาจะแน่ใจได้อย่างไรว่าอรุณจะไม่ตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของเขาอีกครั้ง? ความรักที่เคยมี... ความลับที่เคยปิดบัง... มันจะกลายเป็นอาวุธที่อันตรายที่สุดหรือไม่?

เงาตะคุ่มๆ นั้นค่อยๆ ปรากฏให้เห็นชัดขึ้น เป็นร่างของชายคนหนึ่งที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา แสงแดดที่ลอดผ่านใบไม้ ทำให้เห็นใบหน้าของเขาอย่างเลือนราง แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ภูผาถึงกับตัวแข็งทื่อ

"ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้..." ภูผาพึมพำ

ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งใบหน้าของเขาปรากฏชัดต่อสายตาของทั้งสองคน มันคือใบหน้าของคนที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพื่อน... คนที่เขาเคยไว้ใจ... และคนที่เขากำลังสงสัยว่าเป็นฆาตกร

"ไง... ภูผา..." เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นดังขึ้น "ฉันคิดถึงนายจังเลย..."