เสียงไซเรนที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับเสียงปี่กลองแห่งหายนะที่กำลังจะถาโถมเข้าใส่ชีวิตที่เพิ่งจะเริ่มกลับมาสู่ภาวะปกติของอรุณ ภูผาคว้ามืออรุณไว้แน่น ใบหน้าของเขาฉายแววตึงเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"ใจเย็นๆ นะอรุณ" ภูผากระซิบบอก พยายามปลอบโยนเธอ แม้ว่าตัวเขาเองจะกำลังประหวั่นพรั่นพรึงไม่แพ้กัน "ผมจะจัดการทุกอย่างเอง"
รถตำรวจหลายคันพุ่งตรงไปยังบ้านพักของท่านอธิบดี ที่ซึ่งเคยเป็นสถานที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับอรุณและครอบครัว แต่บัดนี้กลับกลายเป็นเป้าหมายของอันตรายที่มองไม่เห็น
เมื่อไปถึงที่เกิดเหตุ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาทุกคนใจหายวาบ ประตูบ้านถูกงัดแงะจนพังเสียหาย บรรยากาศรอบบ้านเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังเร่งเข้าควบคุมสถานการณ์
"คุณปู่! คุณปู่ของฉัน!" อรุณร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก เธอพยายามจะวิ่งเข้าไปในบ้าน แต่ถูกภูผารั้งไว้
"อย่าเพิ่งเข้าไปครับอรุณ! อันตรายยังไม่หมดไป!" ภูผาตะโกนบอก พยายามควบคุมสถานการณ์ "หน่วยอรินทราชกำลังเข้าเคลียร์พื้นที่อยู่"
ไม่นานนัก เสียงปะทะกันก็เงียบลง พร้อมกับเสียงประกาศจากลำโพงของเจ้าหน้าที่ตำรวจว่า "เคลียร์พื้นที่เรียบร้อยแล้วครับ"
อรุณแทบจะยืนไม่อยู่ เธอปล่อยโฮออกมาด้วยความโล่งอกและหวาดกลัวปะปนกันไป
"คุณปู่!" เธอรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน ท่ามกลางสายตาของเจ้าหน้าที่ตำรวจ
ภาพที่เห็นคือท่านอธิบดีกำลังนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ใบหน้าของท่านซีดเผือด แต่ไม่มีร่องรอยบาดแผลร้ายแรง ร่างกายของท่านสั่นเทาเล็กน้อย
"คุณปู่คะ! เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" อรุณโผเข้ากอดท่านอธิบดีทันที
"อรุณ... ลูกปลอดภัยนะ" ท่านอธิบดีกล่าวเสียงแหบพร่า กอดตอบหลานสาวด้วยความโล่งใจ
ภูผาเดินเข้าไปหาท่านอธิบดี พร้อมกับสอบถามรายละเอียด
"เกิดอะไรขึ้นครับท่าน?" ภูผาถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"มีคนบุกเข้ามา..." ท่านอธิบดีเล่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พวกมัน... พวกมันรู้จักฉันดีเกินไป รู้ว่าฉันมีอะไรซ่อนอยู่"
สิ้นคำพูดของท่านอธิบดี แววตาของอรุณก็เบิกกว้าง เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่การปล้นธรรมดา แต่เป็นฝีมือของคนที่จ้องจะทำร้ายเธอมาตลอด
"เขา... เขาเป็นใครคะคุณปู่?" อรุณถามเสียงสั่น
ท่านอธิบดีถอนหายใจยาว "ฉันไม่แน่ใจ... แต่ฉันมั่นใจว่าเขาคือคนที่ฉันเคยเจอเมื่อหลายปีก่อน คนที่เกี่ยวข้องกับคดีที่ทำให้ชีวิตของเธอต้องเปลี่ยนไป"
หัวใจของอรุณหล่นวูบ เธอรู้ทันทีว่าใครคือศัตรูตัวฉกาจที่กำลังกลับมา คนที่เธอพยายามหนีมาตลอด คนที่คอยตามล่าเธอไม่เคยหยุดหย่อน
"เขา... เขาต้องการอะไรคะ?" อรุณถามต่อ
"เขาต้องการสิ่งที่ฉันเก็บรักษาไว้..." ท่านอธิบดีกล่าว "และเขาพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมา"
ภูผาหันไปมองอรุณ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย "ผมจะปกป้องคุณเองอรุณ ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณหรือครอบครัวของคุณเด็ดขาด"
"แต่ภูผา..." อรุณเริ่มพูด แต่ภูผาขัดขึ้น
"ผมรู้ครับว่าคุณกำลังกลัว และผมก็เข้าใจ" ภูผาจับมืออรุณไว้แน่น "แต่ตอนนี้เราต้องเข้มแข็ง เราต้องเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน"
หลังจากการสอบปากคำ เจ้าหน้าที่ตำรวจก็ได้ข้อสรุปเบื้องต้นว่า ผู้บุกรุกน่าจะเป็นกลุ่มอาชญากรที่มีความเชี่ยวชาญ และมีเป้าหมายที่ชัดเจน แต่ยังไม่สามารถระบุตัวตนที่แน่ชัดได้
ระหว่างนั้นเอง ภูผาก็ได้รับโทรศัพท์จากสายข่าวของเขา
"เจอเบาะแสแล้วครับนักสืบ" เสียงจากปลายสายรายงาน "มีคนเห็นชายต้องสงสัยลักษณะคล้ายกับคนที่อรุณเคยให้รูปไว้ กำลังหลบหนีไปพร้อมกับรถยนต์คันหนึ่ง เส้นทางที่เขาไป... น่าจะเป็นทางออกนอกเมือง"
ภูผาหันไปมองอรุณ "ผมต้องไป"
"ฉันไปด้วย!" อรุณยืนกราน
"ไม่ได้อรุณ! มันอันตรายเกินไป!"
"ฉันต้องไปด้วยภูผา! เขาคือคนที่ทำลายชีวิตฉัน! ฉันจะปล่อยให้เขาลอยนวลไปไม่ได้!" อรุณตะโกนบอก น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม "และที่สำคัญ... ฉันกังวลว่าเขาอาจจะยังมีแผนการร้ายอะไรอีก"
ภูผามองอรุณด้วยความเห็นใจ เขาเข้าใจความรู้สึกของเธอดี แต่ก็ยังคงเป็นห่วง
"ตกลง" ภูผาตอบในที่สุด "แต่คุณต้องทำตามที่ผมบอกทุกอย่าง ห้ามทำอะไรตามใจเด็ดขาด"
ทั้งสองคนรีบออกจากบ้านของท่านอธิบดี และมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่สายข่าวแจ้งมา ภูผาขับรถด้วยความเร็วสูง แต่ยังคงรักษาความปลอดภัยอย่างเต็มที่
"คุณแน่ใจเหรอว่าเขาคือคนนั้น?" ภูผาถามขณะขับรถ
"ฉันจำใบหน้าของเขาได้ดี" อรุณตอบเสียงหนักแน่น "รอยแผลเป็นที่คิ้วซ้าย... และรอยสักรูปงูที่ข้อมือ..."
"ดี!" ภูผาพยักหน้า "ถ้าเราเจอเขา เราจะจับกุมเขาให้ได้"
การไล่ล่าเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางความมืดของค่ำคืน ภูผาและอรุณกำลังไล่ตามเงาของอดีตที่ตามหลอกหลอนพวกเขามาตลอด
ไม่นานนัก ภูผาก็เห็นรถยนต์คันหนึ่งที่ตรงตามคำอธิบายของสายข่าว
"เจอแล้ว!" ภูผาตะโกน "นั่นไง! รถคันนั้น!"
เขากดคันเร่งเพิ่มขึ้น พยายามไล่ตามรถคันนั้นให้ทัน
"ภูผา! ระวัง!" อรุณร้องเตือน
ทันใดนั้นเอง รถคันที่กำลังไล่ตามก็เบรกกะทันหัน และหักเลี้ยวเข้าไปในซอยแคบๆ แห่งหนึ่ง
"เขาพยายามจะล่อเรา!" ภูผาตระหนักได้ "อย่าเข้าไปนะอรุณ!"
แต่ก็สายเกินไป รถของภูผาก็เลี้ยวตามเข้าไปในซอยนั้นอย่างรวดเร็ว
ซอยนั้นมืดสนิท และแคบมาก รถสองคันขับเคียงข้างกันไปอย่างหวาดเสียว
ทันใดนั้นเอง ประตูรถของคู่อริก็เปิดออก และมีชายคนหนึ่งกระโดดลงมา เขาถือปืนอยู่ในมือ
"หยุดรถ!" ชายคนนั้นตะโกน
ภูผาเหยียบเบรกกะทันหัน รถของเขาสะบัดเล็กน้อย
"อรุณ! ก้มลง!" ภูผาตะโกนสั่ง
แต่ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ชายคนนั้นก็เล็งปืนมาทางรถของอรุณ และเหนี่ยวไก!
แสงวาบปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว!
นักสืบช่วยชีวิต
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก