เสียงปืนดังสนั่นไม่หยุดราวกับฟ้าระเบิด กลิ่นดินปืนฉุนกึกปะปนกับกลิ่นไหม้ของอาคารที่กำลังลุกโชน ควันดำหนาทึบพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าสีแดงฉานราวกับโลกกำลังจะแตก ชานนท์ในชุดเครื่องแบบทหารเปื้อนเลือดทรุดฮวบลงกับพื้นดินที่ร้อนระอุ เศษปูนและกระจกแตกกระจายรอบตัวเขา ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่สิ่งที่กัดกินหัวใจเขามากกว่าคือความสับสน เสียงตะโกนสั่งการ เสียงร้องโหยหวน เสียงระเบิด ทุกอย่างถาโถมเข้ามาจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก
ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ฉายซ้ำในหัวราวกับหนังที่กรอไปมา เขาเห็นลูกน้องคนหนึ่งถูกยิงล้มลงตรงหน้า เสียงตะโกนขอความช่วยเหลือดังแผ่วเบา แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้ ภาพของอาคารที่กำลังจะถล่มลงมา ทหารฝ่ายตรงข้ามที่ยิงเข้ามาไม่ยั้งมือ พลังงานทั้งหมดของเขาเหมือนถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น
แล้วจู่ๆ ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ภาพใบหน้าหนึ่งก็แวบเข้ามาในห้วงความคิด เป็นใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างประหลาด ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่เขาเคยได้ยิน แววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น… ใครกัน? ใครคือเธอ? ทำไมภาพใบหน้าของเธอถึงปรากฏขึ้นมาในวินาทีสุดท้ายของชีวิตที่เขากำลังจะจากไป?
ชานนท์พยายามรวบรวมสติ เอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบปืนที่ตกอยู่ข้างกาย แรงของเขาเหลือน้อยเต็มที แขนขาเริ่มชา หนังตาเริ่มหนักอึ้ง เขาได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนเรียกชื่อเขา แต่เสียงนั้นก็ค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับภาพเบื้องหน้า
“ผู้กอง! ผู้กองชานนท์!”
เสียงเรียกนั้นดังก้องอยู่ในหัวเขา ราวกับเสียงสะท้อนจากความฝันที่เลือนลาง เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงลงไปในห้วงเหวอันมืดมิด ความเจ็บปวด ความสับสน ความกลัว ทุกอย่างถูกกลืนกินด้วยความว่างเปล่า
ภาพใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด เป็นเหมือนแสงสว่างริบหรี่ท่ามกลางความมืดมิด เขารู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่ผูกพันกับใบหน้านั้น แต่กลับนึกไม่ออกว่าเธอคือใคร มาจากไหน
“ฉัน… ฉันจำ…”
คำพูดขาดห้วงไป เมื่อโลกทั้งใบของเขากลายเป็นสีดำสนิท เสียงรอบข้างเงียบงันไปทุกสิ่ง ทุกอย่าง…
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ชานนท์ไม่รู้เลย เขาเหมือนล่องลอยอยู่ในความฝันที่ไร้จุดหมาย เขาได้ยินเสียงแว่วๆ เหมือนเสียงเครื่องปรับอากาศ เสียงพยาบาลพูดคุยกันเบาๆ แต่ทั้งหมดล้วนเป็นเพียงเสียงสะท้อนที่ไม่มีความหมาย
เมื่อเปลือกตาค่อยๆ เปิดออก แสงไฟสีขาวสว่างจ้าก็กระทบเข้าตา เขาขมวดคิ้ว พยายามปรับสายตาให้คุ้นชินกับแสงนั้น สิ่งแรกที่เขาเห็นคือเพดานสีขาวสะอาดตา ถัดมาคือผนังสีครีมที่เรียบไร้สิ่งใดตกแต่ง เขาพยายามขยับตัว แต่กลับรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่างกาย
“อืม…”
เสียงครางเบาๆ หลุดจากริมฝีปากแห้งผาก เขาสำรวจร่างกายตัวเอง พบว่ามีสายระโยงระยางต่อเข้ากับแขน มีผ้าพันแผลพันรอบศีรษะและลำตัว
“นี่มัน… ที่ไหน?”
คำถามนี้ผุดขึ้นมาในหัว แต่กลับไม่มีคำตอบใดๆ ปรากฏขึ้น เขาพยายามนึกว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แต่สมองกลับว่างเปล่าราวกับกระดาษที่ถูกขัดจนเรียบเนียน ความทรงจำทั้งหมดหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่
“รู้สึกตัวแล้วเหรอคะ?”
เสียงหวานใสของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ชานนท์หันไปมองตามเสียง พบกับพยาบาลสาวในชุดสีฟ้าอ่อนที่กำลังยิ้มให้เขา
“ผม… ผมอยู่ที่ไหนครับ?” เขาถามเสียงแหบพร่า
“คุณอยู่ที่โรงพยาบาลทหารค่ะ คุณปลอดภัยแล้ว” พยาบาลตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่น
“โรงพยาบาลทหาร…” ชานนท์ทวนคำ แล้วลองนึกถึงตัวเอง เขาเป็นอะไร? เป็นทหาร? “ผม… เป็นอะไรครับ?”
พยาบาลมองเขาด้วยความสงสัยเล็กน้อย “คุณบาดเจ็บสาหัสจากการปฏิบัติภารกิจค่ะ คุณสูญเสียความทรงจำไปบางส่วน”
“สูญเสียความทรงจำ?” ชานนท์ทวนคำอีกครั้ง ความรู้สึกประหลาดใจปนสับสนถาโถมเข้ามา เขาไม่รู้สึกถึงความทรงจำอะไรเลย แม้แต่ชื่อตัวเอง เขาก็จำไม่ได้!
“คุณจำชื่อตัวเองไม่ได้เหรอคะ?” พยาบาลถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ชานนท์ส่ายหน้าช้าๆ “ผม… จำอะไรไม่ได้เลย”
วินาทีนั้นเอง ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าประตู เธอสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อน ใบหน้าสวยหวาน ดวงตาคู่โตทอประกายแห่งความหวังระคนกังวล เมื่อเธอเห็นชานนท์ เธอก็ผงะไปเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ
“ชานนท์…”
เสียงเรียกชื่อเขาดังขึ้นจากหญิงสาวคนนั้น ชานนท์มองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า เขาไม่รู้จักเธอเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าของเธอแม้จะสวยงาม แต่กลับไม่มีร่องรอยความคุ้นเคยใดๆ ในความทรงจำที่ว่างเปล่าของเขา
“คุณ… ครับ?” เขาถามอย่างงุนงง
หญิงสาวคนนั้นยืนนิ่งไปอึดใจ สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ความหวังในแววตาเริ่มจางหายไป เหลือเพียงความเจ็บปวดที่ฉายชัด
“คุณ… จำฉันไม่ได้จริงๆ เหรอ ชานนท์?” เธอถามเสียงสั่นเครือ
ชานนท์มองเธออย่างสับสน “ผม… ผมขอโทษครับ ผมจำคุณไม่ได้จริงๆ”
น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของหญิงสาว เธอค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้เตียง เขาเห็นแววตาของเธอที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและความเศร้า
“ฉัน… แก้ว ค่ะ” เธอแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว “แก้ว… คนรักของคุณ”
คนรักของเขา? ชานนท์มองใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา เขารู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอ แต่ก็เป็นความอบอุ่นที่แปลกหน้า
“แก้ว…” เขาพึมพำชื่อนั้นซ้ำๆ ราวกับจะหาความคุ้นเคย แต่ก็ไม่พบ
แก้วยืนนิ่ง น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอเม้มปากแน่น พยายามกลั้นสะอื้น
“ไม่เป็นไรค่ะ… ไม่เป็นไร” เธอพูดทั้งน้ำตา “คุณเพิ่งฟื้นขึ้นมา เดี๋ยวความทรงจำก็คงจะกลับมาเอง”
แต่ลึกๆ ในใจของชานนท์ เขากลับรู้สึกได้ว่า เรื่องราวของหญิงสาวคนนี้ ไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอพูด… และบางที ความทรงจำที่หายไปของเขา อาจไม่ใช่แค่ความทรงจำที่สูญเสียไปจากการบาดเจ็บเท่านั้น
เมื่อทหารลืมความทรงจำ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก