โลกของชานนท์ในโรงพยาบาลทหารคือความว่างเปล่าที่ค่อยๆ ถูกเติมเต็มด้วยข้อมูลจากคนรอบข้าง เขาได้รับรู้ว่าตัวเองคือ ผู้กองชานนท์ ทหารหน่วยรบพิเศษฝีมือฉกาจที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการปะทะกับกลุ่มก่อการร้ายในพื้นที่ชายแดนใต้ เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำที่เหมือนถูกลบทิ้งไปทั้งหมด แพทย์บอกว่าเป็นการบาดเจ็บที่สมองจากการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง
แพทย์และพยาบาลพยายามให้ข้อมูลเกี่ยวกับอดีตของเขาเท่าที่หาได้ แต่ทุกอย่างก็เป็นเหมือนเรื่องราวของคนอื่นที่เขาได้ยินมา ภาพเหตุการณ์สุดท้ายก่อนที่เขาจะหมดสติยังคงติดตา ภาพความโกลาหล ทะเลเพลิง และเสียงปืนที่ดังสนั่น แต่ใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเห็นแวบเข้ามาในหัวกลับเลือนลางลงทุกที
แล้ว ‘แก้ว’ ก็ปรากฏตัวขึ้นในชีวิตของเขาอีกครั้ง เธอมาเยี่ยมเขาแทบทุกวัน นั่งอยู่ข้างเตียง เล่าเรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับตัวเขา เล่าเรื่องราวของ ‘พวกเขา’ ในอดีต
“จำได้ไหมชานนท์? วันนั้นเราไปเดินเล่นริมทะเลกัน แล้วฝนก็ตกหนักมาก เราวิ่งหลบฝนเข้าไปในร้านกาแฟเล็กๆ แถวนั้น” แก้วเล่า พร้อมกับรอยยิ้มที่พยายามจะฉายให้เห็นถึงความสุขในอดีต
ชานนท์มองใบหน้าของเธอ พยายามจะปะติดปะต่อภาพในหัว แต่ก็ว่างเปล่า เขาเห็นเพียงหญิงสาวที่สวยงามคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะรักเขามาก แต่ความรู้สึกผูกพันนั้นกลับไม่มีอยู่จริงในตัวเขา
“ผม… ผมขอโทษนะแก้ว” เขาพูดพร้อมกับยื่นมือที่ยังพันผ้าพันแผลไปสัมผัสแผ่วเบาที่หลังมือของเธอ “ผมอยากจะจำเรื่องพวกนี้ได้จริงๆ แต่… มันเหมือนสมองผมมันว่างเปล่าไปหมด”
แก้วบีบมือเขาแน่น น้ำตาคลออีกครั้ง “ไม่เป็นไรค่ะ… ฉันเข้าใจ” แต่แววตาของเธอบอกเป็นอย่างอื่น ความผิดหวังฉายชัดอยู่ในนั้น
แก้วพยายามทำทุกอย่างให้เขารู้สึกดีขึ้น เธอซื้อของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาให้ ชวนคุยเรื่องต่างๆ นานา แต่สำหรับชานนท์ ทุกอย่างก็เป็นเพียงการแสดงบทบาทของคนแปลกหน้าที่พยายามทำความรู้จักกับคนแปลกหน้าอีกคนหนึ่ง
“คุณ… มาหาผมบ่อยๆ นะ” ชานนท์พูดออกไป เขาไม่แน่ใจว่าทำไมถึงพูดแบบนั้น อาจเป็นเพราะเขาเห็นความเศร้าในแววตาของเธอ หรืออาจเป็นเพราะลึกๆ แล้ว เขารู้สึกได้ว่าเธอมีความสำคัญกับเขาในอดีต “ผม… อาจจะจำอะไรไม่ได้ แต่ผมรู้สึกได้ว่า… คุณคงเป็นคนสำคัญ”
แก้วเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาทันที “จริงเหรอคะชานนท์?”
“อืม” ชานนท์พยักหน้า “ถึงแม้ผมจะจำอะไรไม่ได้ แต่ผมก็รู้สึกได้”
รอยยิ้มของแก้วกว้างขึ้นกว่าเดิม แต่มันกลับแฝงไปด้วยความเศร้าปนสุขที่ชานนท์ไม่เข้าใจ “ขอบคุณนะคะชานนท์ ฉัน… ฉันดีใจที่คุณรู้สึกแบบนั้น”
ในระหว่างที่แก้วเข้ามาเยี่ยม ชานนท์ก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง เธอมีท่าทีลุกลี้ลุกลนอยู่บ่อยๆ เมื่อมีพยาบาลเข้ามาในห้อง เธอมักจะเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างรวดเร็ว หรือบางครั้งก็แอบมองนาฬิกาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“คุณ… กำลังมีเรื่องอะไรกังวลอยู่เหรอแก้ว?” ชานนท์ถามตรงๆ
แก้วสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “เปล่าค่ะ… แค่… คิดถึงบ้านน่ะค่ะ”
ชานนท์มองแก้วอย่างพิจารณา เขารู้สึกว่าเธอมีอะไรบางอย่างปิดบังอยู่ แต่ด้วยสภาพที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ เขาไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่าการสังเกต
วันเวลาผ่านไป ชานนท์เริ่มทำกายภาพบำบัดเพื่อฟื้นฟูร่างกาย เขายังคงพยายามอย่างหนักที่จะเรียกคืนความทรงจำของตัวเอง เขาอ่านหนังสือ ดูรูปถ่ายเก่าๆ ที่แก้วนำมาให้ แต่ทุกอย่างก็เหมือนเดิม
เขาเริ่มได้พูดคุยกับเพื่อนทหารของเขาบ้าง บางคนก็ดูดีใจที่เขาฟื้น แต่บางคนก็ดูอึดอัดเล็กน้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา
“จำได้ไหม ผู้กอง? ตอนเราไปฝึกที่เขาชนไก่ นายนี่ฮอตสุดๆ เลยนะ” เพื่อนทหารคนหนึ่งพูดขึ้น
ชานนท์ยิ้มแห้งๆ “ผม… ไม่แน่ใจเลยว่ะ”
“อ้าว… แย่แล้วสิ” เพื่อนทหารคนนั้นหัวเราะ “นึกไม่ถึงเลยว่าผู้กองชานนท์จะกลายเป็นคนขี้ลืมได้ขนาดนี้”
คำว่า ‘ขี้ลืม’ ทำให้ชานนท์รู้สึกหน่วงๆ ในใจ เขาไม่ใช่แค่ขี้ลืม เขาจำอะไรไม่ได้เลย…
วันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาก็เห็นภาพความทรงจำแวบเข้ามาในหัวอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนขึ้นกว่าเดิม เป็นภาพที่เขากับแก้วกำลังทะเลาะกันอย่างรุนแรง
“แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!” เสียงของผู้หญิงที่คล้ายแก้วดังขึ้นอย่างโกรธเกรี้ยว
“ผม… ผมจำเป็นต้องทำ!” เสียงของผู้ชายที่เขาคิดว่าเป็นตัวเองตอบกลับไปอย่างหนักแน่น
“ไม่! นี่มันไม่ใช่แค่หน้าที่! นี่มันคือการหักหลัง!”
ภาพนั้นทำให้ชานนท์รู้สึกปั่นป่วนไปทั้งตัว เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงทะเลาะกับแก้วรุนแรงขนาดนั้น? และทำไมเขาถึงพูดว่า ‘จำเป็นต้องทำ’?
เมื่อแก้วเข้ามาเยี่ยมในวันนั้น ชานนท์ก็ตัดสินใจที่จะถามเธอ
“แก้ว… ฉัน… ฉันจำได้รางๆ ว่าเราเคยทะเลาะกันรุนแรงมากๆ” เขาพูดอย่างอ้อมแอ้ม
แก้วหน้าซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด เธอรีบปรับสีหน้า “ทะเลาะกันเหรอคะ? ฉัน… ฉันไม่เห็นจำได้เลย”
“แน่ใจนะ?” ชานนท์มองเธออย่างสงสัย “ฉันจำได้ว่า… เราทะเลาะกันเรื่องบางอย่างที่สำคัญมากๆ”
แก้วหลบสายตาเขา “อาจจะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เราลืมไปแล้วก็ได้ค่ะ ชานนท์”
ชานนท์รู้สึกได้ว่าแก้วกำลังโกหก แต่เขาก็ไม่สามารถกดดันเธอได้ในสภาพนี้
“บางที… ความทรงจำที่ผมสูญเสียไป อาจจะไม่ใช่แค่ความทรงจำที่ดีก็ได้” เขาพึมพำกับตัวเอง
คืนนั้น ชานนท์นอนไม่หลับ เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงไฟสลัวๆ ของเมือง ชวนให้นึกถึงความเหงา
ภาพใบหน้าของแก้วที่เต็มไปด้วยความหวังในวันแรกๆ ที่เขาฟื้นขึ้นมา มันช่างแตกต่างจากใบหน้าที่ซีดเผือดและกังวลในตอนนี้
เขาเริ่มสงสัยว่า ‘แก้ว’ ที่เขารู้จัก อาจไม่ใช่แก้วที่เขารักในอดีต… หรือบางที… ความจริงเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขากับแก้ว อาจเป็นอะไรที่ซับซ้อนและอันตรายกว่าที่เขาคิด
แล้วภาพของหญิงสาวคนนั้น ที่แวบเข้ามาในหัวตอนที่เขากำลังจะตาย ก็กลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ มันกลับมีใบหน้าของแก้วซ้อนทับอยู่…
เมื่อทหารลืมความทรงจำ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก