เสียงฝนที่เทกระหน่ำลงมานอกหน้าต่าง ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกที่ปั่นป่วนอยู่ในใจของแก้ว เธอจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ภาพของชานนท์ที่วิ่งออกไปอย่างเร่งรีบเมื่อวานนี้ ยังคงติดตาเธออยู่ไม่จางหาย
เขาได้รับโทรศัพท์จากนักข่าว และทันใดนั้น ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป คำพูดของเขาที่ว่า “ผมว่ามีบางอย่าง… ไม่ถูกต้อง” มันก้องอยู่ในหูของเธอ
หลังจากที่ชานนท์จากไป แก้วก็พยายามติดต่อเขา แต่เขากลับไม่รับสายเลย เธอพยายามส่งข้อความไปหาก็ไม่มีการตอบกลับ มันเหมือนกับว่าเขากำลังหลบหน้าเธอ
ในขณะเดียวกัน ข่าวลือต่างๆ นานาก็เริ่มแพร่สะพัดไปทั่วหน่วยงานของชานนท์ มีการกล่าวอ้างถึงข้อมูลลับเกี่ยวกับภารกิจที่เขาเพิ่งจะกลับมา และข้อมูลนั้นกำลังจะถูกเปิดเผยสู่สาธารณะ
แก้วรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้ดีว่าความลับที่เธอปิดบังมาตลอดนั้น มันอาจจะส่งผลกระทบต่อชานนท์อย่างรุนแรง แต่เธอไม่เคยคิดว่ามันจะใหญ่โตถึงขนาดนี้
เธอเดินไปที่เตียงนอน แล้วลูบลงบนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อย “ลูกรัก… พ่อของลูกกำลังจะเจอเรื่องใหญ่แล้วนะ”
ความคิดที่จะบอกชานนท์เกี่ยวกับความลับที่เธอปกปิดไว้ มันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นในใจของเธอ แต่เธอก็ยังคงกลัว กลัวว่าเขาจะรับไม่ได้ กลัวว่าเขาจะโกรธเธอ
เธอรู้ดีว่าการโกหกของเธอ อาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้ชานนท์เข้าใจผิด และอาจจะทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ต้องจบลง
ในที่สุด แก้วก็ตัดสินใจ เธอรู้ว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่าง เพื่อปกป้องชานนท์ และเพื่อตัวของเธอเอง
เธอเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง แล้วหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นรูปของเธอกับชานนท์ ในวันที่เขายังจำเธอได้ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข
“ชานนท์…” เธอพึมพำชื่อของเขาเบาๆ “ฉันขอโทษนะ”
เธอวางรูปนั้นลง แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่เตรียมไว้
เธอต้องไป เธอต้องหนีไปจากที่นี่ เพื่อให้ชานนท์มีโอกาสที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ โดยไม่มีเธอเป็นภาระ
เธอเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายถึงชานนท์ แล้ววางไว้บนโต๊ะ
“ชานนท์ที่รัก,” เธอเริ่มเขียน “เมื่อคุณได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ฉันคงจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว”
“ฉันขอโทษนะที่ต้องทำแบบนี้ แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่น”
“ฉันรู้ว่าคุณกำลังเจอเรื่องยากลำบาก และฉันไม่อยากจะเป็นอีกหนึ่งภาระให้กับคุณ”
“ฉัน… ฉันรักคุณเสมอ และฉันจะรอวันที่คุณจะมีความสุข”
“ดูแลตัวเองนะ… และดูแลลูกของเราด้วย”
“ด้วยรักเสมอ, แก้ว”
เมื่อเขียนจดหมายเสร็จ แก้วก็หยิบกระเป๋าเดินทาง แล้วเดินออกจากห้องไป
เธอเดินไปตามถนนที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำฝน เสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาบ้าน และเสียงรถที่วิ่งผ่านไปมา มันทำให้บรรยากาศรอบตัวดูเหงาหงอยยิ่งขึ้น
เธอเดินไปที่สถานีรถไฟ แล้วขึ้นรถไฟขบวนสุดท้ายที่มุ่งหน้าไปยังเมืองทางภาคเหนือ
ขณะที่รถไฟกำลังเคลื่อนตัวออกจากสถานี แก้วก็มองออกไปนอกหน้าต่าง น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด
เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ มันจะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล
เธอได้เลือกที่จะเสียสละความสุขของตัวเอง เพื่อปกป้องคนที่เธอรัก
ในขณะเดียวกัน ชานนท์ก็กำลังเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย
เขาพบว่าข้อมูลลับที่นักข่าวอ้างถึงนั้น เป็นข้อมูลเกี่ยวกับการทำภารกิจที่ผิดกฎหมายของหน่วยงานที่เขาเคยสังกัดอยู่ และข้อมูลนั้นกำลังจะถูกเปิดเผยสู่สาธารณะ
เรื่องราวนี้ อาจจะทำให้เขาต้องเสียชื่อเสียง และอาจจะทำให้เขาต้องติดคุก
เขาพยายามติดต่อแก้วอีกครั้ง แต่ก็ยังคงติดต่อเธอไม่ได้
“แก้ว… คุณอยู่ที่ไหน?” เขาพึมพำเสียงแผ่วเบา
เขาขับรถกลับไปยังอพาร์ตเมนต์ของแก้ว แต่เมื่อไปถึง เขาก็พบว่าเธอไม่อยู่ที่นั่นแล้ว
เขาถามเพื่อนบ้านของเธอ และได้รับคำตอบว่าแก้วได้เก็บข้าวของและจากไปเมื่อเช้านี้
ชานนท์ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างหมดแรง “ไม่… ไม่นะ”
เขาเข้าใจแล้ว… เขาเข้าใจว่าทำไมแก้วถึงต้องจากไป
เธอคงจะรู้ว่าเขากำลังจะเจอเรื่องร้ายแรง และเธอไม่อยากจะเป็นภาระให้กับเขา
“แก้ว…” เขาตะโกนเรียกชื่อของเธอ ราวกับจะขอร้องให้เธอกลับมา
แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วเปิดดูรูปถ่ายของเขากับแก้ว
“ผม… ผมขอโทษนะแก้ว” เขากล่าว “ผม… ผมมันโง่เขลาเหลือเกิน”
เขาตัดสินใจแล้ว… เขาจะไม่ยอมแพ้
เขาจะหาแก้วให้เจอ และเขาจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเขาบริสุทธิ์
และเขาจะ… เขาจะกลับไปหาแก้วอีกครั้ง
แต่ในขณะที่ชานนท์กำลังมุ่งมั่นที่จะตามหาแก้ว ฝั่งของแก้ว เธอก็ได้เดินทางไปถึงเมืองทางภาคเหนือแล้ว
เธอได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่แห่งใหม่ โดยไม่มีชานนท์อยู่เคียงข้าง
เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ามันจะยากลำบาก แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน
เธอจะใช้ชีวิตเพื่อลูกของเธอ… และเธอจะรอวันที่ชานนท์จะกลับมา
แต่วันนั้น… จะมาถึงจริงหรือ?
เมื่อทหารลืมความทรงจำ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก