"คุณ... ทำร้ายใครบางคน" คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของชานนท์ ราวกับเสียงกระซิบจากอดีตที่ตามหลอกหลอนเขา เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นคนแบบนั้น เขาเป็นทหาร ถูกฝึกฝนมาเพื่อปกป้องประเทศชาติและประชาชน แต่การที่แก้วบอกว่าเขาทำร้ายใครบางคน... มันคือสิ่งที่ยากเกินกว่าจะยอมรับได้
เขาอยู่ที่บ้านของแก้วเพียงลำพัง แสงไฟสลัวๆ ส่องให้เห็นฝุ่นที่ลอยอยู่ในอากาศ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอึมครึม ราวกับจะสะท้อนถึงความรู้สึกสับสนและความผิดหวังที่กำลังถาโถมเข้ามาในหัวใจของเขา
เขาพยายามนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่จะสูญเสียความทรงจำ ภาพเลือนรางของเหตุการณ์บางอย่างที่เกิดขึ้นในสนามรบ... เสียงปืน... เสียงระเบิด... และ... ใบหน้าของใครบางคน... ใบหน้าที่เขาไม่สามารถระบุได้
"ใคร... ใครคือคนที่ฉันทำร้าย" เขาถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความรู้สึกของความผิดบาปเริ่มเกาะกินจิตใจของเขาอย่างช้าๆ
เขาจำได้ว่าแก้วบอกว่าเธอเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องนี้ และเธอเลือกที่จะปกป้องเขา... นั่นหมายความว่าเธออาจจะรู้รายละเอียดทั้งหมด... รายละเอียดที่เขาเองก็อยากจะรู้
"ทำไม... ทำไมฉันถึงลืมเรื่องสำคัญขนาดนี้ไป" เขากุมขมับ ความรู้สึกไร้ค่ากำลังกัดกินเขา ยิ่งเขารู้สึกว่าตัวเองเป็นใคร ยิ่งเขาอยากจะจำอดีตได้ทั้งหมด
เขาตัดสินใจลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิด เขาเห็นดวงดาวเล็กๆ ส่องประกายอยู่ท่ามกลางความมืดมิด... มันเหมือนกับเศษเสี้ยวความทรงจำที่พยายามจะส่องแสงออกมา
"แก้ว... เธอรู้ทุกอย่าง" เขาพึมพำกับตัวเอง "ฉันต้องคุยกับเธออีกครั้ง"
แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกบางอย่างก็บอกเขาว่า... การเผชิญหน้ากับอดีต อาจจะโหดร้ายเกินกว่าที่เขาจะรับไหว
เมื่อคืนวาน... ภาพของแก้วที่ยืนมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ... เสียงสะอื้นของเธอ... มันยังคงติดตา เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงทำแบบนั้น ถ้าเธอรู้ว่าเขาทำร้ายใครบางคนจริงๆ ทำไมเธอถึงเลือกที่จะปกปิด?
เขาเดินกลับไปที่โซฟา นั่งลงอย่างอ่อนแรง เขาเริ่มทบทวนทุกอย่างที่แก้วบอก... เธอพูดถึง "ความลับ" และ "การปกป้อง" เขา
"ถ้าฉันทำร้ายใครบางคนจริงๆ... ฉันก็สมควรที่จะรับรู้" เขาพูดเสียงหนักแน่น "ฉันไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่กับความไม่รู้แบบนี้ได้"
ทันใดนั้นเอง เขาก็ةนึกถึงภาพเลือนรางอีกครั้ง... เป็นภาพของชายคนหนึ่ง... ใบหน้าของเขาดูโกรธแค้น... และ... เป็นภาพของเขาเอง... กำลังยืนอยู่ตรงหน้าชายคนนั้น... ด้วยท่าทางที่... ก้าวร้าว
"ไม่... มันเป็นไปไม่ได้" เขาพยายามปฏิเสธภาพที่ผุดขึ้นมาในหัว
แต่ยิ่งพยายามปฏิเสธ ภาพเหล่านั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น... เสียงตะโกน... เสียงต่อสู้... และ... ความรู้สึกของความรุนแรง...
เขาหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ และปล่อยให้ความทรงจำที่เลือนรางเหล่านั้น ไหลทะลักเข้ามา
ภาพเหล่านั้น... มันไม่ใช่ภาพของทหารที่กำลังปฏิบัติหน้าที่... แต่มันเป็นภาพของบุคคลที่กำลังต่อสู้กัน... ในสถานการณ์ที่... ไม่ได้เกี่ยวข้องกับภารกิจทางการทหารโดยตรง
เขาเห็นตัวเอง... กำลังผลักชายคนนั้น... และชายคนนั้นก็ล้มลง... ศีรษะกระแทกกับพื้นอย่างแรง...
"ไม่!" เขาอุทานเสียงดัง รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลง
เขาเห็นแก้ว... ยืนอยู่ตรงนั้น... มองดูเหตุการณ์ทั้งหมด... ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจ... และ... ความกลัว...
"ฉัน... ทำร้ายเขาจริงๆ..." เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
เขาเข้าใจแล้ว... ทำไมแก้วถึงเลือกที่จะปกปิด... เธอคงกลัวว่าความจริงนี้จะทำให้เขาต้องรับโทษ... หรืออาจจะทำให้เขาต้องเสียใจไปตลอดชีวิต
"แก้ว... เธอ... เธอพยายามปกป้องฉัน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความรู้สึกผิด
บทเรียนจากอดีต... มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เขาจะรับไหว เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสามารถทำเรื่องแบบนั้นได้... เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนดี... เป็นทหารที่ซื่อสัตย์... แต่ตอนนี้... เขาต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้าย... ว่าเขาเองก็มีด้านมืด... ด้านมืดที่เขาเองก็ลืมไป
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอแสดงข้อความสุดท้ายจากแก้ว "อย่าตามหาฉันอีกเลย"
"ฉัน... ขอโทษนะแก้ว" เขาพูดกับโทรศัพท์ "ฉัน... ต้องตามหาเธอ... ฉันต้องอธิบายให้เธอฟัง"
เขารู้สึกถึงความผิดพลาดที่เขาเคยทำ... และเขาก็รู้ว่า... เขาไม่สามารถปล่อยให้มันผ่านไปได้
เขาตัดสินใจจะกลับไปหาแก้วอีกครั้ง เขาต้องการบอกเธอว่าเขารู้ความจริงแล้ว... และเขาอยากจะขอโทษเธอ... และขอโทษคนที่เขาทำร้าย
แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ว่า... การเผชิญหน้ากับอดีต... มันไม่ใช่แค่การรู้ความจริง... แต่มันคือการยอมรับความผิดพลาด... และการเรียนรู้ที่จะก้าวต่อไป
เขาเดินออกจากบ้านของแก้ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความว่างเปล่า เขาต้องหาทางแก้ไขสิ่งที่เขาเคยทำ... และเขาต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับความจริงนี้... ความจริงที่ว่า... แม้แต่ทหารผู้กล้าหาญ... ก็สามารถทำผิดพลาดได้... และบทเรียนจากอดีต... มันจะคอยตามหลอกหลอนเขาไปตลอดชีวิต
เขาขับรถกลับไปยังที่พักของเขา สมองของเขายังคงเต็มไปด้วยภาพเหตุการณ์ที่เขาเพิ่งจะจำได้ เขาไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป... เขาไม่รู้ว่าแก้วจะให้อภัยเขาหรือไม่... และเขาไม่รู้ว่าเขาจะสามารถรับมือกับความจริงนี้ได้หรือไม่
แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ๆ คือ... การสูญเสียความทรงจำ... มันไม่ใช่จุดจบ... แต่มันคือการเริ่มต้น... การเริ่มต้นที่จะเผชิญหน้ากับอดีต... และการเริ่มต้นที่จะเรียนรู้...
"ฉัน... จะไม่ลืมอีกต่อไป" เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น... และความเจ็บปวด
เขาจะตามหาแก้ว... เขาจะอธิบาย... และเขาจะพยายามแก้ไขในสิ่งที่เขาเคยทำผิดพลาดไป... แม้ว่ามันจะยากแค่ไหนก็ตาม...
เมื่อทหารลืมความทรงจำ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก