“คุณแน่ใจนะว่าคุณจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ?” เสียงของนายพลดวงพรดังขึ้นอย่างเคร่งขรึม ชานนท์ยืนนิ่ง ใบหน้าฉายแววสับสน เขาเพิ่งจะกลับมาจากการฝึก และได้รับคำสั่งให้มาพบกับนายพลเป็นการส่วนตัว
“ผม… ยังจำอะไรไม่ได้ครับท่าน” ชานนท์ตอบเสียงหนักแน่น “แต่… ผมรู้สึก… อะไรบางอย่าง… ที่เปลี่ยนไป”
นายพลดวงพรมองเขาด้วยแววตาที่ประเมิน “อะไรบางอย่าง… ที่เปลี่ยนไป… หมายถึงอะไร?”
“ผม… รู้สึก… ว่าผม… อยากจะ… ปกป้องใครบางคน… ผม… รู้สึก… ว่าผม… ต้องรับผิดชอบ… อะไรบางอย่าง” ชานนท์อธิบายอย่างติดขัด เขานึกถึงแก้วเสมอเวลาที่เขาพูดถึงความรู้สึกเหล่านี้
“คุณกำลังพูดถึง… ผู้หญิงคนนั้น… ใช่ไหม?” นายพลดวงพรยิงคำถามตรงประเด็น
ชานนท์อึ้งไป เขาไม่เคยเล่าเรื่องแก้วให้นายพลฟังเลย “ท่าน… ทราบได้ยังไงครับ?”
“ผม… รู้ทุกอย่าง… ชานนท์” นายพลดวงพรพูดเสียงเย็น “ผมรู้ว่าคุณเจ็บปวด… ผมรู้ว่าคุณกำลังพยายาม… เริ่มต้นใหม่… และผมรู้ว่า… คุณกำลัง… ถูกหลอกลวง”
คำว่า “ถูกหลอกลวง” ทำให้ชานนท์รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว “ท่าน… หมายความว่ายังไงครับ?”
“ผู้หญิงคนนั้น… แก้ว… เธอ… ไม่ใช่คนที่คุณคิด” นายพลดวงพรพูดอย่างเด็ดขาด “เธอ… มีความลับ… ที่อันตราย… และ… เธอ… กำลังใช้คุณ… เป็นเครื่องมือ”
ชานนท์ส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “ไม่จริงครับ! ท่านเข้าใจผิดแล้ว! แก้ว… ไม่ใช่คนแบบนั้น!”
“คุณ… ยังจำอะไรไม่ได้… ชานนท์” นายพลดวงพรตอกย้ำ “คุณ… ไม่รู้ว่าจริงๆ แล้ว… เกิดอะไรขึ้น… ในภารกิจวันนั้น… คุณ… ไม่รู้ว่า… ใคร… กำลัง… ทำอะไร… อยู่… ข้างหลังคุณ”
“ท่าน… อย่าพูดแบบนี้ครับ!” ชานนท์พยายามเก็บอารมณ์ “ผม… รู้สึก… ว่าผม… ไว้ใจเธอ”
“ไว้ใจ? ฮึ!” นายพลดวงพรหัวเราะเยาะ “ความไว้ใจ… ของคนที่สูญเสียความทรงจำ… มัน… เปราะบาง… ชานนท์… มัน… พร้อมที่จะ… พังทลาย… ได้ทุกเมื่อ”
“ท่าน… กำลังจะบอกว่า… แก้ว… กำลัง… ทำร้ายผม… อย่างนั้นเหรอครับ?” ชานนท์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“เธอ… กำลัง… ปกป้อง… ความลับ… ของเธอ… และ… เธอ… คิดว่า… คุณ… คือ… อุปสรรค… ของเธอ” นายพลดวงพรพูดอย่างตรงไปตรงมา “เธอ… ไม่ต้องการให้คุณ… จำอะไรได้… เธอ… กลัว… ว่าถ้าคุณ… จำได้… คุณ… จะ… ทำลาย… แผนการ… ของเธอ”
ชานนท์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เขาไม่เชื่อในสิ่งที่นายพลพูด แต่คำพูดของนายพลก็ทำให้เขารู้สึกสั่นคลอน เขาเริ่มนึกถึงคำพูดของแก้วที่ว่า “คุณ… ต้องพร้อมที่จะรับฟังความจริง… แม้ว่ามันอาจจะ… ไม่ใช่สิ่งที่คุณอยากได้ยินก็ตาม”
“ท่าน… มีหลักฐาน… อะไร… ที่จะ… ยืนยัน… คำพูด… ของท่าน… บ้างครับ?” ชานนท์ถามอย่างใจเย็น แม้ว่าภายในใจจะกำลังปั่นป่วน
นายพลดวงพรหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมา “นี่… คือ… รายงาน… ที่ผม… รวบรวมมา… ตลอด… ระยะเวลา… ที่คุณ… รักษาตัว… ที่นี่… มี… ภาพ… เอกสาร… และ… คำให้การ… ที่… จะ… ทำให้คุณ… เข้าใจ… ทุกอย่าง”
ชานนท์รับแฟ้มเอกสารมาอย่างสั่นเทา เขากวาดสายตาไปตามตัวอักษร ภาพถ่ายต่างๆ ที่ปรากฏในแฟ้ม เริ่มทำให้เขาเข้าใจบางสิ่งบางอย่าง
“แก้ว… เป็น… ลูกสาว… ของ… นักวิจัย… ที่… ถูก… กำจัด… โดย… องค์กร… ที่… คุณ… เคย… ต่อสู้… ด้วย… ใน… ภารกิจ… ล่าสุด… เธอ… ต้องการ… เปิดโปง… ความจริง… และ… แก้แค้น… ให้กับ… พ่อของเธอ” นายพลดวงพรอธิบาย
ชานนท์รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า เขาจำหน้าแก้วได้… จำความรู้สึกที่เขามีต่อเธอได้… แต่กลับจำเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้
“เธอ… กลัว… ว่าถ้าคุณ… จำได้… คุณ… จะ… เลือก… ที่จะ… ปกป้อง… องค์กร… นั้น… มากกว่า… ความจริง… เพราะ… คุณ… เคย… เป็น… ส่วนหนึ่ง… ของ… มัน”
“ท่าน… บอกว่า… ผม… เคย… เป็น… ส่วนหนึ่ง… ของ… องค์กร… นั้น… อย่างนั้นเหรอครับ?” ชานนท์ถามด้วยความตกใจ
“ใช่… ชานนท์… ก่อนที่คุณจะ… สูญเสีย… ความทรงจำ… คุณ… กำลัง… จะ… เปิดโปง… องค์กร… นั้น… แต่… คุณ… ถูก… หักหลัง… และ… ถูก… ใส่ร้าย… ทำให้… คุณ… กลายเป็น… คน… ที่… พวกมัน… ต้องการ”
ชานนท์กุมขมับ เขาไม่รู้จะเชื่อใครดี ระหว่างแก้วกับนายพลดวงพร
“ผม… ต้อง… ไป… หา… แก้ว…” ชานนท์พูดเสียงหนักแน่น
“เดี๋ยวก่อน… ชานนท์” นายพลดวงพรห้ามไว้ “คุณ… ยัง… ไม่… พร้อม… ที่จะ… เผชิญหน้า… กับ… เธอ… คุณ… ต้อง… คิด… ให้ดี… ก่อน… ที่จะ… ทำอะไร… ลงไป”
แต่ชานนท์ไม่ฟัง เขารีบออกจากห้องทำงานของนายพลดวงพร ทิ้งนายพลไว้กับความกังวล
ชานนท์ขับรถไปที่อพาร์ตเมนต์ของแก้วด้วยความเร็วสูง หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความสับสนและความกลัว เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขาจะได้พบเจอ จะเป็นความจริง หรือเป็นเพียงการหลอกลวง
เมื่อมาถึง เขาก็รีบวิ่งขึ้นไปที่ห้องของแก้ว เขากดออดรัวๆ แต่ไม่มีใครเปิด
“แก้ว! เปิดประตูหน่อย!” ชานนท์ตะโกน “ผม… อยากจะคุยกับคุณ!”
เสียงประตูเปิดออก ชานนท์เห็นแก้วยืนอยู่ตรงหน้าเธอในชุดลำลอง ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
“คุณ… มาทำไมคะ?” แก้วถามเสียงเบา
“ผม… รู้ทุกอย่างแล้ว… แก้ว” ชานนท์พูดเสียงสั่น “ผม… รู้ว่าคุณ… กำลัง… ทำอะไร… อยู่”
แก้วหน้าซีดเผือด เธอดูเหมือนจะรู้แล้วว่าชานนท์กำลังจะพูดอะไร
“คุณ… โกหกผม… ตลอดเวลา… อย่างนั้นเหรอครับ?” ชานนท์ถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
แก้วหลับตาลง น้ำตาเริ่มไหลริน “ฉัน… ขอโทษค่ะ… ชานนท์”
“ขอโทษ… แค่นั้นเหรอครับ?” ชานนท์ถามเสียงดัง “คุณ… หลอกลวงผม… คุณ… ใช้ผม… เป็นเครื่องมือ… เพื่อ… แก้แค้น… ของคุณ!”
“ไม่ใช่ค่ะ!” แก้วตะโกนกลับ “ฉัน… ไม่ได้ใช้คุณ! ฉัน… รักคุณ! ฉัน… ไม่อยากให้คุณ… จำอะไรได้… เพราะฉัน… กลัว… กลัวว่าถ้าคุณ… จำได้… คุณ… จะ… เลือก… ที่จะ… ปกป้อง… องค์กร… นั้น… มากกว่า… ความจริง… ฉัน… ไม่อยากให้คุณ… ต้อง… เจ็บปวด… อีกครั้ง!”
“เจ็บปวด… อย่างนั้นเหรอครับ?” ชานนท์หัวเราะอย่างขมขื่น “คุณ… คิดว่า… การที่ผม… ถูกหลอกลวง… มัน… ไม่ทำให้ผม… เจ็บปวด… อย่างนั้นเหรอ!”
“ฉัน… ขอโทษค่ะ…” แก้วร้องไห้ “ฉัน… ไม่รู้จะทำยังไง… แล้ว… ฉัน… กลัว… กลัวว่าคุณ… จะ… ไม่… เข้าใจ… ฉัน”
ชานนท์มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของแก้ว หัวใจของเขากำลังแตกสลาย เขาไม่รู้จะเชื่อใครดี แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความรักที่แก้วมีให้เขา
“แก้ว… คุณ… มี… สิทธิ์… ที่จะ… กลัว… แต่… คุณ… ไม่มี… สิทธิ์… ที่จะ… หลอกลวง… ผม” ชานนท์พูดเสียงหนักแน่น
“ฉัน… รู้ค่ะ…” แก้วตอบเสียงแผ่ว “ฉัน… จะ… ทำทุกอย่าง… เพื่อ… แก้ไข… ความผิด… ของฉัน”
“แก้ไข… อย่างไร… ครับ?” ชานนท์ถาม
“ฉัน… จะ… ช่วยคุณ… เปิดโปง… องค์กร… นั้น… อย่าง… ถอนรากถอนโคน” แก้วพูดอย่างแน่วแน่ “ฉัน… จะ… พิสูจน์… ให้คุณ… เห็น… ว่า… ฉัน… รักคุณ… จริงๆ”
ชานนท์มองแก้วด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด ทั้งความโกรธ ความผิดหวัง และความรัก เขารู้ว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับบทพิสูจน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต
“คุณ… จะ… ทำ… ได้… จริงๆ… เหรอครับ?” ชานนท์ถาม
แก้วพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น “ฉัน… จะ… ทำ… ให้คุณ… เห็น”
ชานนท์ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เขารู้ว่าเขาต้องเลือกข้าง และเขาต้องตัดสินใจครั้งสำคัญ
“ถ้าอย่างนั้น…” ชานนท์พูดเสียงทุ้มต่ำ “เรา… มา… สู้… ไป… ด้วยกัน… นะครับ… แก้ว”
แก้วมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “ค่ะ… ชานนท์… เรา… จะ… สู้… ไป… ด้วยกัน”
ทั้งสองยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางพายุแห่งอารมณ์และความจริงที่เพิ่งจะถูกเปิดเผย ความรักของพวกเขากำลังจะเผชิญหน้ากับบทพิสูจน์ครั้งใหญ่ที่สุด… และพวกเขาจะต้องจับมือกันให้แน่น เพื่อผ่านมันไปให้ได้
แต่… ชานนท์ก็ไม่แน่ใจว่า… เขาจะสามารถ… ไว้ใจ… เธอ… ได้… อีก… ครั้ง… จริงๆ… หรือไม่…
เมื่อทหารลืมความทรงจำ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก