ตอนที่ 10 — ความจริงที่ถูกเปิดเผย

"เขาคือพ่อของฉัน" ประโยคนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของธีรภัทร ราวกับมีคนใช้ค้อนทุบเข้ากลางใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความมืดมิดที่เคยปกคลุมรอบกายกลับกลายเป็นแสงสว่างที่เจิดจ้าจนแสบตา ยิ่งกว่านั้นคือภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า มันคือความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่เขาไม่เคยแม้แต่จะคาดคิด ไม่เคยคิดฝันว่าจะมีวันที่เขาต้องเผชิญหน้ากับมัน... ความจริงที่อรวรรณเก็บซ่อนไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ธีรภัทรยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้องทำงานที่เคยอบอุ่นของเขา ‌แต่บัดนี้กลับรู้สึกเย็นยะเยือกราวกับเป็นลานน้ำแข็ง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง จ้องมองไปยังอรวรรณที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่แววตาที่เคยอ่อนหวาน บัดนี้กลับฉายแววบางอย่างที่ยากจะตีความ มันคือความเจ็บปวด ความขมขื่น ​หรือความอาฆาตแค้นบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น?

"ไม่... เป็นไปไม่ได้" เสียงของธีรภัทรแหบพร่า เขาพยายามส่ายหน้า ปฏิเสธสิ่งที่ได้ยิน อรวรรณกำลังพูดเรื่องอะไรกัน? เขาคือพ่อของเธอ? พ่อของคนที่เขารัก ‍คนที่เขาทิ้งไปอย่างไม่ใยดี? เขาไม่มีทางเป็นพ่อของเธอได้! เขาไม่เคย... เขาไม่เคยมีลูก!

"เป็นไปได้ค่ะคุณหมอ" อรวรรณก้าวเข้ามาใกล้ เธอยื่นมือที่สั่นเทาไปสัมผัสเอกสารที่ตกอยู่บนพื้น มันคือใบสูติบัตรที่มีชื่อของเขาเป็นบิดา และชื่อของเธอเป็นมารดา ‌"นี่คือหลักฐาน... หลักฐานที่พิสูจน์ว่าคุณคือพ่อของฉัน"

ธีรภัทรทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างแรง เขาหยิบเอกสารแผ่นนั้นขึ้นมาอย่างเก้ๆ กังๆ นิ้วของเขาสั่นเทาขณะไล่อ่านตัวอักษรที่เรียงร้อยเป็นประโยค ชื่อของเขา ชื่อของอรวรรณ วันเดือนปีเกิด... ‍ทั้งหมดมันช่างเป็นจริงราวกับคมมีดที่กรีดลึกลงไปในจิตใจ เขาเคยคิดว่าเขาจะไม่มีวันรู้สึกอะไรกับอรวรรณอีกแล้ว แต่บัดนี้ ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามามันรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะรับไหว

"ทำไม... ทำไมคุณไม่เคยบอกผม?" เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขามองอรวรรณด้วยสายตาที่สับสน ปนเปไปกับความโกรธที่เริ่มก่อตัวขึ้น ​"ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คุณปล่อยให้ผม... ปล่อยให้ผมคิดว่าคุณเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เข้ามาในชีวิตผม แล้วจากไป... คุณรู้ไหมว่าผมเจ็บปวดแค่ไหน?"

อรวรรณหลับตาลงอย่างช้าๆ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับไหลรินอาบแก้ม "ฉัน... ​ฉันไม่รู้จะบอกคุณยังไงค่ะ" เสียงของเธอแผ่วเบา "ตอนนั้น... คุณทิ้งฉันไป... คุณจำได้ไหม? คุณบอกว่าผมเป็นแค่ความผิดพลาด... เป็นเพียงผู้หญิงที่ไม่สำคัญ... ฉันเสียใจมาก... ​ฉันเสียใจจนแทบจะตาย"

"แต่... แต่คุณท้อง! คุณท้องกับผม! ทำไมคุณไม่บอกผมก่อนที่จะ... ก่อนที่จะจากไป?" ธีรภัทรถามเสียงดังขึ้น ความเจ็บปวดและความสับสนถาโถมเข้ามาจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก

"ถ้าฉันบอกคุณ... คุณจะทำยังไงคะ?" อรวรรณเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความขมขื่น "คุณจะรับผิดชอบเด็กในท้องของฉันไหม? หรือคุณจะ... คุณจะบังคับให้ฉันไปเอาออก... เหมือนที่คุณเคยทำกับคนอื่น... ที่คุณเคยพูดกับเพื่อนของคุณ... ฉันได้ยินค่ะ"

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจธีรภัทร เขาจำได้... จำได้ว่าเคยพูดอะไรกับเพื่อนสนิทของเขาเกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาเคยคบหา... เขาพูดไปโดยไม่คิด... เขาพูดด้วยความเย่อหยิ่ง... และเขาไม่เคยรู้ว่าคำพูดเหล่านั้นจะถูกบันทึกไว้ในใจของใครบางคน และกลายเป็นบาดแผลที่ฝังลึก

"ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจ..." ธีรภัทรพยายามอธิบาย แต่คำพูดของเขากลับดูไร้ความหมาย "ตอนนั้นผมยังเด็ก... ผมยังไม่เข้าใจอะไร..."

"คุณไม่เข้าใจ... แต่ฉันเข้าใจค่ะ" อรวรรณกอดอกแน่น "ฉันเข้าใจดีว่าผู้ชายอย่างคุณ... มองผู้หญิงอย่างฉันเป็นยังไง... ฉันไม่อยากให้ลูกของฉันเกิดมาในครอบครัวที่พ่อไม่ต้องการ... ฉันไม่อยากให้ลูกของฉันต้องทนทุกข์ทรมานเหมือนฉัน..."

"แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงกลับมาตอนนี้?" ธีรภัทรถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย "ทำไมต้องกลับมาพร้อมกับความจริงที่ทำลายทุกอย่างของผม?"

อรวรรณยิ้มเยาะ "ทำลายทุกอย่างของคุณเหรอคะ?" เธอหัวเราะเบาๆ แต่เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณแน่ใจเหรอคะว่าสิ่งที่กำลังจะถูกทำลาย... มันคือทุกอย่างของคุณจริงๆ?"

ธีรภัทรรู้สึกถึงความเย็นที่คืบคลานเข้ามาในหัวใจ เขาไม่เข้าใจว่าอรวรรณหมายถึงอะไร แต่แววตาของเธอ... แววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นบางอย่างที่น่ากลัว... มันทำให้เขาสั่นสะท้าน

"ผมไม่เข้าใจ" เขาพูดเสียงแผ่ว

"คุณจะเข้าใจ... ในไม่ช้าค่ะ" อรวรรณก้าวถอยหลังไป เธอหยิบกระเป๋าถือที่วางอยู่บนโซฟา "ฉันมาที่นี่... ไม่ใช่เพื่อให้อภัย... หรือเพื่อขอความเห็นใจ... ฉันมาที่นี่... เพื่อทวงคืนในสิ่งที่ฉันเสียไป... และเพื่อทำให้คุณได้รู้... ว่าความเจ็บปวดที่แท้จริงมันเป็นยังไง"

ก่อนที่ธีรภัทรจะทันได้เอ่ยคำใดออกมา อรวรรณก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน และความจริงอันโหดร้ายที่บัดนี้ได้กลายเป็นคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปในจิตใจของเขา โลกทั้งใบของธีรภัทรพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรแห่งความเจ็บปวด ความสับสน และความรู้สึกผิด... แต่ที่เลวร้ายที่สุด... คือเขารู้สึกได้ถึงบางอย่างที่กำลังจะมาถึง... บางสิ่งที่อรวรรณกำลังวางแผน... และมันจะทำลายเขา... ทำลายทุกอย่างที่เขาสร้างมา...

เขาเงยหน้ามองไปที่ประตูที่ปิดลง ความมืดมิดยังคงปกคลุมรอบกาย แต่บัดนี้มันไม่ได้น่ากลัวเท่ากับความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมา... ความจริงที่ว่าเขาคือพ่อของอรวรรณ... และเธอ... เธอคือผู้หญิงที่เขาเคยหักหลัง... ผู้หญิงที่กำลังจะกลับมาเพื่อแก้แค้น... และเขา... เขาไม่รู้เลยว่าควรจะทำอย่างไร...