ตอนที่ 8 — ความลับที่ถูกเปิดเผย

อุบัติเหตุเล็กน้อยที่นำมาซึ่งการเปิดเผยความลับครั้งใหญ่... เมื่อโชคชะตาเล่นตลกให้ภาคินได้เห็นสิ่งที่ไม่คาดคิดที่สุดในชีวิต

วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าสำหรับน้ำหวาน ทุกเช้าที่เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการแพ้ท้องอันน่ารำคาญ คือการย้ำเตือนถึงความจริงที่ว่า ชีวิตของเธอได้เปลี่ยนไปตลอดกาล เธอต้องเผชิญหน้ากับภาคิน ซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชา ทุกวันในฐานะเลขาสาว ‌การต้องทำงานใกล้ชิดกับคนที่เคยทิ้งเธอไปอย่างไม่ใยดี เป็นเหมือนการกรีดแผลในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ภาคินเองก็ไม่ได้แสดงท่าทีที่เปลี่ยนไปมากนัก เขายังคงเย็นชาและจริงจังกับการทำงาน ราวกับว่าค่ำคืนแห่งความเมามายนั้น ไม่เคยเกิดขึ้น เขาปฏิบัติต่อน้ำหวานในฐานะพนักงานคนหนึ่งเท่านั้น แม้ว่าในใจของเขาจะเต็มไปด้วยคำถามและความสงสัยเกี่ยวกับเธอ แต่เขาก็ไม่เคยแสดงออกมา

วันนี้เป็นวันที่น้ำหวานต้องไปตรวจครรภ์ตามนัด ​เธอพยายามจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ แต่การตั้งครรภ์ก็เริ่มส่งผลกระทบต่อร่างกายของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ เธอเริ่มรู้สึกเหนื่อยง่าย และบางครั้งก็เวียนหัวจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

หลังจากเสร็จธุระในตอนเช้า น้ำหวานตัดสินใจจะกลับบ้านพักผ่อน เธอเดินออกมาจากอาคารสำนักงานใหญ่ที่ตั้งตระหง่าน แสงแดดอ่อนๆ ยามสายสาดส่องลงมา ‍แต่ดูเหมือนร่างกายจะไม่ยอมรับ อากาศที่อบอุ่นกลับทำให้เธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว

"คุณน้ำหวาน! ระวังค่ะ!" เสียงตะโกนดังมาจากด้านข้าง

ก่อนที่น้ำหวานจะทันได้ตั้งตัว รถยนต์คันหนึ่งที่กำลังเลี้ยวเข้ามาในบริเวณอาคาร ก็เสียหลักเล็กน้อย ล้อหน้าเบียดฟุตบาทอย่างแรง ทำให้รถกระชากไปทางด้านข้าง ‌น้ำหวานที่กำลังเดินอยู่ใกล้ๆ นั้น ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่ร่างของเธอจะเซถลาไปตามแรงเหวี่ยง

"โอ๊ย!"

เธอร้องออกมาด้วยความตกใจ ร่างกายกระแทกเข้ากับพื้นถนนอย่างแรง รู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วทั้งตัว โดยเฉพาะที่บริเวณท้องน้อย

เหตุการณ์เกิดขึ้นรวดเร็วมาก จนทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นตกใจ ‍พนักงานรักษาความปลอดภัยรีบวิ่งเข้ามาดู ส่วนคนขับรถที่เสียหลักก็ลงมาจากรถด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"คุณ! คุณเป็นอะไรรึเปล่าครับ! ผมขอโทษครับ! ผมไม่ได้ตั้งใจ!" คนขับรถเอ่ยเสียงสั่น

น้ำหวานพยายามจะลุกขึ้น แต่ร่างกายมันอ่อนแรงเหลือเกิน ความเจ็บปวดที่บริเวณท้องเริ่มแผ่ซ่าน ​ดวงตาของเธอเริ่มพร่ามัว เธอรู้ว่าต้องรีบไปหาหมอ

"ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ... แต่... ท้องน้อยของฉัน..." น้ำหวานพยายามพูด แต่เสียงของเธอก็เริ่มขาดห้วง

ในขณะเดียวกัน ภาคินที่กำลังจะเดินออกจากอาคารเพื่อไปประชุม ​ก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขาเห็นรถยนต์คันนั้นเสียหลัก และเห็นร่างของน้ำหวานกระเด็นล้มลงไปบนพื้น

"น้ำหวาน!" เขาตะโกนชื่อเธออย่างตกใจ หัวใจของเขาหล่นวูบ เขาไม่รอช้า รีบวิ่งตรงเข้าไปหาน้ำหวานทันที

"เกิดอะไรขึ้น?" เขาถามเสียงเข้ม ​พลางช้อนร่างของน้ำหวานขึ้นมาอุ้มอย่างอ่อนโยน

"รถเสียหลักนิดหน่อยครับคุณภาคิน แต่คุณน้ำหวานเหมือนจะเจ็บท้องครับ" พนักงานรักษาความปลอดภัยรีบรายงาน

ภาคินสัมผัสได้ถึงความอ่อนแรงของน้ำหวานในอ้อมแขนของเขา ใบหน้าซีดเผือดของเธอทำให้เขารู้สึกเป็นกังวลอย่างมาก เขาตัดสินใจทันที

"พาไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด!" เขาออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด

ภาคินอุ้มน้ำหวานขึ้นรถของเขา พาเธอไปยังโรงพยาบาลเอกชนที่อยู่ไม่ไกลนัก ตลอดทาง เขาคอยประคองเธออย่างระมัดระวัง มือหนาของเขากุมมือเล็กๆ ของเธอไว้แน่น สัมผัสที่อ่อนนุ่มและเย็นเฉียบของผิวเธอ ทำให้เขารู้สึกแปลกๆ

เมื่อไปถึงโรงพยาบาล ภาคินก็รีบพาน้ำหวานไปยังห้องฉุกเฉิน แพทย์และพยาบาลเข้ามาดูแลเธออย่างรวดเร็ว ภาคินยืนรออยู่ด้านนอกด้วยความกระวนกระวาย

"คุณภาคินครับ" ลินดา เดินเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าเป็นห่วง

"คุณลินดา... เกิดอะไรขึ้นครับ?" ภาคินถาม

"เหมือนจะไม่มีอะไรอันตรายร้ายแรงค่ะคุณภาคิน คุณน้ำหวานแค่ได้รับการกระทบกระเทือนเล็กน้อย หมอให้พักสังเกตอาการสักครู่ค่ะ" ลินดาตอบ

ภาคินถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ความกังวลก็ยังคงอยู่ เขามองไปที่ร่างของน้ำหวานที่นอนอยู่บนเตียงในห้องพักฟื้น ผ่านกระจกใส

ในขณะที่พยาบาลกำลังจัดท่าให้น้ำหวานนอนสบายขึ้น เสื้อผ้าของเธอเกิดการเลื่อนหลุดเล็กน้อย เผยให้เห็นสร้อยคอเส้นเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้คอเสื้อ

ภาคินตาเบิกกว้างเมื่อเห็นสร้อยคอเส้นนั้น มันเป็นสร้อยคอทองคำเส้นเล็กๆ ที่มีจี้เป็นรูปหัวใจสีฟ้าอ่อน...

หัวใจของภาคินเต้นแรงผิดจังหวะ เขาจำได้! เขาจำสร้อยคอเส้นนั้นได้เป็นอย่างดี! มันเป็นของแม่ของเขา! สร้อยคอเส้นโปรดที่แม่ของเขาใส่ติดตัวตลอดเวลา ก่อนที่เธอจะ...

ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน ภาพแม่ของเขากำลังยิ้มอย่างอ่อนโยน ขณะที่กำลังสวมสร้อยคอเส้นนี้ให้กับเขาในวันเกิดของเขา

"สร้อยคอเส้นนี้... เป็นของแม่ผม" ภาคินพูดออกมาเสียงแหบพร่า

ลินดาหันมามองเขาด้วยความประหลาดใจ "ของคุณภาคินเหรอคะ? แต่... คุณน้ำหวานบอกว่า..."

"บอกว่าอะไร?" ภาคินถามเสียงกระชาก

"คุณน้ำหวานบอกว่า... สร้อยเส้นนี้เป็นของแม่เธอค่ะ" ลินดาตอบอย่างตะกุกตะกัก

คำพูดของลินดาเหมือนสายฟ้าฟาดกลางใจของภาคิน น้ำหวาน... โกหกเขา? สร้อยคอเส้นนั้นเป็นของแม่ของเธอ? เป็นไปไม่ได้! สร้อยเส้นนั้นคือมรดกของแม่เขา!

ภาคินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา ความสงสัยที่เคยมีอยู่เริ่มกลายเป็นความไม่ไว้วางใจ เขาเดินตรงไปยังห้องพักฟื้นของน้ำหวาน ทิ้งลินดาให้ยืนงงอยู่ด้านนอก

เมื่อเขาเข้าไปในห้อง น้ำหวานกำลังหลับตาพริ้ม ใบหน้ายังคงซีดเซียว แต่ก็ดูผ่อนคลายขึ้น ภาคินยืนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถาม

"น้ำหวาน" เขาเรียกเสียงเบา

น้ำหวานลืมตาขึ้น มองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความงัวเงีย "คุณภาคิน..."

"สร้อยคอเส้นนั้น..." ภาคินพูดเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความกดดัน "มันเป็นของใครกันแน่?"

น้ำหวานชะงักไปทันที มือของเธอค่อยๆ เลื่อนไปสัมผัสสร้อยคอที่คอของเธอ แววตาของเธอฉายแววตื่นตระหนก

"คุณ... ถามเรื่องนี้ทำไมคะ?" เธอถามเสียงสั่น

"ผมแค่สงสัย" ภาคินตอบ สายตาคู่คมจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างไม่ลดละ "คุณบอกคุณลินดาว่ามันเป็นของแม่คุณ"

น้ำหวานหน้าซีดเผือด เธอพยายามจะหาคำตอบ แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ เธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี

"มัน... มันเป็นของแม่ฉันจริงๆ ค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่วเบา

"แน่ใจเหรอ?" ภาคินถามต่อ เสียงของเขาเริ่มมีความเย็นชา "เพราะผมจำได้ดีว่าสร้อยเส้นนี้... มันเป็นของแม่ผม"

น้ำหวานเบิกตากว้าง เธอไม่เคยคิดว่าภาคินจะจำสร้อยเส้นนี้ได้ และไม่เคยคิดว่าเขาจะรู้ว่ามันเป็นของแม่ของเขา! เธอคิดว่าเรื่องนี้จะไม่มีใครรู้...

"คุณ... คุณกำลังพูดเรื่องอะไรคะ?" น้ำหวานพยายามจะเลี่ยง แต่แววตาของเธอกลับฟ้องทุกอย่าง

ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของเธอ เห็นความลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง คำโกหกที่เธอพยายามจะปกปิด การบ่ายเบี่ยงของเธอในครั้งนี้ ยิ่งทำให้เขาแน่ใจ ว่าน้ำหวานกำลังปิดบังอะไรบางอย่างที่สำคัญมากๆ จากเขา

เรื่องราวที่คิดว่ากำลังจะคลี่คลาย กลับยิ่งทวีความซับซ้อนขึ้นไปอีก เมื่อสร้อยคอเพียงเส้นเดียว กลายเป็นกุญแจสำคัญที่ไขไปสู่ความลับอันดำมืด ที่อาจจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างระหว่างเขากับเธอไปตลอดกาล!