“ฉันมาที่นี่… เพื่ออธิบาย” น้ำหวานเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นที่เธอไม่เคยแสดงออกมามาก่อน เธอยืนอยู่ตรงหน้าภาคินในห้องทำงานอันหรูหราของเขา แสงไฟสีส้มนวลสาดส่องลงมา ทำให้บรรยากาศดูอึดอัดและเต็มไปด้วยความตึงเครียด ภาคินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ดวงตาของเขาจ้องมองมาที่เธอ ราวกับจะประเมินทุกคำพูด ทุกการกระทำของเธอ
“อธิบาย?” ภาคินถามกลับ น้ำเสียงของเขาเย็นชาจนน้ำหวานรู้สึกหนาวสะท้าน “คุณคิดว่ายังมีอะไรที่คุณจะอธิบายได้อีก? คุณปิดบังผมมาตลอดหลายปี… ปิดบังเรื่องลูกของเรา… แล้วตอนนี้คุณก็มาบอกว่าคุณอยากจะอธิบาย?”
“ฉันรู้ว่ามันฟังดูเหมือนฉันไม่ใส่ใจ” น้ำหวานกล่าวต่อ พยายามรวบรวมความกล้า “แต่ตอนนั้น… ฉันยังเด็กมากจริงๆ ค่ะ ฉันตกใจกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ฉันกลัว… กลัวว่าคุณจะรังเกียจฉันถ้าคุณรู้ว่าฉันท้อง”
“กลัว? คุณกลัวผมรังเกียจอย่างนั้นเหรอ?” ภาคินหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน “คุณรู้ไหมว่าผมตามหาคุณมาตลอด? คุณรู้ไหมว่าผมรักคุณมากแค่ไหน? แล้วคุณก็ปล่อยให้ผมคิดว่าคุณหายไปอย่างไร้ร่องรอย… ปล่อยให้ผมต้องเจ็บปวดอยู่คนเดียว!”
“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้คุณเจ็บปวด” น้ำหวานโต้ตอบ “ฉันแค่อยากจะปกป้องตัวเอง… และลูกของเรา”
“ปกป้อง? คุณปกป้องตัวเอง… ด้วยการหายไป… ด้วยการไม่บอกผม… ด้วยการปล่อยให้ผมกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงอีกคนอย่างนั้นเหรอ?” ภาคินตะคอกออกมา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง “คุณทำลายทุกอย่างของผมไปหมดแล้ว น้ำหวาน!”
“ฉันไม่ได้ต้องการทำลายอะไรทั้งนั้น!” น้ำหวานตะโกนกลับ “ฉันแค่อยากให้คุณรู้ความจริง… ก่อนที่จะสายเกินไป!”
“สายเกินไป? มันอาจจะสายเกินไปแล้วก็ได้นะ น้ำหวาน” ภาคินกล่าวเสียงเบา “ผมกำลังจะแต่งงาน… ผมมีความรับผิดชอบต่อผู้หญิงอีกคนหนึ่ง”
“ฉันรู้ค่ะ” น้ำหวานตอบ “และฉันก็ขอโทษที่ทำให้คุณต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้… แต่ฉันก็บอกคุณแล้ว… ฉันบอกคุณแล้วว่าฉันท้อง… ฉันบอกคุณแล้วว่าลูกคนนั้นคือลูกของคุณ”
ภาคินลุกขึ้นยืน เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าน้ำหวาน ดวงตาของเขาจ้องมองเธออย่างพิจารณา “คุณรู้ไหมว่าผมจะทำอะไร?”
น้ำหวานส่ายหน้าช้าๆ “ไม่ค่ะ”
“ผมจะยกเลิกงานแต่งงาน” ภาคินกล่าวเสียงหนักแน่น “ทันที”
น้ำหวานเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “คุณ… คุณจะทำอย่างนั้นจริงๆ?”
“ใช่” ภาคินตอบ “ผมจะยกเลิกงานแต่งงาน”
น้ำหวานรู้สึกเหมือนหัวใจพองโตขึ้นมาทันที เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะตัดสินใจเด็ดขาดขนาดนี้ “ขอบคุณค่ะ… ขอบคุณจริงๆ”
“แต่…” ภาคินเอ่ยต่อ น้ำเสียงของเขาเย็นชาลงอย่างรวดเร็ว “นั่นไม่ได้หมายความว่าผมจะให้อภัยคุณนะ น้ำหวาน”
คำพูดนั้นเหมือนน้ำเย็นที่สาดลงมาบนใบหน้าของน้ำหวาน ความหวังที่เพิ่งก่อตัวขึ้นก็ดับวูบไปทันที
“คุณทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจของผม” ภาคินกล่าวต่อ “คุณหลอกลวงผมมาตลอด”
“ฉันไม่ได้หลอกลวงคุณ” น้ำหวานพยายามอธิบาย “ฉันแค่… ปิดบังความจริง”
“มันก็เหมือนกันนั่นแหละ” ภาคินตัดบท “ผมไม่รู้ว่าผมจะเชื่อใจคุณอีกครั้งได้ยังไง”
“ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็น” น้ำหวานกล่าวอย่างแน่วแน่ “ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณเชื่อใจฉันอีกครั้ง… ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อลูกของเรา”
ภาคินมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง เขาเห็นความตั้งใจจริงในดวงตาของเธอ แต่เขาก็ยังคงเจ็บปวดกับความจริงที่ถูกเปิดเผย
“คุณรู้ไหมว่านลินีรู้สึกยังไง?” ภาคินถาม “เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง… เหมือนถูกทรยศ”
“ฉันขอโทษ” น้ำหวานกล่าว “ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอ… แต่ฉันก็มีเหตุผลของฉัน”
“เหตุผลของคุณ… มันไม่สามารถลบล้างความจริงที่ว่าคุณปิดบังผมไว้ได้” ภาคินกล่าว “คุณรู้ว่าผมกำลังจะแต่งงาน… แล้วคุณถึงเลือกที่จะมาบอกความจริงตอนนี้”
“ฉันไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้” น้ำหวานกล่าวเสียงเศร้า “แต่ฉันก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆ”
“คุณทำได้” ภาคินกล่าว “คุณสามารถบอกผมตั้งแต่แรก… คุณสามารถเล่าเรื่องทุกอย่างให้ผมฟังตั้งแต่แรก”
“ถ้าฉันบอกคุณตอนนั้น… คุณอาจจะไม่ได้อยากมีลูกกับฉันก็ได้” น้ำหวานพูดอย่างตรงไปตรงมา
ภาคินนิ่งอึ้งไป เขาไม่รู้จะตอบอะไร เขาเคยคิดแบบนั้นจริงๆ หรือเปล่า? เขาไม่แน่ใจ
“ผม… ผมไม่รู้” ภาคินกล่าวอย่างอ่อนแรง “ผมรู้สึกสับสนไปหมด”
“ฉันเข้าใจค่ะ” น้ำหวานกล่าว “แต่ขอให้คุณเชื่อฉัน… ขอให้คุณให้โอกาสฉัน… และให้โอกาสลูกของเรา”
ภาคินมองน้ำหวานอยู่นาน ราวกับกำลังประเมินความจริงใจของเธอ
“ผมจะให้โอกาสคุณ” ภาคินกล่าวในที่สุด “แต่คุณต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้น… และคุณต้องทำให้ผมเชื่อใจคุณอีกครั้ง”
น้ำหวานยิ้มออกมาอย่างโล่งอก เธอรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก “ฉันจะทำค่ะ… ฉันสัญญา”
“แล้วเรื่องงานแต่งงาน…” น้ำหวานถามอย่างลังเล
ภาคินหันไปมองนอกหน้าต่าง “ผมได้ยกเลิกไปแล้ว… อย่างเป็นทางการ”
น้ำหวานพยักหน้าช้าๆ “ขอบคุณค่ะ”
“แต่… อย่าเพิ่งดีใจ” ภาคินกล่าว “ผมยังไม่ได้ให้อภัยคุณนะ น้ำหวาน”
คำพูดนั้นเหมือนก้อนหินที่ทิ่มแทงหัวใจของน้ำหวานอีกครั้ง เธอรู้ว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะทำให้ภาคินกลับมาเชื่อใจเธอ
“ฉันเข้าใจค่ะ” น้ำหวานกล่าว “ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่”
ภาคินหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน “คุณรู้ไหมว่านลินี… เธอโกรธมาก”
“ฉันรู้ค่ะ” น้ำหวานตอบ “และฉันก็เสียใจกับเธอด้วย”
“เธอคงจะรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง” ภาคินกล่าว “คุณทำลายชีวิตของเธอ”
“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำลายชีวิตของใคร” น้ำหวานกล่าว “ฉันแค่ต้องการจะบอกความจริง”
“ความจริงที่ทำให้ทุกอย่างพังทลายลง” ภาคินกล่าว
น้ำหวานมองภาคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ฉันขอโทษค่ะ… ฉันขอโทษจริงๆ”
ภาคินถอนหายใจยาว “ผม… ผมต้องคิด” เขาพูดเสียงเบา “ผมต้องคิดให้รอบคอบ”
เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟยามค่ำคืน ภาพในมือของน้ำหวานยังคงติดตา ภาพของความสุขที่เคยมี… และภาพของความลับที่เพิ่งถูกเปิดเผย
“ผมจะให้เวลาตัวเอง… และให้เวลาคุณ… เพื่อดูว่าเราจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง” ภาคินกล่าว “แต่ตอนนี้… ผมต้องการเวลาอยู่คนเดียว”
น้ำหวานพยักหน้าช้าๆ เธอรู้ว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดในตอนนี้
“ฉันจะไปค่ะ” น้ำหวานกล่าว “ถ้าคุณต้องการอะไร… บอกฉันได้เสมอ”
เธอเดินออกจากห้องทำงานของภาคินไป ทิ้งเขาให้อยู่กับความคิด ความสับสน และความเจ็บปวดที่ยังคงหลอกหลอนเขา
ภาคินมองตามแผ่นหลังของน้ำหวานไปจนเธอหายลับไป เขาถอนหายใจยาว เขาไม่รู้ว่าเขาจะทำอย่างไรต่อไป เขาไม่รู้ว่าเขายังรักน้ำหวานอยู่หรือไม่ หรือเขาแค่รู้สึกผิดต่อเธอและลูก
“ทำไมเรื่องมันถึงซับซ้อนขนาดนี้นะ” ภาคินพึมพำกับตัวเอง เขาเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน จ้องมองไปยังภาพถ่ายใบเก่าที่น้ำหวานเคยให้เขาดู ภาพของเธอกับเขาสมัยที่ยังเด็ก ภาพของความรักที่บริสุทธิ์และไร้เงื่อนไข
“ฉันจะเลือกอะไรนะ… ความรักในอดีต… หรือความรับผิดชอบในปัจจุบัน?” ภาคินถามตัวเอง เขาไม่รู้คำตอบ
เลขาท้องฟิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก