“ไม่ต้องมายุ่งกับชีวิตผมอีก” ประโยคสุดท้ายของภาคินยังคงดังก้องอยู่ในหูของน้ำหวานราวกับเสียงกระซิบของปีศาจร้าย เธอเดินออกมาจากบริษัทด้วยหัวใจที่แตกสลาย ร่างกายที่อ่อนล้าเพราะอาการแพ้ท้อง ยิ่งดูเหมือนจะอ่อนแรงลงไปอีกเมื่อต้องเผชิญกับความเจ็บปวดทางจิตใจที่ถาโถมเข้ามา
เธอเดินอย่างไร้จุดหมายไปตามถนนที่เต็มไปด้วยผู้คน พยายามสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา แต่สุดท้ายก็ทานทนไม่ไหว น้ำตาแห่งความผิดหวังและความเสียใจก็ไหลรินอาบแก้ม เธอไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน จะปรึกษาใคร
“คุณภาคิน… ทำไมคุณถึง… ถึงพูดแบบนั้นกับฉันได้ลงคอ” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นเครือ “คุณไม่เคยเชื่อใจฉันเลยใช่ไหม? คืนนั้น… คืนนั้นมันมีความหมายอะไรสำหรับคุณ? หรือว่า… ฉันเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่คุณ… คุณสามารถทิ้งขว้างได้โดยไม่รู้สึกอะไร?”
น้ำหวานกำมือแน่น รู้สึกถึงเล็บที่จิกลงไปในเนื้อ รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่พอจะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจจากความเจ็บปวดที่อยู่ในใจได้บ้าง เธอเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงสวนสาธารณะที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง เธอทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างที่ใจต้องการ
“ลูกจ๋า… แม่ขอโทษนะลูก” เธอเอามือลูบท้องเบาๆ “แม่ทำให้ลูกต้องเจอเรื่องแบบนี้ แม่ขอโทษจริงๆ”
ท้องของเธอเริ่มป่องขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทำให้เธอต้องดึงเสื้อคลุมตัวใหญ่มาสวมปิดไว้ตลอดเวลา เธอรู้ดีว่าอีกไม่นาน ความลับนี้ก็ไม่อาจปกปิดได้อีกต่อไป แต่ในตอนนี้… เธอไม่รู้เลยว่าควรจะทำอย่างไรดี
โทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง น้ำหวานหยิบขึ้นมาดูด้วยความหวังริบหรี่… เป็นเบอร์ของภาคิน… เขาคงจะ… คงจะสำนึกผิดแล้วใช่ไหม?
ด้วยความหวังที่พุ่งขึ้นสูง น้ำหวานกดรับสาย “ฮัลโหลค่ะ…”
“น้ำหวาน! นี่คุณไปไหนมา! ผมรอคุณอยู่!” เสียงของภาคินดังขึ้นอย่างหงุดหงิด “ผม… ผมอาจจะพูดแรงไปหน่อยเมื่อวานนี้”
หัวใจของน้ำหวานเต้นระรัวด้วยความหวัง… “คุณ… คุณจะเชื่อฉันแล้วใช่ไหมคะ?”
“เชื่อ? เชื่อว่าไง?” ภาคินถามเสียงกระด้างขึ้นทันที “เชื่อว่าคุณไม่ได้มีใครอื่น? เชื่อว่าคุณไม่ได้คิดจะหลอกเอาเงินจากผม? น้ำหวาน… อย่ามาทำเป็นใสซื่อ”
คำว่า ‘หลอกเอาเงิน’ และ ‘ใสซื่อ’ ทิ่มแทงหัวใจของน้ำหวานราวกับหนามแหลมคม เธอแทบจะสำลักน้ำตา
“คุณภาคิน… คุณกำลังพูดถึงอะไรคะ?” เธอถามเสียงสั่น
“คุณคิดว่าผมไม่รู้เหรอ?” ภาคินหัวเราะเสียงดังอย่างเย้ยหยัน “ผมรู้ทุกอย่างแล้วนะน้ำหวาน! ผมรู้ว่าคุณกำลังจะเอาลูกมาบังหน้า เพื่อเรียกค่าเลี้ยงดู! ผมรู้ว่าคุณต้องการเงิน! คิดว่าผมจะยอมให้ผู้หญิงอย่างคุณมาหลอกง่ายๆ อย่างนั้นหรือไง?”
น้ำหวานอึ้งไป… โลกทั้งใบของเธอเหมือนจะพังทลายลงไปอีกครั้ง นี่คือความเข้าใจผิดที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา…
“ไม่… ไม่ค่ะคุณภาคิน! ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น!” เธอพยายามตะโกนออกไป แต่เสียงของเธอกลับแหบพร่า “ฉันรักคุณ! ฉันอยากให้คุณเป็นพ่อของลูกจริงๆ!”
“รัก? รักแล้วทำไมเมื่อคืนไปสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น? รักแล้วทำไมถึงได้มาบอกเรื่องลูกกับผมตอนนี้?” ภาคินเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะระบายความโกรธทั้งหมดที่มี “น้ำหวาน… คุณมันก็แค่ผู้หญิงที่เห็นแก่เงิน! อย่ามาทำเป็นนางเอกละครน้ำเน่า”
“คุณภาคิน… ได้โปรด…” น้ำหวานร้องขอด้วยเสียงที่แทบจะขาดใจ
“พอ! ผมไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น!” ภาคินตัดบท “ถ้าคุณอยากจะได้เงิน ก็บอกมาตรงๆ จะได้จบๆ กันไป ผมจะให้คุณเท่าที่คุณต้องการ แต่… อย่าเอาลูกมาอ้าง!”
พูดจบ ภาคินก็ตัดสายไป ทิ้งให้น้ำหวานนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนม้านั่งในสวนสาธารณะ
“เงิน… ของลูก… ลูกของเขา…” น้ำหวานพึมพำเสียงแผ่วเบา น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด เธอรู้สึกเหมือนถูกเหยียบย่ำ ถูกดูถูก จนแทบจะไม่มีที่ยืนในโลกนี้อีกต่อไป
“คุณภาคิน… คุณทำลายฉัน… ทำลายหัวใจของฉัน… และหัวใจของลูกฉัน… อย่างไม่เหลือชิ้นดี” เธอสะอื้นไห้ น้ำตาที่รินไหลไม่ใช่แค่น้ำตาแห่งความเสียใจ แต่เป็นน้ำตาแห่งความเจ็บปวดที่ถูกตราหน้าว่าเป็นคนเห็นแก่เงิน เป็นคนหลอกลวง
เธอไม่เคยคิดเลยว่าความรักที่เธอทุ่มเทให้ทั้งหมด จะถูกมองว่าเป็นเพียงเครื่องมือในการแสวงหาผลประโยชน์
“ฉัน… ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณทั้งนั้น” น้ำหวานกัดฟันพูดกับตัวเอง “ถ้าคุณมองว่าฉันเป็นคนแบบนั้น… ฉันก็ไม่ต้องการให้คุณมาเป็นพ่อของลูกฉันอีกแล้ว!”
คำพูดของภาคินได้ย้ำเตือนถึงความลับที่เธอพยายามจะเก็บงำเอาไว้… ความลับที่ถ้าเขารู้… เขาคงจะดูถูกเธอมากยิ่งกว่านี้
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้เธอไม่ได้จะโทรหาภาคิน แต่เธอกำลังจะ…
“ฉันจะไปให้พ้นจากชีวิตของคุณ… ตลอดไป”
น้ำหวานมองไปยังท้องของเธออีกครั้ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา
“ลูกจ๋า… เราจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กันนะลูก… ที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา… และไม่มีใครมาตัดสินเรา”
เธอตัดสินใจแล้ว… การจากไป คือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเธอและลูกน้อย
เลขาท้องฟิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก