"คุณ...คุณกำลังท้อง?" เสียงของภาคินแหบพร่า เขามองพิมรดาด้วยแววตาที่ยากจะอธิบาย ทั้งตกใจ สับสน และเจ็บปวด ลมหายใจของเขาติดขัดราวกับถูกบีบอัด พิมรดาพยักหน้า น้ำตาไหลลงมาอย่างไม่อาจห้ามได้ "ค่ะคุณภาคิน...ฉันท้องได้สองเดือนแล้ว"
ความจริงที่ประดังเข้ามาพร้อมกันราวกับพายุโหมกระหน่ำ ภาคินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเขากำลังจะพังทลายลงมา เขาเพิ่งจะประกาศต่อหน้าน้ำหวานและพนักงานทุกคนว่าจะรับผิดชอบดูแลเธอและต้นกล้า แต่แล้ว...ความจริงอันน่าตกตะลึงนี้ก็ปรากฏขึ้น ราวกับจะเย้ยหยันความตั้งใจของเขา
น้ำหวานที่ได้ยินคำพูดนั้น ก็ถึงกับทรุดลงไปนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ความหวังเล็กๆ ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นมาเมื่อครู่นี้ ถูกพายุลูกใหญ่ซัดหายไปจนสิ้น เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะบานปลายไปถึงขนาดนี้
"คุณพิมรดา...คุณแน่ใจหรือครับ?" ภาคินถามเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติให้ได้มากที่สุด
"แน่ใจค่ะ" พิมรดากล่าวเสียงสะอื้น "นี่คือลูกของคุณภาคิน"
ภาคินหลับตาลง ลมหายใจของเขาหนักหน่วง เขาไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน เขาไม่รู้จะอธิบายให้น้ำหวานฟังได้อย่างไร
น้ำหวานค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองภาคิน ดวงตาของเธอแดงก่ำเต็มไปด้วยน้ำตา "ทำไมคะ...ทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน"
ภาคินหันไปมองน้ำหวาน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผม...ผมขอโทษนะน้ำหวาน ผมไม่รู้จะบอกคุณยังไง"
"คุณไม่รู้จะบอกฉันยังไง? หรือคุณไม่อยากจะบอกฉัน?" น้ำหวานถามเสียงแหลม น้ำตาไหลอาบแก้ม "คุณภาคิน...คุณหลอกฉันมาตลอดเลยใช่ไหมคะ!"
"ไม่ใช่น้ำหวาน!" ภาคินรีบปฏิเสธ "ผมไม่ได้หลอกคุณ ผมแค่อยากจะแก้ปัญหาทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อน"
"แก้ปัญหา? แล้วตอนนี้คุณคิดว่าคุณแก้ปัญหาได้แล้วเหรอคะ?" น้ำหวานหัวเราะทั้งน้ำตา "คุณมีฉัน มีต้นกล้า แล้วตอนนี้คุณก็กำลังจะมีอีกคน! คุณคิดว่าฉันจะทนอยู่กับสภาพแบบนี้ได้ยังไง!"
พิมรดาเดินเข้ามาหาภาคินอย่างช้าๆ "คุณภาคินคะ...ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องยาก แต่ฉันอยากให้คุณรับผิดชอบ"
"ผมจะรับผิดชอบ!" ภาคินตะคอกเสียงดัง "ผมจะรับผิดชอบทุกคน! แต่ไม่ใช่ตอนนี้!"
ภาคินเดินเข้าไปหาน้ำหวาน พยายามจะประคองเธอขึ้น "น้ำหวาน...ฟังผมนะ ผมจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง"
"ไม่ต้องค่ะ!" น้ำหวานผลักมือเขาออก "ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น! ฉันขอโทษที่มาทำให้คุณต้องลำบากใจ"
พูดจบ น้ำหวานก็รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไปจากห้องประชุม ทิ้งให้ภาคินยืนอึ้งอยู่กับความจริงที่เพิ่งปรากฏ
พิมรดาเดินเข้ามาหาภาคิน แล้ววางมือลงบนแขนของเขา "คุณภาคินคะ...ฉันขอโทษที่ทำให้เรื่องมันยุ่งยาก"
ภาคินปัดมือเธอออกอย่างแรง "อย่ามาพูดแบบนี้! คุณรู้ดีว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่!"
"ฉัน...ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงค่ะ" พิมรดากล่าวเสียงอ่อน "ฉันแค่ต้องการให้คุณรับผิดชอบ"
"ผมรับผิดชอบ! ผมจะรับผิดชอบ! แต่คุณต้องให้เวลาผม!" ภาคินพูดเสียงดัง ก่อนจะรีบวิ่งตามน้ำหวานออกไป
น้ำหวานวิ่งออกมาจากบริษัทด้วยความเร็ว เธอไม่รู้จะไปไหน เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอกำลังพังทลาย เธอไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป
ภาคินวิ่งตามออกมาทัน แล้วคว้าแขนของเธอไว้ "น้ำหวาน! หยุดก่อน! ได้โปรดฟังผม!"
น้ำหวานหันมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณภาคิน...คุณทำให้ฉันผิดหวังมากจริงๆ"
"ผมรู้ ผมขอโทษ" ภาคินพูดเสียงเบา "ผมไม่รู้จะพูดอะไรให้คุณสบายใจ แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมรักคุณ และผมรักต้นกล้า"
"แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะคะ?" น้ำหวานถามเสียงสั่น "คุณก็รักเธอเหมือนกันใช่ไหม?"
ภาคินชะงัก "ผม...ผมไม่ได้รักเธอ"
"โกหก!" น้ำหวานตะคอก "ถ้าคุณไม่รักเธอ คุณจะปล่อยให้เธอท้องลูกของคุณได้ยังไง!"
"ผม...ผมจะอธิบาย" ภาคินพยายามอธิบาย "เรื่องมันซับซ้อนกว่านั้น"
"ฉันไม่ต้องการฟังอะไรทั้งนั้น!" น้ำหวานพูดเสียงดัง "ตอนนี้ฉันแค่อยากอยู่คนเดียว!"
พูดจบ น้ำหวานก็สะบัดแขนหลุดจากการเกาะกุมของภาคิน แล้ววิ่งจากไปอีกครั้ง
ภาคินยืนมองตามหลังน้ำหวานไปด้วยความสิ้นหวัง เขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี เขาทำลายทุกอย่างลงไปหมดแล้ว
วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า น้ำหวานเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง เธอไม่ยอมพบใคร ไม่ยอมพูดคุยกับใคร เธอจมอยู่กับความเสียใจและความผิดหวัง
ภาคินพยายามติดต่อเธอหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยสำเร็จ เขาไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน เขาไม่รู้ว่าเธอจะเป็นอย่างไรบ้าง
ในที่สุด ภาคินก็ตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับพิมรดาอีกครั้ง เขาไปหาเธอที่บ้าน
"คุณพิมรดา" ภาคินกล่าวเมื่อพิมรดาเปิดประตู "ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ"
พิมรดาเชิญเขาเข้าไปในบ้าน "เชิญค่ะคุณภาคิน"
เมื่อเข้าไปในบ้าน ภาคินก็เริ่มพูด "คุณพิมรดา...ผมรู้ว่าคุณกำลังท้องลูกของผม และผมจะรับผิดชอบทุกอย่าง"
พิมรดามองเขาด้วยแววตาที่เรียบเฉย "คุณจะรับผิดชอบยังไงคะ?"
"ผมจะจัดหาที่อยู่ที่ดีให้คุณ ผมจะดูแลค่าใช้จ่ายทุกอย่าง" ภาคินกล่าว "แต่...ผมไม่สามารถอยู่กับคุณได้"
พิมรดาเงยหน้าขึ้นมองเขา "ทำไมคะ?"
"เพราะผมรักน้ำหวาน" ภาคินตอบเสียงหนักแน่น "ผมรักเธอมาตลอด และผมจะไม่มีวันทิ้งเธอไป"
พิมรดายิ้มอย่างขมขื่น "คุณภาคินคะ...คุณแน่ใจหรือคะว่าคุณรักน้ำหวานจริงๆ?"
ภาคินมองเธออย่างไม่เข้าใจ "คุณหมายความว่ายังไง?"
"ฉัน...ฉันมีเรื่องจะบอกคุณค่ะ" พิมรดาถอนหายใจยาว "เรื่องนี้...ฉันควรจะบอกคุณตั้งนานแล้ว"
ภาคินรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่ไม่ดี "มีอะไรเหรอครับ?"
"เรื่องที่ฉันท้อง...มัน...มันไม่ใช่ลูกของคุณค่ะ" พิมรดาพูดเสียงเบา
ภาคินอึ้งไป "คุณ...คุณหมายความว่ายังไง?"
"ฉัน...ฉันโกหกค่ะคุณภาคิน" พิมรดากล่าว "ฉันไม่ได้ท้องลูกของคุณ ฉันแค่...แค่ไม่อยากเสียคุณไป"
ภาคินอ้าปากค้าง เขาไม่รู้จะพูดอะไร เขาไม่รู้จะคิดอะไร เขารู้สึกราวกับว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นเพียงฝันร้าย
"คุณ...คุณทำแบบนี้ทำไม?" ภาคินถามเสียงสั่น
"ฉัน...ฉันรักคุณค่ะคุณภาคิน" พิมรดาตอบ "ฉันเห็นคุณกับน้ำหวาน...ฉันทนไม่ได้"
ภาคินหลับตาลง เขาถอนหายใจยาว "คุณพิมรดา...คุณทำผิดมากนะ"
"ฉันรู้ค่ะ" พิมรดากล่าว "และฉันก็เสียใจมาก"
ภาคินมองพิมรดาด้วยแววตาที่อ่อนลง "ผมไม่รู้จะให้อภัยคุณได้ไหม แต่ผมหวังว่าคุณจะเรียนรู้จากความผิดพลาดครั้งนี้"
เมื่อจากบ้านพิมรดามาแล้ว ภาคินก็รีบกลับไปที่บริษัท เขาต้องการพบนน้ำหวาน
เขาเดินเข้าไปในออฟฟิศของน้ำหวาน เห็นเธอกำลังนั่งทำงานอยู่
"น้ำหวาน" ภาคินเรียกชื่อเธอเบาๆ
น้ำหวานเงยหน้าขึ้นมองเขา ด้วยแววตาที่ยังคงมีร่องรอยความเสียใจ
"ผมมีเรื่องจะบอกคุณ" ภาคินกล่าว "เรื่องพิมรดา..."
น้ำหวานก้มหน้าลง "ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้นค่ะ"
"ได้โปรดฟังผมนะน้ำหวาน" ภาคินเดินเข้าไปใกล้น้ำหวาน แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ "ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเสียใจ ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด"
น้ำหวานมองเขาด้วยความประหลาดใจ
"พิมรดา...เธอโกหกผม" ภาคินกล่าว "เธอไม่ได้ท้องลูกของผม"
น้ำหวานอึ้งไป "อะไรนะคะ?"
"เธอแค่โกหก เพื่อที่จะรั้งผมไว้" ภาคินพูดต่อ "ผมขอโทษที่ผมเชื่อเธอ ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเข้าใจผิด"
น้ำหวานมองภาคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความประหลาดใจ ความโล่งใจ และความรู้สึกผิด
"แล้ว...แล้วต้นกล้าล่ะคะ?" น้ำหวานถามเสียงสั่น
"ต้นกล้า...คือลูกของผม" ภาคินกล่าว "ผมจะดูแลคุณกับต้นกล้าให้ดีที่สุด"
น้ำหวานมองภาคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา เธอสัมผัสได้ถึงความรักที่เขามีให้เธอและต้นกล้า
"คุณ...คุณให้อภัยผมนะน้ำหวาน" ภาคินกล่าว "ให้โอกาสผม ได้แก้ไขทุกอย่าง"
น้ำหวานยิ้มออกมาทั้งน้ำตา "ฉัน...ฉันให้อภัยคุณค่ะภาคิน"
ภาคินลุกขึ้นมายืน แล้วโอบกอดน้ำหวานไว้แน่น "ขอบคุณนะน้ำหวาน ขอบคุณจริงๆ"
ทั้งสองยืนกอดกันอย่างมีความสุข ความผิดหวังที่เคยมีมาค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความรักและความเข้าใจที่เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
เลขาท้องฟิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก