“พ่อคะ… พ่อกำลังจะทำอะไรคะ?” เสียงเล็กๆ ของ ‘ต้นกล้า’ ดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย ขณะที่ ‘ภาคิน’ ผู้เป็นบิดากำลังก้าวเดินเข้าไปในห้องทำงานที่เคยเป็นของ ‘คุณกวิน’ บิดาของเขาเอง เมื่อหลายปีก่อน ภายในห้องยังคงมีกลิ่นอายของไม้เก่าและกระดาษค้างอยู่ กลิ่นอายที่ชวนให้นึกถึงช่วงเวลาอันโหดร้ายที่เขาเคยเผชิญ
ภาคินหันกลับมามองหน้าลูกชาย ดวงตาคมกริบฉายแววอ่อนโยนขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “พ่อกำลังจะยุติเรื่องราวบางอย่าง ต้นกล้า… เรื่องที่ควรจะจบไปนานแล้ว” เขาตอบ พลางลูบหัวลูกชายเบาๆ
“แล้ว… แล้วเราจะไปหาคุณแม่ได้เมื่อไหร่คะ?” ต้นกล้าถามต่อ น้ำเสียงออดอ้อน
“อีกไม่นานหรอกลูก” ภาคินตอบ พลางมองไปยังภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนัง ภาพวาดของ ‘คุณหญิงอรุณรัศมี’ มารดาของเขา ผู้ซึ่งเคยเป็นเหยื่อของแผนการอันชั่วร้ายของกวิน
วันนี้คือวันที่ภาคินจะเผชิญหน้ากับอดีตอย่างแท้จริง การที่บริษัทของเขาตกเป็นของเขาโดยสมบูรณ์ ยิ่งทำให้เขาตระหนักถึงอำนาจที่อยู่ในมือ และอำนาจนั้นจะถูกใช้เพื่อชำระแค้นคนที่เคยทำร้ายครอบครัวของเขา
“คุณกวิน… คุณคิดว่าคุณจะหนีจากผลกรรมไปได้ตลอดงั้นเหรอ?” ภาคินเอ่ยขึ้นเสียงเย็นชา เมื่อก้าวเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของกวิน กวินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ใบหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นภาคินปรากฏตัวอย่างกะทันหัน
“ภาคิน… แกเข้ามาที่นี่ได้ยังไง?” กวินถามเสียงสั่น
“ผมมาเพื่อทวงทุกอย่างที่แกพรากไปจากครอบครัวผม” ภาคินเดินเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน วางมือลงบนไม้เนื้อดี “แกคิดว่าการโกงกิน ช่อโกง และการใส่ร้ายป้ายสี จะทำให้แกได้ทุกอย่างที่ต้องการอย่างนั้นเหรอ? แกมันไม่คู่ควรกับสิ่งที่แกมีเลยสักนิด”
กวินพยายามตั้งสติ “แกพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ”
“อย่ามาทำเป็นไขสือ!” ภาคินตวาดเสียงดัง “แกทำลายชื่อเสียงของแม่ฉัน แกพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากท่าน… และแกก็เกือบจะทำลายชีวิตฉันไปด้วย!”
“นั่นมัน… นั่นมันเป็นอุบัติเหตุ!” กวินแก้ตัว
“อุบัติเหตุเหรอ?” ภาคินหัวเราะเยาะ “อุบัติเหตุที่แกพยายามจะยัดเยียดความผิดให้ฉัน? อุบัติเหตุที่ทำให้ฉันต้องสูญเสียทุกอย่างไป?” เขาหยิบเอกสารกองหนึ่งขึ้นมา “นี่คือหลักฐานทั้งหมดที่ฉันรวบรวมมา… หลักฐานการทุจริต การปลอมแปลงเอกสาร และการบงการทุกอย่าง”
กวินหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นเอกสารเหล่านั้น “ภาคิน… ได้โปรด… อย่าทำอะไรฉันเลย”
“ฉันไม่ได้อยากทำร้ายใคร… แต่แกก็รู้ดีว่าฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายครอบครัวของฉันได้อีก” ภาคินพูด พลางส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่ยืนรออยู่ด้านนอกเข้ามา
“คุณภาคินครับ… คุณกวินมีอะไรจะสารภาพ” เสียงของทนายความประจำตัวภาคินดังขึ้น
กวินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ “ฉัน… ฉันยอมรับทุกอย่าง… ฉันทำผิดไปจริงๆ”
ภาคินยืนมองกวินด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “ความผิดของแกมันหนักเกินกว่าจะให้อภัยได้… แต่วันนี้ ฉันไม่ได้มาเพื่อแก้แค้นเพียงอย่างเดียว” เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อ “ฉันมาเพื่อปกป้องครอบครัวของฉัน… และนั่นคือเป้าหมายที่สำคัญที่สุดของฉัน”
เมื่อทุกอย่างคลี่คลาย ภาคินกลับมาหา ‘น้ำหวาน’ ที่กำลังนั่งอุ้ม ‘ต้นกล้า’ อยู่ในอ้อมแขน เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา เมื่อเห็นใบหน้าเขาที่ดูผ่อนคลายกว่าทุกวันที่ผ่านมา
“เป็นยังไงบ้างคะ?” น้ำหวานถามอย่างเป็นห่วง
ภาคินยิ้ม “ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว… ต่อไปนี้ เราจะไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว” เขาเดินเข้าไปหาทั้งสองคน โน้มตัวลงจูบหน้าผากของน้ำหวานอย่างอ่อนโยน ก่อนจะอุ้มต้นกล้าขึ้นมาเล่น
“พ่อได้ยินว่าคุณแม่เก่งมากเลยนะครับวันนี้” ต้นกล้าพูด พลางกอดคอภาคินแน่น
“ใช่ครับ… คุณแม่ของต้นกล้าเก่งที่สุดเลย” ภาคินตอบ พลางหันไปมองน้ำหวานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจ
“แต่… ที่สำคัญที่สุด… คือคุณแม่ของต้นกล้า… เธอคือคนที่ผมรักและจะปกป้องตลอดไป” ภาคินกล่าว พลางก้มลงจูบน้ำหวานอย่างดูดดื่มต่อหน้าลูกชาย
น้ำหวานน้ำตาคลอ เธอโอบกอดภาคินและต้นกล้าไว้แน่น ความรู้สึกปลอดภัยและความสุขเอ่อล้นในหัวใจ วันนี้ เธอได้พิสูจน์แล้วว่าความรักที่แท้จริงนั้นแข็งแกร่งเพียงใด แม้จะผ่านพ้นมรสุมชีวิตมาสักเท่าไหร่ก็ตาม
“ฉันรักคุณนะคะ” น้ำหวานกระซิบ
“ผมก็รักคุณ… ที่สุดเลย… ที่รักของผม” ภาคินตอบ
ขณะที่พวกเขากำลังมีความสุข ภาคินก็หยิบแหวนเพชรเม็ดงามออกมาจากกระเป๋า
“น้ำหวาน… เธอจะแต่งงานกับฉันไหม?” ภาคินถาม พลางคุกเข่าลงต่อหน้าเธอ
น้ำหวานตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ แต่ก็เต็มไปด้วยความสุข
“ฉัน… ฉันจะแต่งงานกับคุณค่ะ!” เธอตอบรับ น้ำตาไหลอาบแก้ม
ภาคินสวมแหวนให้เธออย่างบรรจง ก่อนจะลุกขึ้นโอบกอดเธอไว้แน่น ต้นกล้าก็เข้ามากอดทั้งสองคนแน่น
“เย้! พ่อกับแม่จะแต่งงานกัน!” ต้นกล้าตะโกนด้วยความดีใจ
ภาคินมองหน้าครอบครัวของเขาอย่างมีความสุข “หลังจากนี้… ชีวิตของเราจะมีแต่ความสุข… ตลอดไป”
แต่เมื่อภาคินกำลังจะจูบน้ำหวานอีกครั้ง เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น ปลายสายเป็นเสียงของเลขาฯ ส่วนตัวของเขา
“คุณภาคินครับ… มีเรื่องด่วนมากครับ… เกี่ยวกับ ‘วิภาดา’ ครับ”
ใบหน้าของภาคินเปลี่ยนไปทันที ความสุขเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกังวล “วิภาดา… เกิดอะไรขึ้น?”
“เธอ… เธอพยายามจะทำร้ายคุณน้ำหวานอีกครั้งครับ!”
น้ำหวานที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินเช่นนั้นก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ภาคินรีบประคองน้ำหวานไว้แน่น
“ไม่ต้องห่วงนะ… ผมจะจัดการทุกอย่างเอง” ภาคินกล่าว พลางมองไปทางวิภาดาที่ตอนนี้กำลังถูกควบคุมตัวโดยทีมรักษาความปลอดภัยของเขา
“แต่… เรากำลังจะมีความสุข…” น้ำหวานพึมพำ
“ความสุขของเรา… จะไม่มีวันถูกใครมาทำลายได้… ตราบใดที่ผมยังอยู่ตรงนี้” ภาคินกล่าวอย่างหนักแน่น
แต่ในขณะที่ภาคินกำลังจะหันไปจัดการกับวิภาดาอย่างเด็ดขาด จู่ๆ วิภาดาก็หัวเราะออกมาเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง
“ฮ่าๆๆๆ! แกคิดว่าจบแค่นี้งั้นเหรอ ภาคิน! แกคิดว่าแกจะมีความสุขได้จริงๆ งั้นเหรอ!” วิภาดากล่าว พลางแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว “ยังมีอีก… มีอีกสิ่งที่แกไม่รู้… สิ่งที่จะทำให้แกเสียใจไปตลอดชีวิต!”
ภาคินและน้ำหวานมองหน้ากันด้วยความสับสนและหวาดหวั่น… อะไรกันแน่ที่วิภาดากำลังพูดถึง? ความสุขที่กำลังจะเกิดขึ้นของพวกเขา… จะต้องถูกขัดขวางด้วยอะไรอีก?
เลขาท้องฟิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก