“แม่ครับ! วันนี้แม่จะไปไหนครับ?” เสียงเล็กๆ ใสๆ ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ‘ภีม’ ลูกชายวัย 5 ขวบของน้ำหวาน วิ่งเข้ามาเกาะขาเธออย่างออดอ้อน ใบหน้ากลมแป้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สดใส
น้ำหวานก้มลงไปจูบแก้มลูกชายเบาๆ “วันนี้แม่มีธุระนิดหน่อยจ้ะลูก แม่คงต้องไปทั้งวันนะ”
“แม่จะไปหาคุณลุงธีร์อีกหรือเปล่าครับ?” ภีมถาม ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
น้ำหวานชะงักไปเล็กน้อย “ทำไมภีมถึงคิดว่าแม่จะไปหาคุณลุงธีร์ล่ะจ๊ะ?”
“ก็... เมื่อวานแม่กลับมาบ้าน แม่หัวเราะเยอะแยะเลยครับ เวลาคุยโทรศัพท์กับคุณลุงธีร์” ภีมบอกเล่าอย่างใสซื่อ “แล้วแม่ก็ดูมีความสุข”
คำพูดของลูกชายทำให้หัวใจของน้ำหวานบีบรัด เธอรู้ดีว่าลูกชายของเธอเปรียบเสมือนกระจกเงาที่สะท้อนความรู้สึกที่แท้จริงของเธอออกมา ภีมไม่เคยรู้เรื่องราวในอดีต ไม่เคยรู้ว่าธีร์คือคนที่ทำลายชีวิตของเธอ เขาเห็นธีร์ในฐานะ ‘คุณลุงใจดี’ ที่แม่ของเขากำลังทำงานด้วย และดูเหมือนว่าธีร์เองก็เอ็นดูภีมไม่น้อย
“แม่มีความสุขก็เพราะมีภีมอยู่ข้างๆ แม่ไงจ๊ะ” น้ำหวานตอบพลางกอดลูกชายแน่น “แล้ววันนี้... ภีมจะไปเล่นที่บ้านคุณยายนะจ๊ะ แม่จะไปรับตอนเย็น”
“ครับผม! แม่ดูแลตัวเองนะครับ!” ภีมตะโกนไล่หลังแม่ด้วยรอยยิ้มสดใส
เมื่อรถของน้ำหวานเคลื่อนตัวออกไป ภีมก็ยืนโบกมือจนรถลับสายตาไป เขาเดินกลับเข้าบ้านด้วยรอยยิ้ม แต่แววตาของเขากลับมีความคิดบางอย่างซ่อนอยู่
วันนี้เป็นวันหยุดของธีร์ เขาตัดสินใจที่จะพาตัวเองออกไปจากความวุ่นวายของเมืองหลวง เขาขับรถไปตามทางชนบทที่เงียบสงบ โดยมีจุดหมายปลายทางอยู่ที่หมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งที่เขาเคยมาพักผ่อนเมื่อครั้งยังเด็ก เขาต้องการหาที่สงบๆ เพื่อทบทวนความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ
ขณะที่ธีร์กำลังขับรถชมวิวทิวทัศน์ที่สวยงาม เขาก็เห็นเด็กชายคนหนึ่งกำลังวิ่งเล่นอยู่ริมถนนอย่างสนุกสนาน เด็กน้อยคนนั้นมีใบหน้าที่คุ้นตาอย่างน่าประหลาด
“นั่นใครกันนะ?” ธีร์พึมพำกับตัวเอง เขาชะลอรถลง และเมื่อเขาเห็นใบหน้าของเด็กน้อยชัดๆ เขาก็ถึงกับตกใจ
“ภีม!” ธีร์อุทานออกมาเบาๆ เขาจำเด็กน้อยคนนี้ได้ทันที เขารู้จักภีมจากน้ำหวาน เขาเห็นรูปถ่ายของภีม และเคยได้ยินน้ำหวานพูดถึงลูกชายของเธออยู่บ่อยๆ
ธีร์จอดรถข้างทาง และลงจากรถไปหาภีม “ภีม! นี่มัน... ภีมจริงๆ ด้วย!”
ภีมชะงักไปเล็กน้อย เขาหันมามองธีร์ด้วยความสงสัย แต่เมื่อเขาเห็นรอยยิ้มที่เป็นมิตรของธีร์ เขาก็รู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาทันที “คุณลุง... คุณลุงที่แม่เคยพูดถึงใช่ไหมครับ?”
ธีร์ยิ้มกว้าง “ใช่แล้ว! คุณลุงคือธีร์ไงจ๊ะ” เขาโน้มตัวลงไปคุยกับภีม “แล้วนี่ภีมมาทำอะไรแถวนี้คนเดียว?”
“ผมมาหาคุณยายครับ” ภีมตอบ “แม่บอกว่าวันนี้แม่มีธุระ”
“อ้อ... แล้วแม่ภีมไปไหนล่ะ?” ธีร์ถามอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ในใจเขากลับคิดถึงน้ำหวาน
“แม่ไป... ไปหาคุณลุงธีร์มั้งครับ” ภีมตอบอย่างใสซื่อ
คำตอบนั้นทำให้ธีร์ประหลาดใจ “ภีมรู้ได้ยังไง?”
“เมื่อวานแม่ดูมีความสุขมากเลยครับ เวลาคุยกับคุณลุงธีร์” ภีมบอก “แม่หัวเราะเยอะแยะเลย”
ธีร์มองใบหน้าของภีมอย่างพิจารณา เขาสัมผัสได้ถึงความสุขที่เปล่งประกายออกมาจากเด็กน้อยคนนี้ และก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงน้ำหวาน หญิงสาวที่ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นในทุกๆ ครั้งที่ได้เจอ
“ภีม... มาเล่นกับลุงไหม?” ธีร์ชวน “ลุงจะพาไปเล่นที่สนามเด็กเล่นตรงนั้น” เขาผายมือไปยังสนามเด็กเล่นที่อยู่ไม่ไกล
ภีมตาเป็นประกาย “จริงเหรอครับ!”
“จริงสิ” ธีร์ยิ้ม “วันนี้ลุงก็ว่างเหมือนกัน”
ทั้งสองคนเดินไปยังสนามเด็กเล่น ธีร์เล่นกับภีมอย่างสนุกสนาน เขาหัวเราะเมื่อภีมปีนป่ายขึ้นไปบนเครื่องเล่น และหัวเราะเสียงดังเมื่อภีมวิ่งไล่จับเขา ธีร์รู้สึกเหมือนได้ย้อนวัยกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ความรู้สึกกังวลและสับสนที่เคยมีในใจค่อยๆ จางหายไป
ในขณะที่พวกเขากำลังเล่นกันอยู่นั้น ธีร์ก็เหลือบไปเห็นน้ำหวานกำลังเดินเข้ามาในสวนสาธารณะ เธอแต่งตัวด้วยชุดลำลองสบายๆ แต่ก็ยังคงความสง่างาม
“น้ำหวาน!” ธีร์ร้องเรียก เมื่อเห็นเธอ
น้ำหวานหันมาตามเสียงเรียก และเมื่อเธอเห็นธีร์กำลังเล่นอยู่กับภีม เธอก็ถึงกับตะลึง เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าทั้งสองคนจะมาเจอกันได้โดยบังเอิญแบบนี้
“คุณธีร์...?” น้ำหวานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจ
“แม่!” ภีมวิ่งเข้ามาหาแม่ด้วยรอยยิ้ม “แม่ครับ! คุณลุงธีร์พาผมมาเล่นสนามเด็กเล่นด้วย!”
น้ำหวานเดินเข้ามาหาธีร์ด้วยท่าทีที่ยังคงสับสน “คุณธีร์... มาทำอะไรที่นี่คะ?”
“ผม... มาพักผ่อนครับ” ธีร์ตอบ “แล้วบังเอิญเจอกับภีมเข้าพอดี” เขาหันไปมองภีมด้วยรอยยิ้ม “ภีมเก่งมากเลยนะวันนี้”
ภีมยิ้มภูมิใจ “ครับ! คุณลุงธีร์พาผมมาเล่นสนุกมากเลยครับ!”
น้ำหวานมองดูภาพตรงหน้า ธีร์ที่กำลังยิ้มให้กับลูกชายของเธอ และภีมที่กำลังมีความสุขกับการเล่นกับธีร์ ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามจะกดเอาไว้ กำลังปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง
เธอเห็นความผูกพันที่เกิดขึ้นระหว่างธีร์กับภีมอย่างรวดเร็ว เป็นความผูกพันที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสา
“ภีม... แม่มีเรื่องต้องคุยกับคุณธีร์นิดหน่อยนะจ๊ะ” น้ำหวานพูดพลางมองธีร์อย่างมีความหมาย
ธีร์พยักหน้า “ได้เลยครับ”
น้ำหวานตัดสินใจที่จะพาธีร์ไปคุยที่อื่น เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถซ่อนความจริงนี้ได้อีกต่อไป และการที่ภีมได้พบกับธีร์ อาจจะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตของเธอ
“คุณธีร์... มีเรื่องสำคัญที่ฉันอยากจะบอกคุณค่ะ” น้ำหวานพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับ... ภีม”
ธีร์มองน้ำหวานด้วยความสงสัย “เรื่องเกี่ยวกับภีม?”
น้ำหวานสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ว่าการเปิดเผยความจริงครั้งนี้ จะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปตลอดกาล
“คุณธีร์คะ... ภีม... ภีมคือลูกของคุณค่ะ”
คำพูดนั้นลอยไปในอากาศราวกับระเบิดที่ถูกจุดขึ้น ธีร์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ใบหน้าของเขาซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
“อะไรนะครับ...? ภีม... คือลูกของผม?”
น้ำหวานพยักหน้าช้าๆ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “ใช่ค่ะ คุณธีร์... ภีมคือลูกชายของคุณ”
ธีร์มองไปที่ภีมที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ไม่ไกล ใบหน้ากลมแป้นที่เปี่ยมไปด้วยความสุข แววตาที่สดใส... ความจริงที่น้ำหวานเพิ่งจะเปิดเผย มันช่างเหลือเชื่อ และกำลังบีบคั้นหัวใจของเขาอย่างรุนแรง
ดวงใจหวาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก