"อย่าไปเลย น้ำหวาน... ได้โปรดฟังฉันก่อน!" เสียงของธีร์ตะโกนก้องไปทั่วห้องโถงที่เคยอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและคำอวยพร บัดนี้กลับเงียบงัน มีเพียงเสียงสะอื้นของน้ำหวานที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจของเขาที่กำลังแตกสลาย
น้ำหวานยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาแดงก่ำสะท้อนภาพของธีร์ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าที่เคยเปี่ยมด้วยความรักและความหวัง บัดนี้กลับมีเพียงความสิ้นหวังและเจ็บปวดที่ยากจะบรรยาย การทรยศที่เกิดขึ้นต่อหน้าแขกเหรื่อทุกคน ราวกับมีดคมกริบกรีดลึกเข้าไปในหัวใจของเธอ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบจะไม่มีที่ว่างเหลือให้ความรู้สึกใดๆ อีกแล้ว
"ฟังคุณ?" น้ำหวานหัวเราะอย่างขมขื่น น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ "ฉันต้องฟังอะไรอีกคะ? ฉันเห็นมันกับตาตัวเอง! ภาพนั้นมันจะตามหลอกหลอนฉันไปตลอดชีวิต!"
ธีร์ก้าวเข้ามาใกล้น้ำหวานช้าๆ มือของเขายื่นออกไปราวกับจะสัมผัสใบหน้าเธอ แต่ก็ชะงักค้างกลางอากาศ เขารู้ดีว่าการกระทำของเขาเลวร้ายเกินกว่าจะให้อภัยได้ง่ายๆ แต่การได้เห็นน้ำตาของเธอ การได้เห็นหัวใจที่เขารักแตกสลายไปต่อหน้าต่อตา มันเจ็บปวดกว่าสิ่งใดๆ ที่เขาเคยจินตนาการ
"ฉัน... ฉันเสียใจ น้ำหวาน ฉันเสียใจจริงๆ" เสียงของธีร์แหบพร่า ดวงตาของเขาแดงก่ำเช่นกัน "ฉันไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป มัน... มันเป็นอุบัติเหตุ ฉันไม่ได้ตั้งใจ"
"อุบัติเหตุ?" น้ำหวานสะบัดหน้าหนีราวกับถูกต่อย "การที่คุณกอดผู้หญิงคนอื่นในชุดเจ้าบ่าว ยืนอยู่ข้างแท่นพิธี คืออุบัติเหตุเหรอคะ? มันไม่ใช่แค่การนอกใจ ธีร์! มันคือการประจานฉัน! มันคือการทำลายทุกอย่างของฉัน! ครอบครัวฉัน! ชื่อเสียงของฉัน! คุณไม่คิดถึงมันเลยสักนิดเหรอ?"
น้ำหวานเริ่มเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ภาพของธีร์ในชุดเจ้าบ่าว ยืนกอดผู้หญิงอีกคน ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในวันสำคัญที่สุดในชีวิต ราวกับมีดกรีดซ้ำๆ ในใจ
"ฉัน... ฉันถูกบังคับ น้ำหวาน" ธีร์พูดเสียงแผ่วเบา พยายามรวบรวมสติ "มีคน... มีคนวางแผนทุกอย่างเอาไว้ ฉันกำลังจะบอกคุณ แต่... แต่ทุกอย่างมันสายเกินไป"
"ถูกบังคับ?" น้ำหวานหยุดเดิน หันกลับมามองธีร์อย่างไม่เชื่อสายตา "คุณจะให้ฉันเชื่ออย่างนั้นเหรอ? หลังจากสิ่งที่ฉันเห็น? คุณกำลังจะหาข้ออ้างมาปลอบใจตัวเอง หรือจะปลอบใจฉันกันแน่?"
"ฉันไม่ได้หาข้ออ้าง!" ธีร์ขึ้นเสียง เขาไม่ยอมให้น้ำหวานเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ "มีบางอย่างที่ฉันต้องบอกคุณ ความลับ... ความลับที่ยิ่งใหญ่มากๆ และมันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ทั้งหมด"
น้ำหวานมองธีร์ด้วยแววตาที่สับสนปนเปไปด้วยความเจ็บปวดและสงสัย เธออยากจะเชื่อเขาเหลือเกิน แต่ภาพที่เห็นมันชัดเจนเกินกว่าจะลบล้างไปได้ง่ายๆ
"ความลับอะไร?" น้ำหวานถาม เสียงเบาลงแต่ยังคงเต็มไปด้วยความระแวง "ความลับที่ทำให้คุณต้องทิ้งฉันไปแบบนี้เหรอ?"
"ไม่ใช่! มันไม่ใช่แบบนั้น" ธีร์ส่ายหน้าอย่างแรง "ผม... ผมจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง แต่ตอนนี้... ตอนนี้คุณอย่าเพิ่งไปได้ไหม? ได้โปรด..."
ธีร์พยายามจะเดินเข้าไปหาน้ำหวานอีกครั้ง แต่เมื่อเขาขยับ น้ำหวานก็ผงะถอยหลังไปอีกก้าวหนึ่ง
"อย่าเข้ามา!" น้ำหวานตะโกนเสียงดัง น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด "ฉันรับไม่ได้อีกแล้ว ธีร์! ทุกอย่างมันจบแล้ว! คุณทำลายมันจนไม่เหลืออะไรเลย!"
"น้ำหวาน..." ธีร์ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ น้ำตาไหลพราก "ฉันผิดไปแล้วจริงๆ ฉัน... ฉันยอมรับผิดทุกอย่าง แต่ได้โปรด... อย่าเพิ่งตัดสินฉันโดยที่ยังไม่ได้ฟังฉันเลย"
น้ำหวานมองร่างของธีร์ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า หัวใจของเธอปวดร้าวราวกับจะฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ คำพูดของเขา เสียงของเขา มันทำให้เธอสับสน แต่ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น มันรุนแรงเกินกว่าจะให้อภัยได้ง่ายๆ
"ฉัน... ฉันไม่สามารถ ธีร์" น้ำหวานพูดเสียงสั่นเครือ "ฉันต้องการเวลา... เวลาที่จะคิดทบทวนทุกอย่าง"
เธอหันหลังให้กับธีร์ เดินโซซัดโซเซออกจากห้องโถงที่เคยเป็นสถานที่แห่งความสุข บัดนี้กลับกลายเป็นฉากแห่งความเจ็บปวด ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและหัวใจที่แตกสลาย
ธีร์มองตามร่างของน้ำหวานไปจนลับตา เขายังคงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น มือของเขากำแน่นจนข้อขาว ราวกับกำลังจะบีบหัวใจตัวเองให้แหลกสลาย
"น้ำหวาน..." เขาพึมพำชื่อของเธอเบาๆ เสียงแหบพร่า "ผม... ผมจะทำให้คุณรู้ ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ว่าผมไม่ได้ตั้งใจ... ว่ามีบางอย่างมากกว่านั้น"
เสียงฝีเท้าของน้ำหวานค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความเงียบที่เข้ามาปกคลุมห้องโถงแห่งนั้น ความเงียบที่ดังกว่าเสียงใดๆ และเติมเต็มไปด้วยความปวดร้าวของหัวใจที่ร้าวราน
ดวงใจหวาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก