“เลือดออกมากเกินไป! คุณพลอย! คุณทำอะไรอยู่!” เสียงตะโกนก้องกังวานในห้องผ่าตัดที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด กลิ่นไอของความตายและน้ำยาฆ่าเชื้อปะปนกันจนเวียนหัว พลอยสะดุ้งเฮือก ภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปชั่วขณะ เธอพยายามตั้งสติกลับมาที่หน้าจอเครื่องติดตามสัญญาณชีพ แต่เสียงหอบหายใจอันแผ่วเบาของคนไข้ที่กำลังจะจากไปนั้นดังยิ่งกว่าเสียงใดๆ ในโลก
“ฉัน… ฉันพยายามห้ามเลือดอยู่ค่ะคุณหมอ” พลอยตอบเสียงสั่น เธอรู้ดีว่าวินกำลังโกรธ และความโกรธของวินนั้นอันตรายยิ่งกว่ามีดผ่าตัดเล่มไหนๆ ที่เขาใช้ แต่วินในตอนนี้ดูเหมือนจะควบคุมตัวเองไม่ได้ สายตาคมกริบของเขากวาดมองมาที่เธออย่างตำหนิ พลอยรู้สึกเหมือนถูกไฟเผาไปทั้งหน้า
“พยายาม? พยายามอย่างเดียวไม่พอ! เคสนี้เป็นเคสเร่งด่วนที่สุดที่เราเคยเจอ! คุณปล่อยให้เส้นเลือดใหญ่ฉีกขาดไปได้อย่างไร!” วินเดินเข้ามาใกล้ พลอยถอยหลังไปเล็กน้อยอย่างประหม่า เธอไม่เคยเห็นเขาโมโหขนาดนี้มาก่อน ปกติวินจะเป็นคนที่สุขุม รอบคอบ และใจเย็นเสมอในการผ่าตัด แม้จะเป็นเคสยากแค่ไหนก็ตาม แต่ตอนนี้… แววตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและ… โกรธแค้น?
“ฉัน… ฉันขอโทษค่ะ” คำขอโทษที่ไร้ความหมายที่สุดในสถานการณ์นี้ พลอยรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นจุดบกพร่อง เป็นตัวถ่วงความสำเร็จของเขา “ฉันจะแก้ไขให้ดีที่สุดค่ะ”
วินถอนหายใจอย่างแรงจนลมหายใจของเขากระแทกเข้าใส่ใบหน้าของพลอย “แก้ไข? คุณจะแก้ไขมันอย่างไร? พรากชีวิตคนไข้ของเราไปแล้วจะแก้ไขอย่างไร!” เสียงของเขาดังขึ้นอีก จนพยาบาลที่ยืนอยู่ข้างๆ ต้องรีบเข้ามาประคองแขนเขาไว้เบาๆ
“ใจเย็นๆ ค่ะคุณหมอ” พยาบาลคนหนึ่งกระซิบ พลอยก้มหน้ามองพื้น เธอไม่กล้าสบตาใคร เธอรู้สึกละอายใจกับความผิดพลาดของตัวเองอย่างที่สุด แต่สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บปวดกว่าความผิดพลาดนั้นคือคำพูดของวิน มันไม่ใช่แค่คำตำหนิ แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้นแฝงอยู่
“คุณพลอย” วินลดเสียงลงเล็กน้อย แต่ความเย็นชาของมันยังคงบาดลึก “คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงทนไม่ได้กับการทำงานผิดพลาดในห้องผ่าตัดแบบนี้?”
พลอยเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างสงสัย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงถามคำถามนี้ในเวลานี้ “เพราะ… เพราะมันคือชีวิตคนไข้ค่ะ”
วินหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน “ใช่ มันคือชีวิตคนไข้… แต่มันไม่ใช่แค่เรื่องนั้นสำหรับผม! คุณไม่เคยเข้าใจเลยจริงๆ ใช่ไหม?” เขาจ้องหน้าเธอเขม็ง ราวกับต้องการจะล้วงเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจเธอ
“ฉัน…” พลอยอ้าปากจะพูด แต่คำพูดติดอยู่ที่ลำคอ เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร “คุณหมายความว่ายังไงคะ?”
“คุณไม่เคยเห็นผมปล่อยให้ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ เกิดขึ้นได้เลยใช่ไหม?” วินถามต่อ สายตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อมองมาที่เธอ แต่ก็ยังคงมีความเจ็บปวดแฝงอยู่ “คุณไม่เคยรู้เลยว่า… มันมีบางอย่างที่ผม… ที่ผมกลัวจะสูญเสียไปมากกว่าชีวิตของคนไข้คนหนึ่ง… มันมีบางสิ่งที่ถ้าพลาดไปแล้ว… จะไม่มีโอกาสแก้ไขอีกเลย…”
พลอยนิ่งอึ้ง คำพูดของวินทำให้เธอสับสน เขาหมายถึงอะไร? อะไรที่เขาจะกลัวสูญเสียไปมากกว่าชีวิตคนไข้? เขาหมายถึงแพรว? แต่ถ้าเขาคิดถึงแพรว ทำไมเขาถึงมาโมโหกับเธอขนาดนี้? ความคิดต่างๆ ตีวนอยู่ในหัวของเธอจนแทบจะระเบิด
“คุณ… คุณหมายถึงใคร?” พลอยถามเสียงแผ่ว เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ “ฉันไม่เข้าใจ”
วินมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปที่คนไข้ “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาอธิบาย” เขาพูดเสียงเรียบ “เราต้องรีบช่วยคนไข้ก่อน”
พลอยพยักหน้า เธอรู้ว่าเขาพูดถูก เวลาของคนไข้เหลือน้อยเต็มที เธอรีบกลับไปที่เครื่องมือของตัวเอง พยายามควบคุมมือที่สั่นเทาให้มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ภาพใบหน้าของวินที่เต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ
ตลอดเวลาที่เหลือของการผ่าตัด พลอยพยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด เธอตั้งใจฟังคำสั่งของวิน และตอบสนองอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ทุกครั้งที่สายตาของเธอเหลือบไปมองเขา เธอก็อดไม่ได้ที่จะสังเกตเห็นความตึงเครียดที่ยังคงเกาะอยู่บนใบหน้าของเขา
เมื่อการผ่าตัดสิ้นสุดลง และคนไข้ปลอดภัยแล้ว วินก็ถอนหายใจยาว เขาเดินออกจากห้องผ่าตัดไปทันที โดยไม่พูดอะไรกับพลอยอีก พลอยมองตามแผ่นหลังกว้างของเขาไปอย่างเหม่อลอย ท่ามกลางความเหนื่อยล้าและความโล่งใจที่คนไข้ปลอดภัย เธอยังคงเต็มไปด้วยคำถามมากมาย
วินมีอะไรที่เขาปิดบังเธออยู่? ความผิดพลาดของเธอในครั้งนี้ไปกระตุ้นความกลัวอะไรบางอย่างในตัวเขา? แล้วคำพูดที่ว่า “มีบางสิ่งที่ผมกลัวจะสูญเสียไปมากกว่าชีวิตของคนไข้” นั้น หมายถึงอะไรกันแน่? ความสงสัยนี้เกาะกินใจเธอจนแทบไม่เหลือที่ว่างให้ความสุขใดๆ เลย
คืนนั้น พลอยนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียงแคบๆ ในห้องพักของโรงพยาบาลต่างจังหวัด ภาพใบหน้าของวินที่โกรธจัดผสมปนเปไปกับแววตาที่เจ็บปวดนั้นยังคงชัดเจนในมโนภาพ
“บางสิ่งที่ผมกลัวจะสูญเสียไป…” พลอยพึมพำกับตัวเอง “มันคืออะไรกันแน่?”
เธอหลับตาลงอีกครั้ง พยายามจะผลักไสความคิดทั้งหมดออกไป แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ความคิดเหล่านั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
พลอยเริ่มกังวลเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเธอกับวิน ถึงแม้ว่าเขาจะหมั้นแล้ว แต่การทำงานร่วมกันในสภาพแวดล้อมที่ห่างไกลเช่นนี้ ก็ยิ่งทำให้ความใกล้ชิดก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว และความรู้สึกบางอย่างที่เธอเคยคิดว่าปิดตายไปแล้ว ก็เริ่มจะปะทุขึ้นมาอีกครั้ง
และเธอไม่รู้เลยว่า… ค่ำคืนอันเงียบสงัดนี้ จะนำพาความจริงอันน่าตกใจมาสู่วันพรุ่งนี้อีกหรือไม่…
ฉันทำงานร่วมกันกับหมอผ่าตัด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก