ตอนที่ 11 — ความจริงที่น่าตกใจ

เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากทางเดินด้านนอกโรงพยาบาล ทำให้ร่างของวินชะงักกึก หัวใจของเขากระตุกวูบด้วยความตกใจ เขาหันขวับไปยังทิศทางของเสียง พร้อมกับยกมือขึ้นกั้นพลอยไว้เบาๆ ราวกับจะปกป้องเธอจากอันตรายที่กำลังจะเข้ามา

"ใครน่ะ?" วินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ตึงเครียด มืออีกข้างหนึ่งคว้าเอาตะเกียงมาถือไว้แน่น ‌แสงไฟสั่นไหววูบวาบสะท้อนเงาบนผนัง ทำให้บรรยากาศที่เคยเงียบสงบ กลับเต็มไปด้วยความอึดอัดและน่าหวาดระแวง

เสียงฝีเท้าหยุดลงที่หน้าประตูห้อง แล้วร่างของใครคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในกรอบประตู แสงสลัวจากตะเกียงสาดส่องให้เห็นใบหน้าคุ้นเคย... แพรว!

ความตกใจของวินแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่หลากหลาย ปะปนกันไปทั้งความประหลาดใจ ความยินดี ​และ... ความหวาดหวั่นเล็กๆ น้อยๆ เขาไม่คาดคิดเลยว่าแพรวจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้

"วิน... ฉันมาตามหาคุณ" เสียงของแพรวอ่อนหวาน แต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า เธอเดินเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ ‍ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่วิน แล้วก็เลื่อนไปยังพลอยที่ยังคงนอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียง

แววตาของแพรวฉายแววบางอย่างที่วินอ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธ หรือความหึงหวง แต่เป็นความเศร้าสร้อยที่ยากจะอธิบาย

"เธอ... มาทำอะไรที่นี่?" วินถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเองให้เป็นปกติมากที่สุด

แพรวไม่ตอบคำถามของเขา ‌เธอเดินตรงเข้าไปหาเตียงของพลอย แล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆ อย่างช้าๆ มือเรียวยาวของเธอค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสใบหน้าของพลอยเบาๆ ราวกับจะลูบไล้ความเจ็บปวดที่เธอสัมผัสได้

"ฉันรู้ว่าคุณกำลังจะบอกอะไรกับเธอ..." แพรวเอ่ยขึ้น เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ‍"ฉันรู้ว่าคุณกำลังจะสารภาพความรู้สึกที่แท้จริงของคุณ..."

วินรู้สึกเหมือนถูกกระชากกลับไปยังโลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง คำสารภาพของเขาต่อพลอยเมื่อครู่ มันช่างเปราะบางและไร้ความหมายไปเสียแล้ว เมื่อแพรวปรากฏตัวขึ้น การตัดสินใจของเขากำลังจะถูกทดสอบอีกครั้ง

"แพรว... เธอรู้ได้ยังไง?" วินถาม พลางมองไปที่แพรวด้วยความสงสัย

แพรวเงยหน้าขึ้นมองวิน ​ดวงตาของเธอแดงก่ำ "ฉัน... ฉันได้ยินทุกอย่างค่ะ"

หัวใจของวินบีบรัดแน่น เขาไม่เคยคิดเลยว่าแพรวจะได้ยินสิ่งที่เขาสารภาพกับพลอย มันเป็นความลับที่เขาพยายามเก็บงำมาตลอด แต่ตอนนี้... ทุกอย่างถูกเปิดเผยแล้ว

"คุณ... กำลังจะบอกรักเธอใช่ไหม?" ​แพรวถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณกำลังจะบอกว่า... คุณรักพลอย... ไม่ใช่ฉัน?"

วินอึ้งไป เขาไม่สามารถตอบคำถามของแพรวได้ในทันที ความจริงที่ซับซ้อนมันถาโถมเข้ามา ราวกับพายุลูกใหญ่

"แพรว... ​มันไม่ง่ายอย่างนั้น" วินพยายามอธิบาย "เรื่องของเรา... มันมีอะไรมากกว่าที่เธอคิด"

"แล้วอะไรคือสิ่งที่ฉันไม่รู้ล่ะคะ วิน?" แพรวถาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา "อะไรคือความลับที่คุณซ่อนไว้? ทำไมคุณถึงต้องโกหกฉันมาตลอด? ทำไมคุณถึงต้องทำเหมือนว่าคุณรักฉัน... ในขณะที่คุณกำลังจะไปบอกรักผู้หญิงคนอื่น?"

คำถามเหล่านั้นเหมือนกับมีดที่กรีดแทงหัวใจของวิน เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี เรื่องราวในอดีตมันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายให้ใครเข้าใจได้ในเวลาอันสั้น

"ฉัน... ฉันไม่ได้โกหกเธอ" วินพยายามพูด "แต่... ฉันก็ไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด"

แพรวเงียบไป เธอจ้องมองวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "คุณหลอกฉัน... คุณหลอกฉันมาตลอด"

"ไม่! ไม่ใช่แบบนั้น" วินปฏิเสธทันที "ฉัน... ฉันมีเหตุผล"

"เหตุผลอะไรคะ?" แพรวถาม น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "บอกฉันสิคะ วิน... เหตุผลอะไรที่คุณทำให้คุณต้องเลือกฉัน... ในขณะที่คุณรักผู้หญิงคนอื่น?"

วินถอนหายใจยาว เขาตระหนักได้ว่าถึงเวลาแล้ว ที่เขาจะต้องเปิดเผยความจริงทั้งหมด ความจริงที่เขาพยายามปกปิดมาตลอด

"มันเกี่ยวกับอุบัติเหตุครั้งนั้น..." วินเริ่มพูด น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ "อุบัติเหตุที่เกือบจะพรากชีวิตฉันไป... และ... รอยแผลเป็นที่หลังของฉัน"

แพรวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน "อุบัติเหตุ? รอยแผลเป็น?"

วินพยักหน้าช้าๆ "ใช่... รอยแผลเป็นที่หลังของฉัน... มันเป็นหลักฐาน... หลักฐานของความผิดพลาดในอดีต... ความผิดพลาดที่ฉันไม่เคยลืม... และมันทำให้ฉันต้องตัดสินใจ... เลือกเธอ... เพราะ... เพราะฉันรู้สึกผิด"

"รู้สึกผิด?" แพรวทวนคำด้วยน้ำเสียงที่ไม่เข้าใจ "รู้สึกผิดเรื่องอะไรคะ?"

"มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมากแพรว..." วินพูดต่อ "ในวันนั้น... วันที่เกิดอุบัติเหตุ... ฉัน... ฉันได้ทำผิดพลาดบางอย่าง... ผิดพลาดอย่างร้ายแรง... และความผิดพลาดนั้น... มันส่งผลกระทบโดยตรงกับ... คนที่ฉันรัก... ซึ่งก็คือ... พลอย"

วินหยุดพูดไปครู่หนึ่ง หายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ตอนนั้น... ฉันยังเป็นนักศึกษาแพทย์ที่หุนหันพลันแล่น... ฉันประมาท... และความประมาทของฉัน... เกือบจะทำให้พลอยต้องเสียชีวิต"

แพรวอ้าปากค้าง เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "คุณ... คุณหมายความว่าไงคะ?"

"ฉัน... ฉันเป็นคนขับรถในวันนั้น... และฉัน... ฉันชนเข้ากับรถของพ่อแม่ของพลอย... อุบัติเหตุครั้งนั้น... ทำให้พ่อแม่ของเธอเสียชีวิต... และพลอย... พลอยก็บาดเจ็บสาหัส..." วินเล่าเรื่องราวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉัน... ฉันไม่เคยให้อภัยตัวเองเลย... และฉันรู้ดีว่าพลอยก็ไม่เคยลืมเรื่องนี้... แต่เธอ... เธอไม่เคยโทษฉันเลย... เธอเลือกที่จะแบกรับความเจ็บปวดไว้คนเดียว..."

ความจริงที่น่าตกใจทำให้แพรวแทบยืนไม่อยู่ เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่หยุดหย่อน

"แล้ว... แล้วคุณเลือกฉัน... เพราะคุณรู้สึกผิด?" แพรวถาม เสียงของเธอแหบพร่า

วินพยักหน้าช้าๆ "ใช่... ฉันเลือกเธอ... เพราะฉันรู้สึกผิด... ฉันคิดว่า... การอยู่กับเธอ... การแต่งงานกับเธอ... มันคือการชดใช้... ชดใช้ความผิดพลาดที่ฉันทำไว้กับพลอย... และฉันก็คิดว่า... ฉันสามารถลืมความรู้สึกที่มีต่อพลอยได้... เมื่อฉันมีเธออยู่เคียงข้าง..."

วินมองไปยังพลอยที่ยังคงหลับใหล "แต่ฉันคิดผิด... ฉันผิดมาตลอด... ฉันไม่เคยลืมเธอ... และฉันก็ไม่เคยหยุดรักเธอได้เลย..."

แพรวเงยหน้าขึ้นมองวิน น้ำตาไหลอาบแก้ม "คุณ... คุณรักพลอย... มาตลอด..."

วินพยักหน้าช้าๆ "ใช่... ฉันรักเธอ... รักเธอมาตลอด... เพียงแต่ฉันไม่เคยกล้าที่จะยอมรับมัน... จนกระทั่งวันนี้..."

แพรวเงยหน้าขึ้นมองวินด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับว่าโลกทั้งใบของเธอได้พังทลายลงตรงหน้า "แล้ว... แล้วฉันล่ะคะ วิน?"

วินมองแพรวด้วยความรู้สึกผิดอย่างท่วมท้น "ฉันขอโทษนะแพรว... ฉันขอโทษจริงๆ..."

ในขณะที่ความจริงอันเจ็บปวดกำลังถูกเปิดเผย และความสัมพันธ์ของทั้งสามคนกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของแพรวที่วางอยู่บนพื้นก็ดังขึ้น...