ตอนที่ 12 — หัวใจที่แตกสลายอีกครั้ง

เสียงโทรศัพท์ของแพรวดังขึ้นราวกับระฆังแห่งหายนะ ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและน้ำตาที่ไหลริน คำพูดของวินที่ยอมรับความรู้สึกที่มีต่อพลอย ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของแพรวอย่างชัดเจน เธอมองไปยังวินด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับว่าโลกทั้งใบของเธอได้พังทลายลงตรงหน้า

แพรวทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างอ่อนแรง มือที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้า ‌'คุณหมอสมศักดิ์' หัวหน้าแผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่

"ใครคะ?" วินถาม ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงลง เขาเห็นแววตาที่ตกใจของแพรว และสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น

แพรวไม่ตอบคำถามของวิน เธอเพียงแต่มองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มีทั้งความประหลาดใจ ​ความสับสน และ... ความหวังเล็กๆ ที่เจือปนอยู่

"คุณหมอสมศักดิ์โทรมาค่ะ..." แพรวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอแหบพร่า "ท่านคงจะมีข่าวอะไรสำคัญ..."

เธอรับสายโทรศัพท์ด้วยมือที่ยังคงสั่นเล็กน้อย "สวัสดีค่ะคุณหมอสมศักดิ์..."

เสียงของปลายสายดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ ‍เป็นเสียงที่ฟังดูเร่งรีบและมีความสำคัญ "แพรว... ฉันมีข่าวดีมากๆ มาบอกเธอ!"

หัวใจของวินเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เขาจ้องมองแพรวด้วยความสงสัยระคนไม่สบายใจ ส่วนแพรวเอง ใบหน้าของเธอก็ซีดลงไปอีกเมื่อได้ยินสิ่งที่ปลายสายพูด

"ข่าวดี... อะไรคะคุณหมอ?" ‌แพรวถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ

"ก็... ผลตรวจล่าสุดของเธอไงแพรว! ผลออกมาแล้ว... เธอ... เธอตั้งท้อง!" เสียงของคุณหมอสมศักดิ์ดังขึ้นอย่างชัดเจน ราวกับจะตอกย้ำประโยคสำคัญให้แพรวรับรู้

"อะไรนะคะ... ‍ตั้งท้อง?" แพรวทวนคำด้วยน้ำเสียงที่แทบจะหลุดออกจากลำคอ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนดีใจ

วินยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขาได้ยินคำพูดของคุณหมอสมศักดิ์ชัดเจนเช่นกัน คำว่า 'ตั้งท้อง' มันราวกับมีดที่กรีดแทงหัวใจของเขาซ้ำอีกครั้งหนึ่ง

"ใช่แล้วแพรว! ยินดีด้วยนะ! ​เธอจะได้เป็นคุณแม่แล้ว!" คุณหมอสมศักดิ์กล่าวต่อด้วยความยินดี

แพรววางสายโทรศัพท์ลงอย่างช้าๆ มือของเธอเย็นเฉียบ เธอเงยหน้าขึ้นมองวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ราวกับว่ามีพายุลูกใหญ่โหมกระหน่ำอยู่ในใจ

"วิน..." แพรวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "ฉัน... ​ฉันตั้งท้อง..."

คำพูดนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดแทงหัวใจของวินจนแหลกละเอียด เขาแทบจะยืนไม่อยู่ ภาพของพลอยที่ยังคงหลับใหลอยู่บนเตียง ภาพของแพรวที่กำลังตั้งท้อง... และภาพของความรักที่เขาเพิ่งจะสารภาพกับพลอย มันหมุนวนอยู่ในหัวของเขา

"ตั้งท้อง...?" วินทวนคำด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา เขาไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้นได้ ​ความหวังที่เพิ่งจะผลิบานในใจของเขา มันถูกบดขยี้ลงไปอีกครั้งอย่างโหดร้าย

แพรวเดินเข้าไปหาพลอยอย่างช้าๆ เธอย่อตัวลงข้างเตียง แล้วมองไปยังใบหน้าของพลอยด้วยสายตาที่เจ็บปวด "ฉัน... ฉันขอโทษนะพลอย..."

วินมองภาพนั้นอย่างเจ็บปวด เขารู้ว่าแพรวต้องการจะสื่ออะไร ความผิดพลาดในอดีตของเขา มันกำลังจะส่งผลกระทบต่อชีวิตของคนสามคนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"คุณ... คุณจะทำอย่างไรต่อไปคะ วิน?" แพรวถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและสิ้นหวัง

วินมองไปยังแพรว แล้วก็มองไปยังพลอยที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่อง เขาไม่รู้จะตอบคำถามนั้นอย่างไรดี ความรู้สึกผิด ความรัก และความรับผิดชอบ มันถาโถมเข้ามาจนเขาแทบจะจมน้ำตาย

"ฉัน... ฉันไม่รู้..." วินตอบอย่างอึดอัด "ฉัน... ฉันไม่รู้จริงๆ..."

แพรวเงยหน้าขึ้นมองวินด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม "คุณ... คุณจะเลือกใครคะ วิน? คุณจะเลือกคนที่คุณรัก... หรือจะเลือกคนที่... กำลังจะให้กำเนิดลูกของคุณ?"

คำถามนั้นราวกับมีดที่กรีดลงไปในใจของวิน เขาไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้ เขาติดอยู่ระหว่างสองทางเลือกที่ยากลำบาก ราวกับถูกจับไปแขวนคอ

พลอยยังคงหลับใหล ใบหน้าของเธอดูสงบ แต่ภายในใจของเธอ หากเธอรู้ความจริงทั้งหมดนี้ เธอจะรู้สึกอย่างไร?

วินมองไปยังพลอยด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น เขาได้สารภาพความรู้สึกที่แท้จริงของเขาไปแล้ว แต่ตอนนี้... ทุกอย่างกำลังจะพังทลายลงอีกครั้ง

"แพรว... ฉัน... ฉันขอโทษ" วินพูดซ้ำอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังอย่างแท้จริง

แพรวส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาไหลพราก "ฉัน... ฉันไม่ต้องการคำขอโทษของคุณ วิน... ฉันต้องการ... คำตอบ"

วินมองไปยังแพรว แล้วก็มองไปยังพลอย เขาหลับตาลงช้าๆ ราวกับจะขอพลังจากสวรรค์เพื่อที่จะตัดสินใจในเรื่องนี้

แล้วในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากตอบ... พลอยก็เริ่มขยับตัว ใบหน้าของเธอเริ่มแสดงอาการไม่สบายตัวเล็กน้อย เธอกระสับกระส่ายบนเตียง ราวกับจะกำลังจะตื่นขึ้นมา...

วินและแพรวหันไปมองพลอยพร้อมกัน ดวงตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความหวังและความหวาดหวั่น...