"พลอย..." เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคย ดังขึ้นจากเบื้องหน้า แพรวที่เพิ่งจะสำนึกได้ถึงความอับอายที่ตัวเองก่อขึ้น รีบพยุงตัวลุกขึ้นยืน ก้าวเข้าไปหาพลอยด้วยท่าทางลนลาน
พลอยหยุดชะงักกลางอากาศ ร่างกายของเธอแข็งทื่อ เธอไม่คิดว่าวินจะตามเธอออกมาจากงานเลี้ยงเร็วขนาดนี้ ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาฉายแววผิดหวังและเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด
"วิน..." พลอยเอ่ยชื่อเขาเสียงแผ่ว เธอไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี ความอึดอัดระหว่างทั้งสองคนหนาแน่นจนแทบจะสัมผัสได้
"ทำไม..." วินเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่า "ทำไมเธอถึงทำแบบนั้น แพรว" เขาหันไปมองแพรวที่ยืนอยู่ข้างหลังพลอย แววตาของเขามีทั้งความโกรธและความเสียใจผสมปนเปกัน
แพรวถึงกับตัวสั่น เธอพยายามรวบรวมความกล้า และก้าวไปข้างหน้า "วิน... ดิฉัน... ดิฉันขอโทษ" เสียงของเธอสั่นเครือ "ดิฉัน... ดิฉันโกหกคุณ"
วินมองแพรวด้วยสายตาที่เย็นชา "โกหก? โกหกเรื่องอะไร?"
"เรื่อง... เรื่องที่ดิฉันท้องค่ะ" แพรวยอมรับเสียงเบาหวิว "ดิฉันไม่ได้ท้อง... ทุกอย่าง... ทุกอย่างเป็นเรื่องโกหก"
เสียงของแขกเหรื่อในงานเลี้ยงที่ยังคงดังอื้ออึงอยู่ไกลๆ ดูเหมือนจะเลือนหายไปสิ้น เหลือเพียงความเงียบที่ปกคลุมระหว่างสามคน วินมองแพรวด้วยความไม่เชื่อสายตา เขาเหมือนกำลังฝันร้ายที่ไม่อยากให้เป็นจริง
"คุณ... คุณทำแบบนี้ได้ยังไง?" วินถามเสียงเครียด "ทำไมเธอถึงโกหกฉัน?"
แพรวเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น "ดิฉัน... ดิฉันรักคุณวินเหลือเกิน... ดิฉันกลัว... กลัวว่าคุณจะไม่มีวันรักดิฉัน... ดิฉันเห็นคุณพลอย... คุณพลอยสนิทกับคุณมาตลอด... ดิฉันกลัวว่าคุณจะเลือกเขา... ดิฉันเลย... เลยต้องทำแบบนี้"
พลอยยืนนิ่ง เธอรู้สึกเหมือนกำลังมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับคนอื่น ไม่ใช่ตัวเธอเอง ความรู้สึกผิดหวังต่อวินที่เคยมีให้ มันเริ่มจางหายไปเมื่อเห็นสภาพของแพรวที่กำลังทุกข์ทรมาน
"คุณคิดว่าการโกหกแบบนี้... จะทำให้ผมรักคุณเหรอ?" วินถามเสียงเย็นชา "คุณคิดว่าการหลอกลวงแบบนี้... จะทำให้เรามีความสุขเหรอ?"
แพรวส่ายหน้าช้าๆ "ดิฉัน... ดิฉันไม่รู้... ดิฉันแค่อยากให้คุณอยู่กับดิฉัน... ดิฉันไม่อยากเสียคุณไป..."
วินถอนหายใจอย่างหนัก เขาหันไปมองพลอยอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "พลอย... ผม..." เขาพยายามจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร
"คุณวินคะ..." พลอยพูดขึ้น "ฉันเข้าใจค่ะ"
วินเงยหน้ามองพลอยด้วยความประหลาดใจ "คุณ... เข้าใจ?"
"ค่ะ" พลอยพยักหน้า "ฉันเข้าใจว่าคุณกำลังสับสน และฉันก็เข้าใจว่าคุณคงเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น" เธอหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ "แต่... ฉันคิดว่าคุณเองก็ควรจะได้รู้ความจริงทั้งหมด"
แพรวเงยหน้าขึ้นมองพลอยด้วยความหวาดกลัว "คุณพลอย... อย่า..."
"คุณแพรวคะ" พลอยหันไปมองแพรวด้วยสายตาที่อ่อนโยนลง "ฉันไม่ได้จะทำร้ายคุณ แต่ความจริงก็คือความจริง" เธอหันกลับมามองวิน "คุณวินคะ... ความจริงก็คือ... คุณแพรวไม่ได้ท้อง และเธอไม่ได้รักคุณอย่างที่คุณคิด"
วินมองพลอยด้วยความสับสน "คุณหมายความว่ายังไง?"
"หมายความว่า..." พลอยสูดลมหายใจลึก "คุณแพรวไม่ได้รักคุณ... เธอแค่ต้องการ 'ครอบครอง' คุณ"
คำพูดของพลอยทำเอาวินถึงกับอึ้ง แพรวรีบโวยวาย "ไม่จริง! ดิฉันรักคุณวิน! ดิฉันรักเขาจริงๆ!"
"รักเหรอคะ?" พลอยถามกลับ "ถ้าคุณรักเขาจริงๆ... คุณจะยอมให้เขาเสียใจแบบนี้เหรอคะ? ถ้าคุณรักเขาจริงๆ... คุณจะยอมให้เขาถูกหลอกลวงแบบนี้เหรอคะ?"
แพรวอ้าปากค้าง เธอไม่สามารถหาคำพูดใดมาโต้แย้งได้
"คุณวินคะ" พลอยหันไปมองวินอีกครั้ง "คุณแพรวไม่ได้รักคุณ... เธอแค่ต้องการคุณ... เธอต้องการสถานะที่ได้แต่งงานกับศัลยแพทย์มือหนึ่งอย่างคุณ... เธอต้องการชีวิตที่สบาย... เธอไม่ได้ต้องการตัวตนของคุณจริงๆ"
วินมองแพรวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง เขาเห็นความจริงบางอย่างในคำพูดของพลอย เขาเริ่มตระหนักได้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาอาจจะมองข้ามบางสิ่งบางอย่างไป
"คุณแพรว..." วินเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย "ผม... ผมไม่คิดว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้"
แพรวถึงกับทรุดตัวลงอีกครั้ง เธอไม่สามารถทนรับความจริงที่ถูกเปิดเผยต่อหน้าวินได้อีกต่อไป
"คุณวินคะ..." พลอยพูดต่อ "ฉันรู้ว่าคุณคงรู้สึกแย่มาก... แต่ฉันอยากให้คุณรู้ว่า... คุณไม่ได้ผิดอะไรเลย"
วินมองพลอยด้วยความรู้สึกขอบคุณ "ขอบคุณนะ พลอย"
"และคุณแพรวคะ..." พลอยหันไปมองแพรว "ฉันขอโทษที่ต้องทำให้คุณเสียใจ... แต่ฉันก็ต้องทำหน้าที่ของฉัน"
แพรวเงยหน้าขึ้นมองพลอย น้ำตาไหลอาบแก้ม "คุณพลอย... ดิฉัน... ดิฉันผิดไปแล้วจริงๆ"
"ฉันรู้ค่ะ" พลอยตอบ "แต่การยอมรับความผิดพลาด... คือก้าวแรกของการแก้ไข"
วินมองพลอยด้วยแววตาที่อ่อนโยนลง "พลอย... ผม..." เขาเริ่มพูด แต่ก็หยุดไป
"คุณวินคะ..." พลอยพูดขึ้น "ฉันคิดว่า... คุณควรจะคุยกับคุณแพรวให้รู้เรื่องนะคะ"
วินพยักหน้า เขาหันไปมองแพรว "แพรว... เรา... เราคงต้องคุยกัน"
แพรวพยักหน้าอย่างยอมจำนน เธอรู้ดีว่าทุกอย่างได้จบลงแล้ว
พลอยถอยหลังออกมาเล็กน้อย ปล่อยให้วินและแพรวได้มีเวลาส่วนตัว เธอเดินกลับไปยังมุมที่เธอเคยยืนอยู่ก่อนหน้านี้ แต่คราวนี้... ความรู้สึกของเธอเปลี่ยนไป
เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป แต่กลับรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด การเปิดเผยความจริงในครั้งนี้ มันเหมือนเป็นการปลดปล่อยเธอจากพันธนาการที่รั้งเธอไว้มานาน
วินหันมามองพลอยอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสำนึกผิด "พลอย... ผม..."
พลอยยิ้มบางๆ ให้กับเขา "ไม่เป็นไรค่ะคุณวิน"
วินมองพลอยด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขารู้ดีว่าเขาได้ทำผิดพลาดกับเธอไปมากแค่ไหน เขาได้เข้าใจผิดเธอมาโดยตลอด
"ผม... ผมอยากจะขอโทษคุณ" วินพูดเสียงจริงจัง "สำหรับทุกอย่าง... สำหรับสิ่งที่ผมเข้าใจผิด... สำหรับสิ่งที่ผมทำกับคุณ..."
พลอยมองวิน เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา แต่เธอก็ยังคงรู้สึกสับสน
"คุณวินคะ..." พลอยเริ่มพูด "ฉันคิดว่า... เราทั้งคู่... คงต้องใช้เวลา..."
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของวินก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที
"ใครโทรมาคะ?" พลอยถาม
วินมองหน้าพลอยด้วยความกังวล "เป็น... เป็นโรงพยาบาลค่ะ... มีเคสฉุกเฉิน... เป็นอุบัติเหตุใหญ่"
พลอยมองวินด้วยความตกใจ "อุบัติเหตุใหญ่... ที่ไหนคะ?"
"โรงพยาบาลภูพยัคฆ์ค่ะ... มีคนเจ็บจำนวนมาก... และ... และผมต้องรีบไป" วินพูดอย่างเร่งรีบ
พลอยถึงกับหน้าซีดเผือด "อุบัติเหตุใหญ่... ที่โรงพยาบาลภูพยัคฆ์..."
วินรีบวิ่งออกไปจากงานเลี้ยง โดยไม่ทันได้กล่าวลาพลอยอย่างเต็มที่ ทิ้งพลอยให้ยืนอยู่คนเดียว ท่ามกลางความเงียบ และความกังวลที่ถาโถมเข้ามา
พลอยหันไปมองทางที่วินวิ่งจากไป หัวใจของเธอเต้นระรัว เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เธอรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่ไม่ดีเลย...
ฉันทำงานร่วมกันกับหมอผ่าตัด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก