เสียงไซเรนดังโหยหวน แหวกความเงียบสงัดยามค่ำคืนของโรงพยาบาลภูพยัคฆ์ แพทย์และพยาบาลวิ่งวุ่นวายราวกับพายุที่กำลังโหมกระหน่ำ แสงไฟฉุกเฉินสาดส่องไปทั่วทุกมุมของห้องฉุกเฉิน บ่งบอกถึงความเร่งด่วนและวิกฤตที่กำลังเผชิญอยู่
พลอยยืนอยู่กลางความโกลาหลนั้น มือของเธอเย็นเฉียบ เธอเพิ่งจะได้รับแจ้งข่าวอุบัติเหตุรถบัสพลิกคว่ำที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ และโรงพยาบาลภูพยัคฆ์ก็กลายเป็นศูนย์กลางของการช่วยเหลือ
"คุณพลอยคะ! มาช่วยกันที่นี่หน่อยค่ะ!" เสียงพยาบาลคนหนึ่งตะโกนเรียก พลอยรีบวิ่งเข้าไป เธอต้องสลัดความสับสนและความกังวลใจทิ้งไปก่อน เธอมองเห็นผู้บาดเจ็บจำนวนมากนอนกองอยู่บนเตียง สภาพของแต่ละคนน่าเวทนา
"คนไข้รายนี้... มีเลือดออกในช่องท้องเยอะมากค่ะ" พยาบาลอีกคนรีบแจ้งข้อมูล "ต้องผ่าตัดด่วน!"
"คุณหมอวินไปไหนแล้วคะ?" พลอยถามเสียงร้อนรน เธอมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นร่างของศัลยแพทย์มือหนึ่ง
"คุณหมอวินกำลังผ่าตัดเคสที่หนักที่สุดอยู่ค่ะ" พยาบาลตอบ "เคสที่คาดว่าจะเป็นอันตรายถึงชีวิต"
พลอยรู้สึกใจหายวาบ เธอกลอบมือแน่น เธอรู้ดีว่าเมื่อวินต้องเผชิญหน้ากับเคสที่หนักหนาสาหัส เขาจะทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพื่อรักษาชีวิตผู้ป่วย
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ก็รู้สึกเหมือนนานนับชั่วโมง พลอยทำงานอย่างไม่หยุดหย่อน เธอทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่ ช่วยเหลือผู้บาดเจ็บเท่าที่จะทำได้ แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วงวิน
ในที่สุด ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก วินเดินออกมาจากห้องนั้น ใบหน้าของเขาซีดเผือด เหงื่อโทรมกาย ดวงตาของเขาดูเหนื่อยล้า แต่ก็ฉายแววแห่งความโล่งใจ
พลอยรีบวิ่งเข้าไปหาเขา "คุณวินคะ... เป็นยังไงบ้างคะ?"
วินมองพลอยด้วยรอยยิ้มที่อ่อนแรง "ปลอดภัยแล้วครับ... คนไข้ปลอดภัยแล้ว"
พลอยถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอที่บีบรัดอยู่ตลอดเวลา ค่อยๆ ผ่อนคลายลง
"ขอบคุณนะคะคุณวิน" พลอยพูดเสียงเบา "คุณ... คุณเก่งมากจริงๆ"
วินมองพลอยด้วยสายตาที่อบอุ่น "ผมทำหน้าที่ของผมเท่านั้นครับ" เขาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ "พลอย... ผม... ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ"
พลอยมองวินด้วยความสงสัย "เรื่องอะไรคะ?"
"เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน..." วินพูดเสียงเครียด "ผม... ผมเข้าใจคุณผิดมาโดยตลอด"
พลอยเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร
"ผม... ผมเสียใจมากจริงๆ ครับพลอย... กับทุกสิ่งที่ผมเคยทำกับคุณ... กับคำพูดที่ผมเคยพูดกับคุณ... กับการที่ผมไม่เคยเชื่อใจคุณเลย" วินพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด
พลอยมองเข้าไปในดวงตาของวิน เธอเห็นความจริงใจ และความเจ็บปวดของเขาอย่างชัดเจน
"คุณวินคะ..." พลอยพูดเสียงเบา "ฉัน... ฉันก็รู้สึกเสียใจเหมือนกันค่ะ... ที่เราต้องผ่านเรื่องราวแบบนี้..."
"ผมรู้ว่ามันอาจจะสายเกินไปแล้ว..." วินกล่าวต่อ "แต่ผมอยากจะขอโอกาสคุณอีกครั้ง... ผมอยากจะขอโทษ และอยากจะเริ่มต้นใหม่กับคุณ... ถ้าคุณ... ถ้าคุณยังพอจะให้โอกาสผม..."
พลอยมองวินด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วน เธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่ง วินจะพูดแบบนี้กับเธอ หลังจากที่เขาได้รู้ความจริงทั้งหมด
"คุณวินคะ..." พลอยพูดเสียงสั่นเครือ "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำได้ไหม..."
"ผมเข้าใจครับ" วินตอบ "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก... แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมรักคุณนะพลอย"
คำว่า "รัก" ที่หลุดออกจากปากของวิน ทำให้พลอยถึงกับอึ้ง เธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดออกมาตรงๆ แบบนี้
"คุณวินคะ..." พลอยพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ "คุณ... คุณรู้ไหมว่า... ฉันรอฟังคำนี้มานานแค่ไหน..."
วินมองพลอยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "คุณ... คุณยัง...?"
พลอยพยักหน้าช้าๆ น้ำตาค่อยๆ ไหลอาบแก้ม "ฉัน... ฉันยังรักคุณอยู่นะคะคุณวิน"
วินถึงกับทรุดตัวลงไปนั่งบนพื้นด้วยความดีใจ เขาหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกโล่งใจ และความสุขเอ่อล้นเข้ามาในหัวใจ
พลอยเดินเข้าไปหาเขา และนั่งลงข้างๆ เธอเอื้อมมือไปแตะแขนของเขาเบาๆ
"คุณวินคะ..." พลอยพูดเสียงอ่อนโยน "เรา... เราคงต้องเริ่มต้นกันใหม่จริงๆ แล้วล่ะค่ะ"
วินลืมตาขึ้นมามองพลอย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น "ใช่ครับพลอย... เราจะเริ่มต้นกันใหม่... และครั้งนี้... ผมจะไม่ยอมปล่อยมือคุณไปอีกแล้ว"
ทั้งสองคนนั่งอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางความวุ่นวายของโรงพยาบาล แต่ในใจของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความสงบสุข และความหวัง
ความลับที่ถูกซ่อนไว้ได้ถูกเปิดเผย ความเจ็บปวดได้ถูกเยียวยา และหัวใจที่เคยแตกสลาย ก็กำลังจะกลับมาเชื่อมต่อกันอีกครั้ง
พลอยมองวินด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความรัก ความผูกพัน และความเข้าใจที่ลึกซึ้งขึ้น เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป แต่เมื่อมีวินอยู่เคียงข้าง เธอเชื่อว่าพวกเขาทั้งสองคนจะสามารถผ่านพ้นทุกอุปสรรคไปได้
"คุณวินคะ..." พลอยพูดเสียงแผ่ว "ต่อไปนี้... เราจะมีกันและกันตลอดไปนะคะ"
วินดึงพลอยเข้ามากอดอย่างแน่นหนา "ตลอดไปครับพลอย... ตลอดไป"
เสียงเครื่องมือแพทย์ยังคงดังเป็นจังหวะ แต่สำหรับพลอยและวินแล้ว เสียงนั้นกลับกลายเป็นเสียงดนตรีที่ไพเราะที่สุดในโลก...
ฉันทำงานร่วมกันกับหมอผ่าตัด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก