“แย่แล้ว!” เสียงของพยาบาลดังมาจากด้านนอก ทำให้พลอยและวินที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ ต้องรีบลุกขึ้นยืนทันที “คนไข้หมดสติไปแล้วค่ะ!”
วินรีบคว้าเสื้อกาวน์มาสวมอย่างรวดเร็ว พลอยก็เช่นกัน ทั้งสองวิ่งออกจากห้องพัก มุ่งหน้าไปยังห้องฉุกเฉินทันที
“เป็นใครกันคะ” พลอยถามขณะที่วิ่ง
“ไม่รู้สิ” วินตอบ “แต่ดูเหมือนว่าอาการจะหนักมาก”
เมื่อมาถึงห้องฉุกเฉิน ภาพที่เห็นทำให้ทั้งคู่ตกใจเล็กน้อย คนไข้รายใหม่ที่ถูกนำตัวมา เป็นหญิงสาววัยประมาณสามสิบปี ร่างกายบอบช้ำไปทั่ว ใบหน้าซีดเผือดและมีเลือดไหลออกมาจากบาดแผลหลายแห่ง
“มีอะไรเกิดขึ้นคะ” วินถามพยาบาลที่ยืนประจำการอยู่
“ไม่ทราบค่ะหมอ… มากับรถยนต์ที่เสียหลัก” พยาบาลตอบ
วินและพลอยรีบเข้ามาตรวจอาการคนไข้ทันที การทำงานร่วมกันของทั้งสองในครั้งนี้ เต็มไปด้วยความเร่งรีบและความกดดัน แววตาของทั้งคู่สื่อสารกันอย่างชัดเจนถึงความมุ่งมั่นที่จะรักษาชีวิตของหญิงสาวผู้นี้เอาไว้
“เส้นเลือดในสมอง… น่าจะแตก” วินพูดพลางเพ่งมองไปที่รูม่านตาของคนไข้
“ต้องรีบผ่าตัด” พลอยเสริม “แต่เราต้องประเมินสภาพร่างกายให้ละเอียดก่อน”
การผ่าตัดเป็นไปอย่างทุลักทุเล พลอยและวินต้องเผชิญหน้ากับความท้าทายที่ไม่คาดคิดมากมาย ยิ่งเข้าไปลึกเท่าไหร่ ก็ยิ่งพบว่าอาการของคนไข้ซับซ้อนกว่าที่คิด
“คุณหมอคะ” พยาบาลคนหนึ่งเดินเข้ามา “ผลตรวจเลือดออกมาแล้วค่ะ… คนไข้มีภาวะเลือดจางรุนแรง”
คำพูดของพยาบาลทำให้วินถอนหายใจอย่างหนักใจ “สถานการณ์ยิ่งยากขึ้นไปอีก”
พลอยมองหน้าวิน เธอสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าที่ฉายชัดบนใบหน้าของเขา แต่เธอก็เห็นถึงความมุ่งมั่นที่ยังคงอยู่
“เราต้องทำให้ได้ค่ะหมอวิน” พลอยพูด “เราจะลองดู”
วินพยักหน้า เขากลับมาโฟกัสที่การผ่าตัดอีกครั้ง การทำงานร่วมกันของทั้งคู่ในครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การทำงานของแพทย์ แต่ยังรวมถึงความเข้าใจและความเชื่อใจที่เพิ่มมากขึ้น
“ฉันจะช่วยปิดปากแผล” พลอยบอก “คุณเตรียมการสำหรับขั้นตอนต่อไปได้เลย”
“ขอบคุณนะพลอย” วินตอบ “เธอทำให้ฉันรู้สึกมีกำลังใจขึ้นเยอะเลย”
พลอยยิ้ม “เราเป็นทีมเดียวกันค่ะ”
เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ในที่สุด การผ่าตัดก็เสร็จสิ้นลง พลอยและวินเดินออกจากห้องผ่าตัดด้วยความอ่อนเพลีย แต่ก็มีความหวังว่าคนไข้จะปลอดภัย
“คุณหมอคะ” พยาบาลคนหนึ่งเดินเข้ามาหา “คนไข้ปลอดภัยแล้วค่ะ… แต่ยังต้องเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด”
วินและพลอยมองหน้ากัน แววตาของทั้งคู่ฉายประกายแห่งความยินดี
“ขอบคุณมากนะ” วินพูดกับพยาบาล “เธอทำงานได้ดีมาก”
หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็เดินกลับมาที่ห้องพักของตนเอง บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง
“ฉันเหนื่อยมากเลยค่ะหมอวิน” พลอยบอกพลางทิ้งตัวลงบนโซฟา
“ฉันก็เหมือนกัน” วินตอบ “แต่เราก็ทำสำเร็จนะ”
“ใช่ค่ะ… เราทำสำเร็จ” พลอยยิ้ม “ฉันรู้สึกดีใจจริงๆ ที่ได้ทำงานร่วมกับคุณ”
วินเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ พลอย เขาใช้มือข้างหนึ่งกุมมือของเธอไว้แน่น
“ฉันก็รู้สึกดีที่ได้ทำงานกับเธอเหมือนกันนะพลอย” วินพูด “และ… ฉันก็รู้สึกดีที่ได้ใกล้ชิดกับเธอแบบนี้”
พลอยหน้าแดงเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่เพิ่มมากขึ้นระหว่างพวกเขา
“ฉัน… ฉันก็เหมือนกันค่ะ” เธอตอบ
“พลอย…” วินหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “ฉันรู้ว่าเธอต้องการเวลา… และฉันก็พร้อมที่จะรอ”
“แต่…” พลอยเงยหน้าขึ้นมองเขา “ฉันคิดว่า… ฉันพร้อมแล้วค่ะ”
คำพูดของพลอยทำให้วินตาโตขึ้นด้วยความประหลาดใจ “จริงเหรอพลอย”
“ค่ะ” พลอยพยักหน้า “ฉัน… ฉันคิดว่าฉันเข้าใจหัวใจตัวเองแล้ว”
วินมองเข้าไปในดวงตาของพลอย เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ฉายชัดอยู่ในนั้น
“ฉันรักเธอนะพลอย” วินพูดอย่างแผ่วเบา
“ฉันก็รักคุณค่ะหมอวิน” พลอยตอบ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความตื้นตัน
วินค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้พลอย เขาใช้ปลายนิ้วปาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากขอบตาของเธออย่างอ่อนโยน
“ฉันดีใจเหลือเกินนะพลอย” วินพูด
“ฉันก็ดีใจค่ะ” พลอยตอบ
ทั้งสองค่อยๆ จุมพิตกันอย่างแผ่วเบา เป็นจุมพิตที่เต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และความหวัง
“ฉันไม่เคยคิดเลยว่า… เราจะได้มาอยู่ที่นี่ด้วยกันในลักษณะนี้” วินพูดพลางกอดพลอยไว้แน่น
“ฉันก็เหมือนกันค่ะ” พลอยตอบ “แต่… บางที… โชคชะตาก็พาเรามาที่นี่ เพื่อให้เราได้ค้นพบความรู้สึกที่แท้จริง”
“ใช่… ความรู้สึกที่แท้จริง” วินพยักหน้า “ฉันจะดูแลเธอให้ดีที่สุดนะพลอย”
“ฉันก็จะดูแลคุณเช่นกันค่ะหมอวิน” พลอยตอบ
ทั้งสองนั่งกอดกันอย่างมีความสุข ท่ามกลางความท้าทายของชีวิตแพทย์ในโรงพยาบาลห่างไกลแห่งนี้ ความรักของพวกเขาได้เติบโตขึ้นอย่างช้าๆ ท่ามกลางอุปสรรคและความเข้าใจ
แต่ในขณะที่ทั้งคู่กำลังมีความสุข… เสียงโทรศัพท์มือถือของวินก็ดังขึ้นอีกครั้ง
วินถอนหายใจเบาๆ เขาปล่อยพลอย แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
“ใครเหรอคะ” พลอยถาม
วินมองหน้าพลอยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลอีกครั้ง “เป็น… เป็นข่าวเกี่ยวกับแพรว”
พลอยมองวินด้วยความสงสัย “แพรวเหรอคะ… เกิดอะไรขึ้น”
วินเงียบไปครู่หนึ่ง เขาตัดสินใจตอบรับสาย
“ฮัลโหล… ครับ” เสียงของวินฟังดูตึงเครียด “เกิดอะไรขึ้นครับ… ตอนนี้เลยเหรอครับ”
สีหน้าของวินเปลี่ยนเป็นซีดเผือดอีกครั้ง เขาเงยหน้าขึ้นมองพลอยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“พลอย… เกิดเรื่องใหญ่แล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
พลอยมองใบหน้าของวินที่เต็มไปด้วยความกังวล เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงอันตรายบางอย่าง
“เรื่องอะไรคะ”
วินไม่ตอบ เขาเพียงแต่คว้ามือพลอยไว้แน่น
“เราต้องไปเดี๋ยวนี้!”
พายุแห่งความวุ่นวายกำลังพัดเข้ามาอีกครั้ง ทำลายความสงบสุขที่ทั้งสองเพิ่งจะค้นพบ ห้วงเวลาแห่งความรักที่กำลังจะเบ่งบาน กลับต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน… อีกครั้ง
ฉันทำงานร่วมกันกับหมอผ่าตัด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก