ตอนที่ 7 — ภัยร้ายที่คืบคลาน

เงาที่ทอดทาบทับไม่ได้มาจากดวงตะวันยามบ่ายคล้อยอีกต่อไป มันคือเงาที่เต็มไปด้วยความมืดมิดและเย็นยะเยือก ราวกับกำลังรอคอยเวลาที่เหมาะสมเพื่อพุ่งเข้าตะครุบเหยื่อที่อ่อนแอที่สุด พราวรู้สึกถึงมันได้ ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ชื่อว่า "บ้าน" หลังนี้ แต่ในตอนแรก ‌เธอยังคงคิดว่าเป็นเพียงความไม่คุ้นเคย ความรู้สึกโดดเดี่ยวในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกนั้นกลับทวีความรุนแรงขึ้น จนกลายเป็นความหวาดระแวงที่ไม่สามารถอธิบายได้

เช้านี้ขณะที่เธอกำลังรดน้ำต้นไม้ในสวนหลังบ้าน แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ่านใบไม้ลงมาอาบไล้ผิวกายอันบอบบางของเธอ เธอชะงักมือเมื่อสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวบางอย่างที่ปลายรั้ว ​สวนของบ้านติดกับป่าเล็กๆ ที่รกร้าง และมีเพียงรั้วเหล็กกั้นไว้ ไม่นานนัก เธอก็เห็นมัน เป็นเพียงเงาตะคุ่มที่ขยับตัวอย่างลับๆ อยู่หลังต้นไม้ใหญ่ เธอพยายามเพ่งมองให้ชัด ‍แต่เงานั่นก็หายวับไปอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง

“ใครน่ะ?” เธอเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ดวงตากลมโตสอดส่ายไปรอบๆ พยายามจับผิดพิรุธ แต่ก็ไร้ผล ความเงียบสงัดของสวนกลับยิ่งทำให้ความรู้สึกไม่ปลอดภัยของเธอทวีคูณ

ตลอดทั้งวัน พราวพยายามทำกิจกรรมตามปกติ ‌เธอช่วยแม่บ้านเตรียมอาหารกลางวัน ช่วยจัดดอกไม้ในห้องรับแขก แต่ทุกครั้งที่เธอเดินผ่านหน้าต่าง หรือได้ยินเสียงอะไรที่ผิดแผกไปจากเดิม หัวใจของเธอก็จะเต้นระรัวขึ้นมาทันที เธอรู้สึกเหมือนมีใครกำลังจับตามองอยู่ตลอดเวลา

ตอนบ่าย ขณะที่เธอกำลังจะเดินขึ้นบันไดเพื่อกลับไปยังห้องนอน เสียงประตูด้านหน้าเปิดออกและปิดลงอย่างเงียบเชียบ ‍เตชินท์กลับมาแล้ว เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อยที่เห็นเขา แต่แล้วเธอก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก

เตชินท์เดินเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามปกติ แต่สิ่งที่ทำให้เธอหันกลับไปมองชายที่เดินตามหลังเขามาอย่างไม่ตั้งใจ คือความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่าง ผู้ชายคนนั้น สวมสูทสีเข้ม รูปร่างสูงโปร่ง ​หน้าตาคมสันแต่ดูเย็นชา ดวงตาของเขาจ้องมองไปทั่วทุกมุมห้องราวกับกำลังสำรวจ ก่อนที่สายตาจะมาหยุดอยู่ที่พราวชั่วครู่ ราวกับจะประเมินค่าบางอย่าง

“ใครน่ะเตชินท์?” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย

เตชินท์หันมามองเธอ เลิกคิ้วน้อยๆ “อ๋อ เป็นเพื่อนเก่าของพ่อเขา ​เขามาขอพบเรื่องธุรกิจนิดหน่อย” เขาตอบสั้นๆ แล้วหันไปหาชายคนนั้น “คุณนพดลครับ นี่คุณพราว เป็นคนที่ผมดูแลอยู่ครับ”

คุณนพดลพยักหน้าให้พราวอย่างสุภาพ แต่สายตาของเขากลับทอดมองเธออย่างพิจารณาจนเธอรู้สึกอึดอัด

“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณพราว” เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ​“ผมเองก็เคยได้ยินเรื่องของคุณจากท่านประธานมาบ้าง”

“คะ?” พราวเลิกคิ้วด้วยความสงสัย “ท่านประธาน…?”

“พ่อของผมครับ” เตชินท์ตอบแทน “ท่านอยากให้ผมดูแลคุณให้ดีที่สุด”

คำตอบของเตชินท์ยิ่งทำให้พราวรู้สึกสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงพูดเช่นนั้น แต่ก่อนที่เธอจะได้ซักถามอะไรเพิ่มเติม เตชินท์ก็ผายมือเชื้อเชิญคุณนพดลไปยังห้องทำงาน “เชิญครับคุณนพดล เราเข้าไปคุยกันในห้องทำงานดีกว่า”

เมื่อทั้งสองเดินจากไป พราวก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกไม่ปลอดภัยยิ่งทวีคูณขึ้นเมื่อได้เจอหน้าคุณนพดล คนแปลกหน้าคนนั้นดูเหมือนจะรู้เรื่องเกี่ยวกับเธอมากกว่าที่เธอคิด การปรากฏตัวของเขาในบ้านอย่างกะทันหัน ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ว่า นี่เป็นเพียงการมาพบปะทางธุรกิจ หรือมีอะไรที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังมากกว่านั้น

ตลอดช่วงบ่าย พราวพยายามจดจ่ออยู่กับงานบ้าน แต่ภาพใบหน้าเย็นชาของคุณนพดล และสายตาที่ดูเหมือนจะประเมินค่าเธอ ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ เธอรู้สึกราวกับถูกจับจ้องตลอดเวลา แม้ในห้องนอนของตัวเอง เธอก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ เธอเดินไปปิดม่านหน้าต่างแน่นสนิท แล้วทรุดตัวลงนั่งบนเตียง มือเรียวของเธอกำแน่น

“ใครกันแน่ที่กำลังจับตาดูฉันอยู่?” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่า

เสียงฝีเท้าดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอนของเธอ พราวสะดุ้งเฮือก นึกว่าเป็นใครบางคน แต่เมื่อประตูเปิดออก เธอกลับเห็นเตชินท์ยืนอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งถือถาดเล็กๆ ที่มีแก้วนมร้อนและคุกกี้

“ยังไม่นอนอีกเหรอ?” เขาถาม พลางยิ้มบางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นและผ่อนคลาย ต่างจากใบหน้าเรียบเฉยที่เธอคุ้นเคย

“คุณ…มาทำอะไรคะ?” พราวถาม เสียงยังคงมีความกังวล

“เห็นคุณดูไม่ค่อยสบายใจ เลยเอาอะไรมาให้ทาน” เขาเดินเข้ามาในห้อง วางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียง “วันนี้นายท่านนพดลมาที่บ้าน ก็คงจะทำให้คุณรู้สึกประหลาดใจนิดหน่อยสินะ”

“คุณนพดล…เขาดูแปลกๆ ค่ะ” พราวเอ่ยอย่างอึดอัด “เขาเหมือนจะรู้จักฉันมากกว่าที่ฉันคิด”

เตชินท์นั่งลงบนขอบเตียง มองพราวด้วยสายตาที่อ่อนโยนลง “คุณนพดลเป็นคนของพ่อผม เขาเป็นคนสนิทที่ไว้ใจได้ แต่บางทีเขาก็อาจจะดูเคร่งขรึมไปบ้าง”

“แต่…ทำไมเขาถึงมองฉันแบบนั้นคะ?” พราวถามด้วยความไม่เข้าใจ

เตชินท์ถอนหายใจเบาๆ “บางที…อาจจะเป็นเพราะเรื่องของคุณกับพ่อของผม มันก็เป็นเรื่องที่ทำให้หลายๆ คนสนใจ”

คำพูดของเตชินท์ทำให้พราวยิ่งสับสน “เรื่องของฉันกับคุณพ่อของคุณ…?”

“ใช่” เตชินท์เอ่ยเสียงเครียดขึ้นเล็กน้อย “คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงต้องมาดูแลคุณ…?”

คำถามของเตชินท์ทิ้งความสงสัยและความหวาดระแวงไว้ในใจของพราวอย่างลึกซึ้ง ราวกับว่าความลับบางอย่างกำลังจะถูกเปิดเผย แต่เธอไม่แน่ใจว่าความลับนั้นจะนำมาซึ่งความปลอดภัย หรือจะยิ่งทำให้เธอตกอยู่ในอันตรายที่มองไม่เห็น

ขณะที่เตชินท์กำลังจะอธิบายต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ เขาหยิบมันขึ้นมาดูแววตาพลันเคร่งเครียดขึ้นทันที “สายด่วน…ต้องรีบไป” เขาพูดกับพราวอย่างเร่งรีบ ก่อนจะลุกขึ้นยืน “ผมขอตัวก่อนนะครับ”

เขาเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พราวอยู่เพียงลำพังกับความรู้สึกไม่ปลอดภัยที่เกาะกุมหัวใจ เธอเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างที่ปิดม่านไว้ เมื่อกี้เธอเหมือนจะเห็นเงาตะคุ่มๆ ที่ปลายรั้วอีกครั้ง มันเป็นเพียงภาพหลอน หรือเป็นสัญญาณเตือนถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาจริงๆ?