โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 797 คำ
“คุณน้าค่ะ...จริงๆ แล้ว น้าไม่เคยเห็นหนูเป็นหลานเลยใช่ไหมคะ” เสียงของพราวสั่นเครือ ราวกับเพิ่งค้นพบความจริงอันโหดร้ายที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มอันอบอุ่นของคนที่เธอเรียกว่า "น้า" มาตลอด ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยประกายแห่งความสุข บัดนี้กลับฉายแววตื่นตระหนกและผิดหวังอย่างสุดขีด
คุณหญิงรัชนี ผู้เป็นที่รักและไว้วางใจของพราวมาโดยตลอด กำลังยืนนิ่ง ใบหน้าซีดเผือดราวกับถูกตบหน้าด้วยความจริงที่หลุดรอดออกมาจากปากของพราวเอง เธอพยายามจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ ไม่อาจหลุดรอดออกมาได้
"พราว...หลานกำลังพูดถึงอะไรกัน" เสียงของเตชินท์ดังขึ้นจากด้านหลัง เขาเดินเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงเอะอะ และพบกับภาพอันน่าอึดอัดตรงหน้า ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปมาระหว่างหญิงสาวผู้บอบช้ำและหญิงสูงวัยผู้กำลังไร้ซึ่งคำพูด
"ก็เรื่องที่น้า...น้าหญิงรัชนี พยายามจะกีดกันหนูกับคุณเตนะสิคะ" พราวพูดเสียงเบาลง แต่คำพูดแต่ละคำกลับตอกย้ำถึงความเจ็บปวดที่เธอเพิ่งค้นพบ "หนูบังเอิญได้ยิน...ได้ยินที่น้าคุยโทรศัพท์เมื่อคืนนี้"
ริมฝีปากของเตชินท์เม้มแน่น เขาเคยรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลในตัวคุณหญิงรัชนีมาบ้างแล้ว แต่ก็ไม่เคยคิดว่าเธอจะลงมือทำอะไรที่เลวร้ายขนาดนี้ "คุณป้าครับ...เกิดอะไรขึ้น" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง
คุณหญิงรัชนีถอนหายใจเฮือกใหญ่ ความพยายามที่จะปกปิดทุกอย่างดูเหมือนจะไร้ความหมายอีกต่อไป "พราว...คือ...น้าแค่อยากจะ...อยากจะให้หนูปลอดภัย"
"ปลอดภัยจากอะไรคะน้า" พราวถามกลับด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความประชดประชัน "ปลอดภัยจากคุณเตอย่างนั้นเหรอคะ น้ากลัวว่าหนูจะไปทำให้ครอบครัวเราเสียชื่อเสียง หรือว่า...น้ากลัวว่าหนูจะไปรู้ความจริงบางอย่างที่น้าไม่อยากให้ใครรู้"
คำพูดสุดท้ายของพราวทำเอาคุณหญิงรัชนีหน้าซีดกว่าเดิม ร่างกายที่เคยแข็งแรงดูเหมือนจะอ่อนปวกเปียก เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ อย่างหมดแรง
"ความจริงอะไรกันครับคุณป้า" เตชินท์ถาม ยิ่งได้ยินเช่นนี้ เขาก็ยิ่งสงสัยในตัวคุณหญิงรัชนีมากขึ้น เขารู้ดีว่าพราวไม่ได้เป็นคนที่จะพูดจาใส่ร้ายใครอย่างไร้เหตุผล
"ก็...เรื่องของคุณพ่อของพราวน่ะสิ" คุณหญิงรัชนีพึมพำ เสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "เรื่องที่...เรื่องที่พ่อของพราวก่อหนี้สินไว้กับครอบครัวเตชินท์"
เตชินท์เบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู “พ่อของพราว? เป็นหนี้ครอบครัวผม?” เขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย
พราวเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เธอไม่เคยรับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับหนี้สินของพ่อมาก่อนเลย “ไม่จริงค่ะ! พ่อไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย!”
“มันเป็นความลับที่...ที่ไม่มีใครอยากจะเปิดเผย” คุณหญิงรัชนีพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “พ่อของพราว...ติดหนี้ก้อนโตกับคุณปู่ของเตชินท์ และหนี้ก้อนนั้น...มันเป็นสาเหตุที่ทำให้ครอบครัวของพราว...ล้มละลาย”
พราวน้ำตาคลอ เธอไม่เคยรู้เลยว่าชีวิตของเธอต้องแบกรับอดีตอันดำมืดของพ่อไว้ขนาดนี้ “แล้ว...แล้วทำไมน้าไม่เคยบอกหนูเลยคะ! ทำไมถึงเก็บเรื่องนี้ไว้! แล้วที่ผ่านมา...ที่น้าคอยดูแลหนู...มันคืออะไรกันแน่! น้ากำลังหลอกใช้หนูอยู่ใช่ไหมคะ!”
“พราว! อย่าเพิ่งเข้าใจผิด” คุณหญิงรัชนีรีบแก้ต่าง “ที่น้าทำไปทั้งหมด ก็เพราะน้าอยากจะปกป้องหนู! น้ารู้ว่าเรื่องหนี้สินมันเป็นเรื่องใหญ่ และน้าก็กลัวว่า...กลัวว่าเตชินท์จะเอาเรื่องนี้มาทำร้ายหนู”
“ทำร้ายหนู?” เตชินท์แทรกขึ้นอย่างไม่พอใจ “คุณป้าคิดว่าผมเป็นคนแบบนั้นเหรอครับ! ที่จะเอาเรื่องของพ่อของพราวมาทำร้ายพราว!”
“ก็...ก็มันเป็นเรื่องจริงนี่นา” คุณหญิงรัชนีพยายามจะอธิบาย “และถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผยออกไป...มันก็จะส่งผลกระทบต่อครอบครัวเตชินท์ด้วย...โดยเฉพาะกับเตชินท์เอง”
“ส่งผลกระทบยังไงครับ!” เตชินท์ตะคอก เสียงเต็มไปด้วยความโกรธที่คุกรุ่น
“ก็...ก็พ่อของพราว...ไม่ได้แค่ติดหนี้เฉยๆ” คุณหญิงรัชนีสูดหายใจลึก “พ่อของพราว...เป็นต้นเหตุของอุบัติเหตุที่ทำให้...ทำให้คุณแม่ของเตชินท์...ต้องเสียชีวิต”
คำพูดนั้นดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่าลงมากลางห้อง พราวถึงกับร้องไห้โฮ เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจห้ามได้ เตชินท์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ร่างกายแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้าง ราวกับโลกทั้งใบของเขากำลังพังทลายลงตรงหน้า
“ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!” เตชินท์ตะโกนสุดเสียง “พ่อของพราว...คือคนที่ทำให้แม่ผมตายงั้นเหรอ! เป็นไปไม่ได้!”
“มันคือความจริง เตชินท์” คุณหญิงรัชนีพูดเสียงสั่นเครือ “น้าถึงได้พยายามกีดกันพราวไง...น้าไม่อยากให้ความจริงที่น่ากลัวนี้...เปิดเผยออกมา”
พราวได้ยินดังนั้น ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวด เธอมองหน้าเตชินท์ด้วยความรู้สึกผิดปนเปกับความสับสน “คุณเต...หนู...หนูไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ ค่ะ”
เตชินท์หันมามองพราว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธที่ยากจะบรรยาย เขาไม่รู้จะเชื่อใครดี เขาไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปกับความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยออกมาทั้งหมดนี้...ความจริงที่พราวนั้นไม่เคยรู้ แต่กลับเป็นสาเหตุแห่งโศกนาฏกรรมของครอบครัวเขา
“แล้ว...แล้วทำไมคุณป้าถึงพาพราวมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ!” เตชินท์ถามเสียงแหบพร่า “ถ้าคุณป้ารู้ความจริงทั้งหมด ทำไมถึงยังให้พราวมาอยู่ที่นี่!”
คุณหญิงรัชนียิ้มเยาะอย่างเจ็บปวด “เพราะ...เพราะน้าอยากให้พราวชดใช้ไงล่ะเตชินท์”
“ชดใช้?” พราวเงยหน้ามองคุณหญิงรัชนีด้วยความไม่เข้าใจ
“ใช่...ชดใช้” คุณหญิงรัชนีพูดเน้นเสียง “ชดใช้ในสิ่งที่พ่อของเธอได้ทำไว้...กับครอบครัวของเตชินท์”
เตชินท์มองไปที่คุณหญิงรัชนีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลง เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงทำทุกอย่างเพื่อให้พราวนั้นมาอยู่ภายใต้การดูแลของเขา...ไม่ใช่เพราะความหวังดี แต่เป็นเพราะความต้องการที่จะเห็น "การชดใช้" ที่เขาเองก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อน
“คุณป้า...คุณป้าทำแบบนี้...ทำไม!” เตชินท์ถามเสียงแผ่วเบา
“ก็เพราะ...น้าอยากเห็นเตชินท์ได้แก้แค้นไงล่ะ” คุณหญิงรัชนีพูด น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความพึงพอใจอันน่าขนลุก “และน้าก็เชื่อว่า...เตชินท์ จะต้องทำตามที่น้าต้องการ”
เตชินท์มองไปที่พราวที่กำลังร้องไห้อยู่ข้างๆ เขามองใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ แต่กลับถูกยัดเยียดความผิดของพ่อมาให้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง เขาไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับความรู้สึกเหล่านี้อย่างไร ความรักที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ กำลังถูกบดขยี้ด้วยความจริงอันโหดร้าย และแผนการอันซับซ้อนของผู้หญิงที่เขาเคยเคารพ
“ผม...ผมจะไม่ทำอะไรที่ทำให้พราวต้องเจ็บปวด” เตชินท์พูดเสียงหนักแน่น แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ยังคงมองไปยังคุณหญิงรัชนีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความไม่ไว้ใจ...เขาจะเชื่อในคำพูดของเธอได้มากแค่ไหน? และจริงๆ แล้ว...อะไรคือ "ความลับ" ที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดนี้กันแน่?
ทนายความต้องอยู่บ้านเดียวกันอ่อนโยน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก