โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 633 คำ
"ความรักที่แท้จริง...มันก็แค่นี้สินะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาของพราวแทบจะจมหายไปกับเสียงลมที่พัดผ่านสวนกุหลาบอันรกร้าง ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับไร้เลือด ดวงตาคู่สวยที่เคยเปล่งประกาย บัดนี้ฉายแววเจ็บปวดและสิ้นหวังจนแทบจะแตกสลาย เธอเฝ้ามองเงาของเตชินท์ที่ยืนอยู่ตรงระเบียง ไม่ใช่เงาของชายหนุ่มที่เคยอ่อนโยนและปกป้องเธออีกต่อไป แต่มันคือเงาของคนที่ถูกความแค้นบดบังจนมองไม่เห็นหัวใจดวงน้อยๆ ที่กำลังเต้นระส่ำระสายอยู่ตรงหน้า
คำพูดของเขา เสียงตำหนิที่ถาโถมเข้ามา ราวกับมีดนับพันเล่มกรีดแทงเข้าไปในอก พราวไม่เคยคิดเลยว่าวันที่เธอทุ่มเททั้งหัวใจให้กับใครสักคน จะจบลงด้วยการถูกมองว่าเป็นคนสารเลว เป็นผู้หญิงที่หวังเพียงผลประโยชน์ หวังเพียงเงินทอง หรือแม้กระทั่งหวังจะทำลายชีวิตของเขา เตชินท์มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ความไม่ไว้ใจ และความผิดหวังที่ประเมินค่าไม่ได้ มันมากเกินกว่าที่หัวใจเล็กๆ ของเธอจะแบกรับไหว
"ฉัน...เข้าใจแล้วค่ะ" พราวเอ่ยเสียงสั่นพร่า กลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ เธอพยายามยิ้มออกมาให้ได้มากที่สุด แม้ว่ารอยยิ้มนั้นจะบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยน้ำตา "คุณ...คงจะเกลียดฉันมากจริงๆ"
เตชินท์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่หันหลังให้เธอ ยืนประจันหน้ากับความมืดมิดของคฤหาสน์ที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของความทรงจำอันเลวร้าย ราวกับว่าการมีอยู่ของเธอเป็นเพียงสิ่งรบกวนที่น่ารังเกียจ เขาไม่เคยรับรู้ถึงความหวังดีที่แท้จริงของเธอ ไม่เคยรับรู้ถึงความเสียสละที่เธอทำเพื่อเขา เขาเห็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นมาจากอดีตอันเจ็บปวดของตัวเอง
น้ำตาที่เอ่อล้นไหลอาบแก้มพราวอย่างไม่อาจห้าม เธอปล่อยให้มันไหลไปตามยถากรรม ไม่ได้พยายามเช็ดมันออกอีกต่อไป การอยู่ที่นี่ต่อไปมีแต่จะทำให้เธอเจ็บปวดมากขึ้น มันถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องจากไป จากไปจากชีวิตของเขา จากไปจากคฤหาสน์หลังนี้ จากไปจากความรักที่ไม่มีวันเป็นจริง
เธอค่อยๆ หมุนตัว หันหลังให้กับเงาของเขา หันหลังให้กับความหวังที่พังทลาย ทุกย่างก้าวที่เดินออกไปจากสวนกุหลาบ มันเหมือนกับการฝังเข็มลงไปในหัวใจทีละนิดๆ เธอก้าวเดินผ่านประตูหลังที่ทอดสายตาไปยังถนนอันมืดมิด ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ราวกับจะร่วมเป็นสักขีพยานในการจากไปของเธอ
พราวหยิบกระเป๋าใบเล็กที่ซ่อนไว้อยู่ใต้พุ่มไม้ก่อนหน้านี้ มันมีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุด และเงินจำนวนหนึ่งที่เธอเก็บสะสมไว้มานาน เธอไม่ได้ต้องการอะไรจากเตชินท์อีกแล้ว สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือการหลบหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ จากความเจ็บปวด จากความเข้าใจผิด จากอ้อมกอดที่เธอไม่มีวันได้สัมผัสอีกต่อไป
เธอมองย้อนกลับไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่ แสงไฟสลัวๆ ยังคงส่องสว่างจากหน้าต่างบานหนึ่ง มันคือห้องทำงานของเตชินท์ พราวคิดถึงดวงตาที่เคยอ่อนโยนของเขา คิดถึงรอยยิ้มที่เคยทำให้โลกของเธอสดใส คิดถึงอ้อมกอดที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย แต่ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงภาพลวงตาที่เธอสร้างขึ้นมาเอง
"ขอโทษนะคะ...คุณเตชินท์" เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง "ขอโทษที่ทำให้คุณต้องรู้สึกไม่ดี...ขอโทษที่เข้ามาทำให้ชีวิตคุณปั่นป่วน...และขอโทษ...ที่รักคุณมากเกินไป"
เธอตัดสินใจแล้ว เธอจะไม่บอกเขา เธอจะไม่ขอคำอธิบายใดๆ อีกต่อไป การจากไปอย่างเงียบงัน คือหนทางเดียวที่จะทำให้เธอสามารถหลบหนีจากความเจ็บปวดนี้ได้ เธอจะหายไปจากชีวิตของเขา ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง เพื่อให้เขาได้มีชีวิตอยู่กับความแค้นและความเข้าใจผิดของเขาต่อไป โดยที่เธอไม่ต้องเป็นเงื่อนไขของความทุกข์ทรมานอีกต่อไป
พราวรีบขึ้นรถแท็กซี่ที่รออยู่ไม่ไกลนัก จากนั้นเธอก็ออกเดินทางไปยังที่ที่ไม่มีใครรู้จัก ที่ที่เธอสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ โดยที่ไม่มีความทรงจำอันเจ็บปวดเกี่ยวกับเขาอีกต่อไป เสียงเครื่องยนต์รถแท็กซี่ที่ค่อยๆ ห่างออกไป ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า และความมืดมิดของคฤหาสน์หลังใหญ่ ที่บัดนี้ดูเหมือนจะโอบอุ้มไว้เพียงความเดียวดาย และความรู้สึกผิดที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาเจ้าของบ้าน
เตชินท์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม สายตาของเขามองไปยังสวนกุหลาบอันมืดมิด เขาไม่เห็นเงาของพราวอีกต่อไป เขาไม่รู้ว่าเธอหายไปไหน เขาไม่รู้ว่าเธอจะไปที่ไหน เขารู้เพียงแค่ว่า ความว่างเปล่าที่เขาเคยรู้สึกก่อนที่เธอจะเข้ามา มันกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันรุนแรงกว่าเดิม ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา ได้ถูกพรากไปจากไปอย่างไม่มีวันกลับ
ในความมืดมิดของคฤหาสน์ ภาพของพราวยืนอยู่ตรงหน้าเขา จ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจและตัดพ้อ มันยังคงติดตรึงอยู่ในหัวของเขา เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงทำเช่นนั้น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงพูดเช่นนั้น แต่เขารู้ดีว่า ในความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามา มันมีบางสิ่งบางอย่างที่บอกเขาว่า เขา...อาจจะทำผิดพลาดไปเสียแล้ว
"พราว..." ชื่อของเธอหลุดออกจากริมฝีปากที่แห้งผาก เสียงของเขาทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยความสั่นเครือ ราวกับว่ามีสิ่งใดบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้จัก ค่อยๆ กัดกินหัวใจของเขาจากภายใน
"เธอ...ไปไหน..."
คำถามที่ไร้คำตอบ ลอยวนอยู่ในอากาศอันเย็นเยียบของคฤหาสน์หลังใหญ่ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ดังยิ่งกว่าเสียงใดๆ พราวหายไปแล้ว หายไปจากชีวิตของเขาไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงบาดแผลที่ยังคงมีเลือดไหลไม่หยุด และความรู้สึกผิดที่จะตามหลอกหลอนเขาไปตลอดกาล
ทนายความต้องอยู่บ้านเดียวกันอ่อนโยน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก