"เป็นไปไม่ได้... มันต้องไม่เป็นอะไรแน่"
เสียงสั่นเครือของพราวสะท้อนก้องในห้องน้ำแคบๆ ของคอนโดมิเนียมหรูที่เธอเพิ่งจะหลบมาอยู่เพียงลำพัง ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองขีดสีชมพูสองขีดบนอุปกรณ์ทดสอบการตั้งครรภ์ที่วางอยู่บนอ่างล้างหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ลมหายใจติดขัดราวกับโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า มือที่เคยเรียวสวยสั่นเทิ้ม พยายามจะคว้ามันมาดูอีกครั้งเพื่อยืนยัน แต่ก็ทำไม่ได้ ราวกับว่าถ้าไม่มอง ก็เหมือนกับว่ามันจะหายไป
"พราว... เป็นอะไรหรือเปล่า?" เสียงเรียกอย่างเป็นห่วงของอรุณี ดังลอดประตูเข้ามา พราวรีบกลั้นสะอื้น ซุกอุปกรณ์ทดสอบไว้ในกระเป๋าเสื้ออย่างรวดเร็ว "เปล่าค่ะอรุณี... แค่ปวดหัวนิดหน่อย"
อรุณีเปิดประตูเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "หน้าซีดมากเลยนะ... ไม่สบายหรือเปล่า"
"ไม่เป็นไรค่ะ... แค่พักผ่อนนิดหน่อยก็หายแล้ว" พราวพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นช่างบิดเบี้ยวและไร้เรี่ยวแรง อรุณียังคงมองพราวด้วยสายตาที่ไม่ไว้วางใจนัก แต่ก็เลือกที่จะไม่เซ้าซี้ "งั้นพักผ่อนนะ... ถ้าอยากได้อะไรก็บอก"
เมื่ออรุณีออกไป พราวก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลทะลักออกมาไม่หยุดหย่อน การตั้งครรภ์... คำนี้มันหนักอึ้งเกินกว่าที่หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอจะรับไหว เธอรู้ดีว่าใครคือพ่อของเด็กในท้อง... เตชินท์ ทนายความหนุ่มผู้เย็นชาและมีอดีตอันซับซ้อน ที่เธอเพิ่งจะเข้ามาอยู่บ้านเดียวกันด้วยเหตุผลบางอย่างที่เธอเองก็ยังไม่เข้าใจทั้งหมด
ความสัมพันธ์ของเธอกับเตชินท์เป็นอะไรที่อธิบายได้ยากเหลือเกิน ในช่วงแรก เธอเกลียดเขา เกลียดความเย็นชา เกลียดแววตาที่มองเธอเหมือนคนแปลกหน้า แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นภายใต้ชายคาเดียวกัน ก็ค่อยๆ ละลายกำแพงน้ำแข็งในใจของเธอ และบางที... อาจจะรวมถึงใจของเขาด้วยเช่นกัน
คืนวันนั้น... คืนที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป เธอจำได้ทุกรายละเอียด แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในห้องนอน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกราตรีที่ลอยมาตามลม และเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของเธอเอง เธอมัวแต่คิดถึงความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ จนลืมไปว่าเตชินท์เองก็มีอดีตที่เจ็บปวด และความสัมพันธ์ของเธอกับเขา มันเปราะบางยิ่งกว่าสิ่งใด
"ลูก..." พราวลูบท้องน้อยๆ ของตัวเองเบาๆ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เธอจะทำอย่างไรกับชีวิตน้อยๆ ที่กำลังจะเกิดมานี้? เธอจะบอกเตชินท์ได้อย่างไร? เขาจะรู้สึกอย่างไร? หรือเขาจะเกลียดเธอมากขึ้นกว่าเดิม?
ความคิดมากมายตีวนเวียนอยู่ในหัว จนเธอแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ เธอรู้ว่าตัวเองไม่สามารถเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียวได้นาน เธอต้องบอกเตชินท์ แต่เมื่อไหร่? ที่ไหน? และด้วยวิธีไหน?
เธอตัดสินใจลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา สองมือกำมันแน่น ปลายนิ้วสั่นเทาขณะเลื่อนหาชื่อของเตชินท์ในรายชื่อติดต่อ เธอเคยแอบมองเขาบ่อยๆ ยามที่เขาทำงานดึกๆ หรือยามที่เขาอยู่ในความคิดของตัวเอง แววตาที่ซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ ลึกๆ แล้ว เธอรู้สึกเห็นใจเขา และอยากจะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งที่จะเยียวยาเขา
แต่ตอนนี้... เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถทำเช่นนั้นได้อีกหรือไม่ เมื่อชีวิตน้อยๆ นี้ อาจจะกลายเป็นกำแพงที่มองไม่เห็นระหว่างเธอกับเขา
"เตชินท์..." เธอพึมพำชื่อเขาเบาๆ น้ำตาเริ่มไหลอีกครั้ง เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะเปลี่ยนชีวิตของเธอและเขาไปตลอดกาล
ขณะที่เธอกำลังรวบรวมความกล้าที่จะกดโทรออก เสียงเคาะประตูก็ทำเอาเธอสะดุ้งสุดตัว
"พราว... เป็นอะไรมากหรือเปล่า" คราวนี้เป็นเสียงของเตชินท์เองที่ดังมาจากนอกประตู
หัวใจของพราวเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอจะตอบเขาอย่างไร? เธอจะสามารถซ่อนความจริงที่กำลังจะเปิดเผยได้หรือไม่? ความลับที่เธอเพิ่งจะค้นพบนี้ จะนำพาเธอไปสู่อะไร?
เธอตัดสินใจสูดลมหายใจลึกๆ พยายามปรับเสียงให้เป็นปกติที่สุด "ไม่เป็นไรค่ะ... แค่ไม่สบาย"
"เปิดประตูให้หน่อยสิ" เสียงของเขาฟังดูเป็นห่วงอย่างแท้จริง
พราวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจปลดล็อกประตู ความรู้สึกตื่นเต้น ระคนหวาดกลัว ค่อยๆ แล่นไปทั่วร่าง เมื่อบานประตูค่อยๆ แง้มออก และใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชา แต่แฝงความห่วงใยของเตชินท์ปรากฏขึ้นตรงหน้า
"หน้าซีดมาก" เขาเอ่ยขึ้นพลางก้าวเข้ามาในห้องอย่างเป็นห่วง สายตาของเขามองสำรวจเธออย่างละเอียด ราวกับจะหาคำตอบให้กับความผิดปกตินั้น
พราวรู้ดีว่าเธอไม่สามารถปิดบังเขาได้อีกต่อไป ความลับนี้มันใหญ่เกินไป... ใหญ่เกินกว่าที่เธอจะแบกรับไว้เพียงลำพัง
"เตชินท์... ฉัน... ฉันมีเรื่องจะบอกคุณ" เสียงของเธอสั่นเครืออีกครั้ง
เตชินท์มองเธออย่างสงสัย "มีอะไรหรือพราว"
เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ จนยืนประชิดกัน พราวเงยหน้ามองเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและความกังวล
"ฉัน... ฉันท้อง"
คำพูดที่หลุดออกจากปากพราว ทำให้บรรยากาศรอบตัวของทั้งสองคนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เตชินท์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน
"อะไรนะ..."
ทนายความต้องอยู่บ้านเดียวกันอ่อนโยน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก