ตอนที่ 29 — บทสรุปของความลับ — เงามืดที่ต้องเผชิญ

"บอกผมสิพราว… คุณกำลังจะบอกอะไรผม" เสียงของเตชินท์เต็มไปด้วยความกังวลระคนไม่สบายใจ เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในน้ำเสียงของพราว มือของเธอที่กุมมือเขาอยู่เริ่มสั่นเทา

พราวมองเข้าไปในดวงตาของเตชินท์ พยายามรวบรวมความกล้าหาญที่เหลืออยู่ "เรื่อง… เรื่องของพ่อฉันค่ะ… ‌แล้วก็… เรื่องที่ฉันไปหาเขา… ก่อนที่ฉันจะมาอยู่ที่นี่"

เตชินท์ใจหายวาบ เขาจำได้ว่าพราวเคยพูดถึงพ่อของเธอ แต่ไม่เคยลงรายละเอียดใดๆ เลย "พ่อคุณ… เป็นอะไรไป"

"พ่อของฉัน… ​เป็นหนี้ค่ะ… หนี้จำนวนมาก… เป็นหนี้ของนักธุรกิจที่อันตรายมาก… เขาข่มขู่จะทำร้ายครอบครัวของหนู… ถ้าพ่อไม่หาเงินมาคืน" พราวเล่าด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครียด "หนู… พยายามหาทางช่วยพ่อค่ะ… ‍หนูไปขอความช่วยเหลือจาก… คนคนหนึ่ง"

เตชินท์รู้สึกเหมือนมีบางอย่างกระแทกเข้ากลางอก "คนคนหนึ่ง… ใคร"

"เขา… เป็นคนที่พ่อของหนูติดหนี้ค่ะ… คุณ… คุณวิรัช" น้ำเสียงของพราวแผ่วเบาจนเกือบไม่ได้ยิน ‌ชื่อนั้นทำให้เตชินท์อึ้งไปชั่วขณะ เขารู้จักวิรัชดี วิรัชเป็นนักธุรกิจที่มีอิทธิพลและมีเบื้องหลังที่ไม่น่าไว้วางใจ

"คุณไปหาเขา… ทำไม" เตชินท์ถามเสียงเข้มขึ้นเรื่อยๆ ความสงสัยและความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

"หนู… หนูขอให้เขา… ช่วยพ่อ… ‍แลกกับ… แลกกับ… " พราวนิ่งไป ราวกับกำลังจะเอ่ยสิ่งที่ยากที่สุดในชีวิต "หนู… ยอมทำทุกอย่างค่ะ… หนูสัญญาว่าจะ… ​จะให้ลูกกับเขา"

คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงกลางใจของเตชินท์ เขาผละออกจากพราวทันที ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรัก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธ "คุณ… คุณพูดอะไรของคุณ! คุณ… ​คุณไปให้คำมั่นสัญญากับไอ้สารเลวนั่นงั้นเหรอ! แล้ว… แล้วธามล่ะ! ธามเป็นลูกของใคร!"

"ธาม… ธามเป็นลูกของคุณค่ะ! หนู… หนูโกหกเขา… หนูหลอกเขาค่ะ! ​หนูไม่ยอมให้เขามีอะไรกับหนูเด็ดขาด! หนู… หนูสัญญากับเขาว่าจะให้ลูก… แต่หนูตั้งใจว่าจะหนีมาพร้อมกับลูก… มาอยู่กับคุณ… แล้วก็… แล้วก็…" พราวกำลังจะอธิบาย แต่เตชินท์กลับตะโกนสวนขึ้นมา

"แล้วก็อะไร! คุณหลอกผมด้วย! คุณหลอกทุกคน! คุณคิดว่าผมโง่มากใช่ไหม! คุณคิดว่าความลับของคุณมันจะปกปิดไปได้ตลอดงั้นเหรอ!" เตชินท์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา อดีตอันเจ็บปวดของเขาที่เคยคิดว่ามันกำลังจะถูกเยียวยาด้วยความรัก กำลังจะถูกตอกย้ำด้วยคำโกหกและความไม่ไว้เนื้อเชื่อใจ

"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ! หนู… หนูรักคุณ! หนูรักธาม! หนูไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณ!" พราวน้ำตาไหลพราก พยายามเอื้อมมือไปจับแขนเตชินท์ "หนู… หนูแค่อยากให้ทุกคนปลอดภัย… หนูแค่อยากมีชีวิตที่ดี… หนู… หนูขอโทษนะคะ… ขอโทษจริงๆ"

เตชินท์สะบัดแขนออกอย่างแรง "ขอโทษ… คำขอโทษของคุณมันจะมีความหมายอะไร! คุณทำลายทุกอย่าง! คุณทำลายความเชื่อใจของผม! คุณทำลายความรู้สึกของผม!" เขาเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พราวนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว

คืนนั้นเป็นคืนที่ยาวนานและทรมานสำหรับทั้งสองคน เตชินท์นั่งจมอยู่ในความขมขื่น ความรู้สึกของการถูกหักหลังมันเจ็บปวดเหลือเกิน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมพราวถึงเลือกที่จะโกหกเขา ทำไมเธอถึงไม่ไว้ใจเขาพอที่จะเล่าความจริงให้ฟัง

ในขณะเดียวกัน พราวก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน เธอรู้ว่าเธอทำผิดพลาดไปแล้ว การเก็บงำความลับนี้ไว้ มันทำให้เธอต้องทุกข์ทรมาน และสุดท้ายมันก็กำลังจะพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเธอ

เช้าวันต่อมา เตชินท์กลับมาที่บ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาเดินเข้าไปในห้องของธาม มองดูลูกน้อยที่กำลังนอนหลับอย่างสงบ เตชินท์อุ้มธามขึ้นมาอย่างเบามือ เขาจ้องมองใบหน้าเล็กๆ ของลูกชายด้วยความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามา

"พ่อ… ขอโทษนะลูก… ที่พ่ออาจจะทำให้ลูกต้องเสียใจ" เตชินท์กระซิบกับธาม เขากอดลูกน้อยไว้แน่น พยายามปลอบประโลมหัวใจที่กำลังแตกสลายของตัวเอง

เมื่อเขากลับมาที่ห้องนั่งเล่น เขาเห็นพราวนั่งรออยู่ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอแดงก่ำ แต่กลับมีความเด็ดเดี่ยวฉายชัด

"คุณคะ… ฉันรู้ว่าคุณเสียใจ… และฉันก็เสียใจเหมือนกัน" พราวพูดเสียงหนักแน่น "ฉันขอโทษที่ปิดบังคุณ… ฉันกลัว… กลัวว่าคุณจะไม่เข้าใจ… กลัวว่าคุณจะทิ้งฉันไป… กลัวว่า… กลัวว่าทุกอย่างจะแย่ลงกว่าเดิม"

เธอถอนหายใจยาว "แต่ตอนนี้… ฉันไม่กลัวแล้วค่ะ… ฉันจะบอกคุณทุกอย่าง… ทุกความจริง… และฉันพร้อมที่จะรับผลที่จะตามมา"

เตชินท์มองพราว เขาเห็นความจริงใจในแววตาของเธอ เขาเห็นความเจ็บปวดที่เธอต้องแบกรับมาตลอด เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงต้องทำแบบนั้น

"ผม… ผมก็ขอโทษคุณเหมือนกัน" เตชินท์เอ่ยขึ้น "ผม… ผมอาจจะใช้อารมณ์มากเกินไป ผมไม่น่าจะตะคอกใส่คุณแบบนั้น"

ทั้งสองมองหน้ากัน น้ำตาของพราวไหลอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความโล่งอก และเตชินท์ก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกเดียวกัน

"คุณวิรัช… เขาพยายามติดต่อฉันอีกค่ะ… เขาขู่ว่าจะเปิดโปงความลับของเรา… ว่าธามไม่ใช่ลูกของคุณ" พราวกระซิบเสียงแผ่ว "แต่… ฉันจะไม่ยอมเด็ดขาด"

เตชินท์กุมมือของพราวไว้แน่น "ไม่ต้องกลัว… ผมจะจัดการเอง… เราจะสู้ไปด้วยกัน"

ความลับทั้งหมดถูกคลี่คลาย อดีตอันเจ็บปวดได้กลายเป็นบทเรียนอันล้ำค่า ราคาที่ต้องจ่ายเพื่อความสุขในวันนี้ เตชินท์และพราวต่างเข้าใจซึ่งกันและกันมากขึ้น พวกเขารู้ว่าความรักที่แท้จริงต้องอาศัยความไว้เนื้อเชื่อใจและความซื่อสัตย์

แต่ทว่า… เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างไม่คาดฝัน กลับทำให้บรรยากาศที่กำลังจะสงบลง กลับตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง ปลายสายคือเสียงของทนายความจากบริษัทของวิรัช ที่แจ้งข่าวร้ายที่ทำให้เตชินท์และพราวนิ่งไป…