สายตาของภาคินจับจ้องอยู่ที่เด็กชายตัวน้อยที่กำลังหัวเราะคิกคักอยู่กับณิชา ดวงตาคู่นั้น... สีเดียวกันกับดวงตาของเขา รอยยิ้มที่สดใสราวกับแสงแดดนั้น... ช่างคุ้นเคยจนน่าใจหาย ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจของเขา มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันเป็นความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความประหลาดใจ ความสงสัย และความปวดร้าวที่ถูกฝังลึก
เขาจำรอยยิ้มแบบนี้ได้ดี เขาเคยเห็นรอยยิ้มแบบนี้ในกระจกเงาของตัวเอง แต่รอยยิ้มนี้... มันดูบริสุทธิ์กว่า สดใสกว่า และมีความสุขมากกว่า
“คุณภาคิน...” ณิชาเอ่ยเสียงเบา เมื่อเธอเห็นเขามายืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเธอฉายแววตกใจระคนหวาดกลัว
ภาคินไม่ตอบอะไร เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้น้องวิน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสน เขาไม่เคยมีลูกมาก่อน เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครเข้ามามีบทบาทในชีวิตของเขาอีกหลังจากที่ณิชาหายไป
น้องวินหันมามองภาคิน ใบหน้าเล็กๆ ฉายแววสงสัย เขามองภาคินอย่างพิจารณา ราวกับกำลังพยายามจดจำใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยนี้
“สวัสดีครับ” น้องวินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเล็กๆ ที่น่ารัก
ภาคินรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า เขาไม่รู้จะตอบอะไร สมองของเขาว่างเปล่าไปหมด เขาจ้องมองใบหน้าของน้องวิน ราวกับจะค้นหาคำตอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต
“เขา... เขาชื่ออะไร?” ภาคินถามเสียงแหบพร่า
ณิชาชะงักไป เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร จะโกหกต่อไป หรือจะยอมรับความจริง
“เขาชื่อ ‘วิน’ ค่ะ” ณิชาตอบเสียงเบา
“วิน...” ภาคินทวนคำชื่อนั้นในลำคอ เขาจ้องมองน้องวินอย่างพิจารณาอีกครั้ง ใบหน้าของเด็กชายมีเค้าโครงบางอย่างที่เหมือนกับเขาอย่างน่าประหลาด
“เขา... เขาเป็นลูกของคุณ?” ภาคินถามตรงๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวังและความกลัว
ณิชาหลับตาลง เธอรู้ว่าถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับความจริง ไม่ว่าจะเจ็บปวดเพียงใด
“ใช่ค่ะ” ณิชากล่าวเสียงแผ่ว “เขาเป็นลูกของคุณภาคิน”
คำพูดของณิชาเหมือนสายฟ้าฟาดที่ทำให้โลกทั้งใบของภาคินหยุดหมุน เขาอ้าปากค้าง นิ่งงันไปชั่วขณะ เขาไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่เพิ่งได้ยินได้
“ลูก... ลูกของผม?” ภาคินพึมพำเสียงเบา เขาไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
“ใช่ค่ะ” ณิชาตอบ “น้องวิน... เป็นลูกชายของเรา”
ภาคินก้มลงมองน้องวินอีกครั้ง เขาเห็นแววตาที่ฉายประกายแห่งความไร้เดียงสา และความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเด็กน้อย เขาค่อยๆ ยื่นมือออกไปสัมผัสน้องวินอย่างแผ่วเบา
“คุณ... คุณโกหกผมใช่ไหมณิชา” ภาคินถามเสียงสั่นเครือ “คุณกำลังแกล้งผมใช่ไหม”
“ฉันไม่ได้โกหกค่ะ” ณิชากล่าว “ฉัน... ฉันตัดสินใจที่จะเก็บเขาไว้เป็นความลับ เพื่อปกป้องเขา”
“ปกป้อง? ปกป้องจากอะไร!” ภาคินตะคอกเสียงดัง ความโกรธและความเจ็บปวดผสมปนเปกันในน้ำเสียงของเขา “คุณทิ้งผมไป ห้าปี! แล้วตอนนี้คุณกลับมาพร้อมกับลูกชายของผม! คุณคิดว่าผมจะยอมรับเรื่องนี้ได้ง่ายๆ งั้นเหรอ!”
“ฉันรู้ว่ามันยาก” ณิชากล่าว “แต่ฉัน... ฉันไม่เคยลืมคุณเลยภาคิน”
“ไม่เคยลืม? คุณไม่เคยลืมผม แต่คุณทิ้งผมไป! คุณหายไป! คุณไม่เคยแม้แต่จะบอกผมว่าคุณกำลังมีลูกกับผม!” ภาคินพูดเสียงดัง เขากำมือแน่น
น้องวินมองดูทั้งสองคนด้วยความงุนงง เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
“คุณพ่อ...” น้องวินเรียกเสียงเบา
คำว่า ‘คุณพ่อ’ ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของภาคิน เขาหันไปมองหน้าน้องวินอย่างตะลึงงัน ใบหน้าเล็กๆ นั้น... ดวงตาคู่นั้น... มันคือทุกสิ่งทุกอย่างที่บ่งบอกว่าเด็กคนนี้คือลูกของเขาจริงๆ
น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มของภาคิน เขาไม่สามารถกลั้นน้ำตาแห่งความเจ็บปวดและความดีใจเอาไว้ได้อีกต่อไป
“คุณพ่อ...” น้องวินเรียกอีกครั้ง คราวนี้เขาเดินเข้าไปกอดขาของภาคิน
ภาคินก้มลงมองน้องวิน เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเด็กน้อย เขาโอบกอดน้องวินเอาไว้แน่น ราวกับจะกลัวว่าเด็กคนนี้จะหายไปอีกครั้ง
“ใช่... ใช่ลูก” ภาคินพูดเสียงสั่นเครือ “พ่อเอง”
ณิชามองภาพนั้นด้วยน้ำตาคลอเบ้า เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้คือจุดเริ่มต้นของอะไร แต่เธอหวังว่ามันจะเป็นจุดเริ่มต้นของความสุข ไม่ใช่ความหายนะ
“คุณภาคิน... ฉันมีเรื่องที่ต้องบอกคุณอีก” ณิชากล่าวเสียงแผ่ว
ภาคินหันมามองเธอ ดวงตาของเขายังคงแดงก่ำด้วยน้ำตา แต่แววตาของเขาก็ฉายแววของความสงสัยและคาดหวัง
“เรื่องอะไรอีกณิชา!” ภาคินถามเสียงดัง
“เรื่อง... เรื่องที่ทำให้ฉันต้องทิ้งคุณไป” ณิชากล่าว “เรื่องที่ฉันต้องเก็บเป็นความลับมาตลอดห้าปี”
ภาคินจ้องมองเธออย่างพิจารณา เขาเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเธอ เขารู้ว่ายังมีอะไรอีกมากมายที่เขาไม่รู้
“คุณจะบอกผมใช่ไหมณิชา” ภาคินถามเสียงเบา “บอกผมทุกอย่าง”
ณิชาพยักหน้า เธอพร้อมแล้วที่จะเปิดเผยความลับทั้งหมดของเธอ แม้ว่ามันจะทำให้เธอต้องเจ็บปวดก็ตาม
“ทุกอย่างมันเริ่มต้นจาก... ” ณิชากำลังจะเริ่มเล่าเรื่องราวของเธอ ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
ภาคินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาเห็นชื่อของผู้ที่โทรเข้ามา แล้วสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
“ใครโทรมาคะ” ณิชาถามด้วยความเป็นห่วง
ภาคินมองหน้าณิชาด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย “เป็น... เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับธุรกิจของเรา”
“ธุรกิจ?” ณิชาเลิกคิ้ว “มีอะไรรึเปล่าคะ”
ภาคินลังเล เขาไม่แน่ใจว่าควรจะบอกณิชาหรือไม่ แต่เขารู้ว่าเรื่องนี้สำคัญมาก
“ผม... ผมต้องไปเดี๋ยวนี้” ภาคินกล่าว “เราค่อยคุยกันทีหลังนะณิชา”
ภาคินรีบเดินจากไป ทิ้งให้ณิชากับน้องวินยืนมองตามเขาไปด้วยความสงสัย
ณิชามองตามแผ่นหลังของภาคินที่หายลับไป เธอไม่รู้ว่าเรื่องธุรกิจที่ว่านั้นคืออะไร แต่เธอรู้สึกได้ว่ามันอาจจะส่งผลกระทบต่อชีวิตของเธอและลูกชายของเธอ
“แม่คะ... คุณพ่อจะไปไหนคะ” น้องวินถาม
ณิชาโอบกอดลูกชายของเธอเอาไว้แน่น “แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันจ้ะลูก”
เธอหันกลับไปมองที่ทางเดินที่ภาคินจากไป ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเธอ เธอกลัวว่าการกลับมาในครั้งนี้ของเธอ จะนำพาความโชคร้ายมาสู่ชีวิตของทุกคน
ชะตากรรมฟิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก