น้ำเสียงเย็นเยียบของหญิงสาวลึกลับที่ดังผ่านสายโทรศัพท์ ยังคงก้องอยู่ในหูของณิชา ราวกับคลื่นที่ซัดเซาะเข้ามาไม่หยุดหย่อน ความรู้สึกหวาดหวั่นและไม่สบายใจเกาะกินหัวใจของเธออย่างบ้าคลั่ง ใครคือผู้หญิงคนนั้น? และทำไมเธอถึงพูดราวกับจะรู้ความลับดำมืดบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของเธอ?
"คุณ… คุณแน่ใจนะว่าปลอดภัย?" ณิชาถามฟินด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลงกว่าเดิม เธอพยายามเก็บอาการไม่ให้ฟินสังเกตเห็นความผิดปกติ
ฟินเงยหน้าขึ้นมองแม่ด้วยสายตาใสซื่อ "ปลอดภัยครับแม่ เมื่อกี้พ่อภาคินพาฟินไปเล่นของเล่นตั้งเยอะแยะเลย"
คำว่า "พ่อภาคิน" ที่ออกจากปากของลูกชาย ทำให้ณิชาใจเต้นระรัว เธอรู้ว่าภาคินกำลังพยายามเข้ามามีบทบาทในชีวิตของฟิน และบางที… ฟินอาจจะกำลังเริ่มผูกพันกับเขาแล้วจริงๆ
"แล้ว… มีใครมาหาเราไหมลูก" ณิชาถามต่อ พยายามกลั้นน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"ไม่มีครับแม่ มีแต่พ่อภาคิน" ฟินตอบอย่างซื่อตรง
ณิชาถอนหายใจอย่างโล่งอกอย่างน้อยที่สุด ในตอนนี้ เธอก็ยังคงเป็นคนเดียวที่รับรู้ถึงภัยอันตรายที่กำลังจะมาถึง
ตลอดทั้งวัน ณิชาพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เธอพยายามไม่แสดงความกังวลใดๆ ออกมา แต่ภายในใจของเธอกลับสั่นคลอนอย่างรุนแรง เธอนึกถึงคำพูดของภาคินเมื่อวานนี้ "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้แน่ใจว่าฟินจะมีความสุข และคุณ… จะต้องอยู่ภายใต้การดูแลของผม" ตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำพูดนั้นแล้ว การที่เธอตอบตกลงรับข้อเสนอของภาคิน ไม่ได้หมายความว่าเธอจะหลุดพ้นจากปัญหา แต่กลับเป็นการก้าวเข้าไปสู่กับดักที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม
ในตอนเย็น ภาคินมารับฟินไปทานอาหารเย็นที่บ้านของเขา ณิชาตัดสินใจไปกับพวกเขาด้วย เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงภาคินได้อีกต่อไป และเธออยากจะสังเกตการณ์ทุกอย่างด้วยตัวเอง
เมื่อไปถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ของภาคิน ณิชาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่และหรูหราที่แผ่กระจายออกมาจากตัวบ้าน มันแตกต่างจากชีวิตที่เรียบง่ายของเธออย่างสิ้นเชิง
"เชิญครับคุณณิชา" ภาคินเปิดประตูต้อนรับเธอด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะจริงใจ
เมื่อเข้าไปในบ้าน ณิชาสังเกตเห็นว่ามีผู้หญิงอีกคนหนึ่งยืนรออยู่ เธอเป็นหญิงสาวที่สวยสง่า แต่งกายด้วยชุดราตรีสีดำสนิท ใบหน้าของเธอดูเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ
"คุณณิชา นี่คือคุณมินตรา เลขาฯ ส่วนตัวของผม" ภาคินแนะนำ
มินตราก้มศีรษะให้ณิชาเล็กน้อย ดวงตาของเธอจับจ้องมาที่ณิชาอย่างไม่วางตา ราวกับกำลังประเมินบางสิ่งบางอย่าง "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณณิชา" เสียงของเธอราบเรียบ ไร้ความรู้สึก
ณิชาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวมินตรา ราวกับว่าเธอคือพายุที่กำลังก่อตัวขึ้น
"ฟิน… พ่อภาคินพาฟินมาแล้วครับ" มินตราพูดกับฟินด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย แต่ณิชาก็ยังรู้สึกได้ถึงความไม่จริงใจ
ฟินมองมินตราด้วยความสงสัย แต่ก็ยังคงจับมือภาคินเอาไว้แน่น
ตลอดมื้ออาหาร ณิชาพยายามสังเกตมินตราอย่างใกล้ชิด เธอเห็นว่ามินตราคอยมองภาคินอยู่ตลอดเวลา ราวกับว่าเธอเป็นเงาที่ติดตามเขาไปทุกที่
"คุณมินตรา คุณช่วยเล่าเรื่องเกี่ยวกับ… ฟิน ให้ผมฟังหน่อยได้ไหม" ภาคินเอ่ยขึ้นกลางมื้ออาหาร
มินตราหันไปมองภาคิน ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ "ฟินเป็นเด็กที่น่ารักมากค่ะ คุณภาคิน เขาชอบอ่านหนังสือ ชอบวาดรูป และ… เขามีความสามารถพิเศษบางอย่างที่ทำให้คนรอบข้างประหลาดใจเสมอ"
คำว่า "ความสามารถพิเศษ" ทำให้ณิชาใจกระตุก เธอรู้ว่าฟินมีความสามารถพิเศษบางอย่างจริง แต่เธอไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครเลย
"ความสามารถพิเศษอะไรครับ" ภาคินถามอย่างสนใจ
มินตราหันมายิ้มให้ณิชา "ก็… เช่น การมองเห็นสิ่งที่เรามองไม่เห็นค่ะ"
ณิชาหน้าซีดเผือด เธอไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครเลย แม้แต่กับภาคิน! แล้วมินตรารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?
"คุณ… รู้เรื่องนี้ได้อย่างไรคะ" ณิชาถามเสียงสั่น
มินตราหัวเราะเบาๆ "ก็… ดิฉันก็เหมือนกับคุณนั่นแหละค่ะ คุณณิชา เรามีความลับบางอย่างที่ทำให้เราแตกต่างจากคนอื่น"
คำพูดของมินตราทำให้ณิชาใจเต้นแรง เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
หลังจากมื้ออาหาร ภาคินขอตัวไปคุยธุระกับมินตรา ปล่อยให้ณิชากับฟินอยู่ด้วยกันตามลำพัง
"แม่… ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครคะ" ฟินถามด้วยน้ำเสียงสงสัย
ณิชาพยายามรวบรวมสติ "เขาเป็น… คนรู้จักของคุณพ่อภาคินน่ะลูก"
"เขาดูไม่ค่อยเป็นมิตรเลยนะครับแม่" ฟินพูดต่อ
"แม่ก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันจ้ะ" ณิชาตอบ
เมื่อภาคินกลับมา เขาเห็นสีหน้าของณิชาที่ดูไม่ค่อยสบายใจนัก "คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ"
"เปล่าค่ะ… แค่รู้สึกเหนื่อยๆ นิดหน่อย" ณิชาโกหก
ในคืนนั้น ณิชาแทบจะนอนไม่หลับ เธอคิดถึงคำพูดของมินตรา ราวกับว่าหญิงสาวคนนั้นกำลังจะเปิดเผยความลับทุกอย่างของเธอ
เช้าวันต่อมา ขณะที่ณิชากำลังจะพาฟินไปโรงเรียน มีรถคันหนึ่งจอดเทียบอยู่หน้าบ้านของเธอ
หญิงสาวในรถคันนั้นคือมินตรา
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณณิชา" มินตราเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มที่เย็นเยียบ "วันนี้ดิฉันจะไปส่งฟินที่โรงเรียนให้ค่ะ"
"ฉัน… ฉันไปเองได้ค่ะ" ณิชาปฏิเสธ
"ไม่เป็นไรค่ะ ถือว่าดิฉันช่วยคุณ" มินตราพูดต่อ "คุณภาคินเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของคุณกับฟินมากค่ะ"
ณิชาจำใจต้องยอมรับ เธอรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังถูกจับตาดูอยู่ตลอดเวลา
ขณะที่มินตรากำลังจะพาฟินขึ้นรถ ฟินพลันหันไปมองด้านหลังของรถมินตรา และเขาก็พบกับบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้เขาตกใจ…
"แม่! นั่น… นั่นใครคะ!" ฟินตะโกนเสียงดัง
ณิชาหันไปมองตามสายตาของฟิน และสิ่งที่เธอเห็นก็ทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น…
!!!
ชะตากรรมฟิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก