"ฉัน... ฉันไม่สามารถไปพบคุณได้ค่ะ" เสียงของณิชาตอบรับปลายสายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความกลัว ความหวัง และความสับสน เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเผชิญหน้ากับใครอีก
"ทำไม! ทำไมเธอถึงไม่ยอมพบฉัน! เธอหนีฉันไปนานแค่ไหนแล้ว! ฉันรอเธอมาตลอด! ฉันรอเธอมาห้าปี! ณิชา! ได้โปรด... ได้โปรดให้ฉันได้พบเธอสักครั้ง" เสียงของคนปลายสายเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและอ้อนวอน มันเป็นเสียงที่คุ้นเคย แต่บัดนี้กลับทำให้หัวใจของณิชาบีบคั้น
"แต่... แต่คุณภาคิน..." ณิชาเอ่ยชื่อของชายที่เพิ่งจะทำลายโลกทั้งใบของเธอไปเมื่อครู่ "เขา... เขาเข้าใจฉันผิดไปหมดแล้ว"
"ฉันรู้... ฉันรู้ว่าภาคินกำลังโกรธเธอมากแค่ไหน... แต่ฉันเชื่อเธอ ณิชา... ฉันเชื่อว่าเธอไม่ได้เป็นคนแบบที่เขาคิด" เสียงของคนปลายสายยืนยันในความเชื่อมั่นของเขา "ฉันขอร้อง... ได้โปรดมาพบฉันเถอะ... ที่เดิมของเรา"
สถานที่เดิม... คำพูดนั้นทำให้ณิชาชะงักไป ภาพความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมา ภาพของเธอและภาคินในวันที่ยังรักกัน วันที่ยังเชื่อใจกัน วันที่ทุกอย่างดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบ แต่บัดนี้... ทุกอย่างได้พังทลายลงไปแล้ว
"ฉัน... ฉันไม่แน่ใจค่ะ..." ณิชาลังเล
"ณิชา! ได้โปรด! ครั้งนี้เป็นโอกาสสุดท้ายของฉัน... โอกาสสุดท้ายของพวกเรา" เสียงของคนปลายสายดูเหมือนจะอ่อนแรงลง
ณิชากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอรู้ดีว่าเธอไม่ควรก้าวเข้าไปในกับดักอันตรายนี้อีก แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่าเธอไม่สามารถปฏิเสธคำขอร้องนี้ได้ การเผชิญหน้ากับภาคินที่เต็มไปด้วยความแค้นเป็นสิ่งที่เธอไม่อาจทนรับไหวอีกต่อไป แต่การเผชิญหน้ากับคนที่เคยรักเธออย่างสุดหัวใจ... มันอาจจะเป็นทางออกเดียวที่เหลืออยู่
"ก็ได้ค่ะ... ฉันจะไป..." ณิชาตอบรับเสียงแผ่วเบา "แต่... คุณต้องสัญญาว่า... จะไม่ทำอะไรที่ทำให้คุณภาคินเข้าใจผิดไปมากกว่านี้"
"ฉันสัญญา... ณิชา... ฉันสัญญา" เสียงของคนปลายสายตอบรับอย่างดีใจ
หลังจากวางสายโทรศัพท์ ณิชาก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอีกครั้ง น้ำตาของเธอไหลรินออกมาไม่หยุด เธอไม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะนำพาเธอไปสู่สิ่งใด เธอรู้เพียงว่าเธอไม่สามารถทนอยู่ในสถานการณ์ที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและความเจ็บปวดนี้ได้อีกต่อไป
เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน มองไปยังภาพถ่ายของลูกชายที่เธอรวบรวมไว้เมื่อครู่ ใบหน้าของเด็กน้อยที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส คือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอมีแรงที่จะก้าวต่อไป เธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความสุขของลูกชายเธอเด็ดขาด
ณิชาตัดสินใจที่จะหนีไปอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้ เธอจะไม่หนีไปอย่างเดียวดาย เธอจะพาแก้วตาดวงใจของเธอไปด้วย และเธอจะพยายามหาทางอธิบายทุกอย่างให้ภาคินเข้าใจ แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่ยากลำบากเพียงใดก็ตาม
เธอเดินออกจากห้องทำงานหรูหราของภาคินไปอย่างช้าๆ ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความทรงจำที่แตกสลาย เธอไม่รู้ว่าการตัดสินใจของเธอในครั้งนี้ จะนำพาเธอไปสู่ความสุข หรือจะยิ่งจมดิ่งลงสู่ความดราม่าที่ดำมืดกว่าเดิม
ขณะที่ณิชากำลังจะก้าวออกจากประตูใหญ่ เธอก็เห็นร่างของใครบางคนที่ยืนรอเธออยู่ตรงนั้น ร่างนั้นคือ...
"ณิชา!" เสียงตะโกนด้วยความตกใจดังขึ้น
ณิชาหยุดชะงัก เธอหันกลับไปมอง และพบกับใบหน้าของภาคินที่ยืนอยู่ตรงนั้น ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวัง
"แกจะไปไหน! แกคิดว่าจะหนีฉันไปอีกครั้งใช่ไหม!" ภาคินตะโกนถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
ณิชาหน้าซีดเผือด เธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี เธอไม่คิดว่าภาคินจะมาดักรอเธออยู่ที่นี่
"ฉัน... ฉันแค่..." เธอพยายามจะพูด แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ
"แกอย่าคิดว่าจะหนีไปได้ง่ายๆ! แกไม่มีวันได้พาลูกของฉันไปไหนทั้งนั้น!" ภาคินเดินเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว "แกคิดว่าแกจะหนีฉันไปได้ตลอดงั้นเหรอ! ฉันจะไม่มีวันยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้น!"
ณิชาตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เธอรู้ดีว่าเธอตกอยู่ในอันตราย เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี เธอไม่สามารถเผชิญหน้ากับภาคินได้อีกต่อไป
"คุณภาคินคะ... ได้โปรด..." เธอพยายามจะอ้อนวอน แต่เสียงของเธอก็ขาดห้วงไป
ทันใดนั้นเอง... เสียงโทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงที่ดังลั่นไปทั่วบริเวณ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ
"ใครโทรมา?" ณิชาถามอย่างแผ่วเบา
ภาคินไม่ตอบ เขาเพียงแต่มองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัว
"ใครโทรมาคะคุณภาคิน!" ณิชาถามอีกครั้ง
ภาคินเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "มัน... มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับ... ลูกของเรา"
คำพูดนั้นทำให้ณิชาหน้าซีดเผือด เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
"เรื่องอะไรคะ!" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล
ภาคินกำลังจะตอบ แต่แล้ว... เขาก็ทรุดตัวลงไปกับพื้นอย่างรวดเร็ว
"คุณภาคิน!" ณิชาร้องอุทานด้วยความตกใจ เธอรีบวิ่งเข้าไปหาเขา "เกิดอะไรขึ้นคะ!"
ภาคินนอนแน่นิ่งไป ใบหน้าของเขาซีดเซียวราวกับไม่มีเลือด
"คุณภาคิน! ได้โปรดตอบฉันด้วย!" ณิชาเขย่าแขนเขาเบาๆ น้ำตาของเธอเริ่มไหลรินออกมาอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอรู้สึกได้ถึงความอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
ชะตากรรมฟิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก