ตอนที่ 19 — เมื่อโชคชะตาเล่นตลก

"ลมเย็นปะทะใบหน้าของภาคิน ราวกับจะเตือนให้เขารู้ตัวว่าเวลาห้าปีที่เขาออกตามหาภรรยาและลูกชายนั้นยาวนานเกินกว่าจะยอมแพ้ได้อีก เขาไม่เคยหยุด เขาไม่เคยหยุดตามหาแม้แต่วันเดียว แม้ข่าวคราวจะเงียบหายไปราวกับว่าทั้งสองคนนั้นไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้เลยก็ตาม ทว่าในค่ำคืนอันมืดมิดนี้ ดวงตาคมกริบของเขากลับจับจ้องไปยังเงาของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินเลี้ยวเข้าซอยแคบๆ ของย่านที่พักอาศัยแห่งหนึ่ง ‌ซึ่งเขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบเธอที่นี่… ณิชา… ชื่อนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับเสียงกระซิบจากสวรรค์ หรือนรก ก็ยากจะแยกแยะได้ในเวลานี้"

ภาคินเร่งฝีเท้าตามเข้าไปในซอยแคบๆ นั้น หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ​ความหวังที่เคยเลือนราง บัดนี้กลับสว่างไสวขึ้นมาอีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกัน ความกังวลก็เกาะกุมหัวใจของเขา เขาไม่รู้ว่าตลอดห้าปีที่ผ่านมา ณิชาผ่านอะไรมาบ้าง เธอจะเป็นอย่างไร เธอจะยังรักเขาอยู่หรือไม่ ‍หรือเธอจะเกลียดเขาจนไม่อยากจะมองหน้าอีกแล้ว

เมื่อเขาเดินมาถึงปากซอย เขาก็เห็นเธอหยุดยืนอยู่หน้าอาคารพาณิชย์แห่งหนึ่ง ดวงไฟนีออนสีส้มสลัวๆ ส่องกระทบใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นความเหนื่อยล้าที่ประทับอยู่ แม้จะผ่านไปนาน แต่รอยยิ้มที่เขาเคยหลงรักก็ยังคงมีอยู่ เพียงแต่ครั้งนี้มันดูเศร้าหมองกว่าเดิม

"ณิชา!" ‌ภาคินเอ่ยเรียกชื่อเธอเสียงสั่นเครือ

ณิชาชะงักไป หันขวับมามองด้วยแววตาที่ฉายแววตกตะลึง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวที่ภาคินไม่เคยเห็นมาก่อน เธอจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์

"ภาคิน… คุณมาทำอะไรที่นี่?" น้ำเสียงของเธอเย็นชาจนภาคินรู้สึกเหมือนถูกน้ำแข็งทิ่มแทง

"ผม… ผมตามหาคุณ ‍ผมตามหามาตลอดห้าปี" ภาคินพยายามรวบรวมสติ พูดเสียงที่สั่นเครือ

"ห้าปี… คุณเพิ่งจะมาคิดได้ตอนนี้เองเหรอคะ" ณิชาหัวเราะเยาะในลำคอ "คุณเคยคิดถึงผมบ้างไหม… คุณเคยคิดถึงลูกบ้างไหม"

คำถามนั้นบาดลึกเข้าไปในใจของภาคิน เขารู้ว่าเขาผิด ​เขาหนีไป เขาปล่อยให้เธอเผชิญหน้ากับทุกสิ่งเพียงลำพัง แต่เขาก็มีเหตุผลของเขา… หรืออย่างน้อยเขาก็เคยคิดว่ามันเป็นเหตุผล

"ณิชา ผม… ผมขอโทษ ผมรู้ว่าผมผิด ผมเสียใจมากจริงๆ" ​ภาคินเดินเข้าไปหาเธอ แต่ณิชาถอยหลังไปหนึ่งก้าว กีดกันเขาออกไป

"ขอโทษ? คุณคิดว่าคำขอโทษคำเดียวจะลบล้างทุกอย่างได้เหรอคะ" ดวงตาของเธอฉายแววเจ็บปวด "ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ผมอยู่ที่ไหน? ผมเป็นยังไง? ​คุณไม่เคยรู้ ไม่เคยสนใจ"

"ผม… ผมไม่รู้ว่าคุณจะอยู่ที่นี่" ภาคินพยายามอธิบาย "ผมไม่เคยหยุดตามหาคุณเลย ผม…"

"พอแล้วค่ะ!" ณิชาตะโกนเสียงดัง "คุณไม่ต้องมาพูดแก้ตัวอะไรทั้งนั้น ฉันไม่ต้องการฟัง"

เธอหันหลังให้เขาอีกครั้ง และเดินเข้าไปในอาคารนั้น ปล่อยให้ภาคินยืนนิ่งค้างอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน เขาได้พบเธอแล้ว แต่กลับรู้สึกเหมือนว่าเขายิ่งห่างไกลจากเธอไปอีก

ตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา ภาคินไม่เคยหยุดตามหาณิชาเลยแม้แต่วันเดียว เขาใช้เงินทั้งหมดที่มี ติดต่อเครือข่ายทั้งหมดที่เขาสามารถเข้าถึงได้ เพื่อตามรอยเงาของภรรยาและลูกชายที่หายไปอย่างลึกลับ เขาเผชิญหน้ากับความว่างเปล่า ความสิ้นหวัง และความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจอยู่ตลอดเวลา เขาต้องต่อสู้กับตัวเอง ต่อสู้กับอดีตที่เขาไม่สามารถแก้ไขได้ และต่อสู้กับความจริงที่โหดร้ายที่เขาต้องยอมรับ

แต่การได้เห็นณิชาอีกครั้งในวันนี้ กลับทำให้ภาคินตระหนักว่า การตามหาของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง เขาพบเธอแล้ว แต่เธอไม่ใช่ณิชาคนเดิมที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไป รอยยิ้มที่เคยสดใส บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชา ดวงตาที่เคยเปี่ยมด้วยความรัก บัดนี้ฉายแววแข็งกร้าว และท่าทีที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ภาคินยืนอยู่หน้าอาคารพาณิชย์แห่งนั้นราวกับถูกสาป ความคิดต่างๆ วิ่งวนอยู่ในหัว เขาไม่เข้าใจว่าทำไมณิชาถึงทำเหมือนไม่เคยรู้จักเขามาก่อน ทำไมเธอถึงปฏิเสธเขาอย่างสิ้นเชิง เขารู้ว่าเขาทำผิด เขาหนีไปจริงๆ เขาปล่อยให้เธอเผชิญหน้ากับปัญหาทุกอย่างเพียงลำพัง แต่เขาไม่เคยลืมเธอ เขาไม่เคยหยุดรักเธอ

"ณิชา… คุณรอผมอยู่ใช่ไหม" ภาคินพึมพำกับตัวเอง ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังบานประตูที่ปิดสนิท "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ว่าผมยังรักคุณอยู่ ผมจะทำให้คุณกลับมาเชื่อใจผมอีกครั้ง"

แต่ในขณะที่ภาคินกำลังพยายามรวบรวมความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่รออยู่ข้างใน ประตูบานนั้นกลับเปิดออกอีกครั้ง หญิงสาวในชุดสีดำเดินออกมา เธอไม่ใช่ณิชา แต่เป็นหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่ภาคินไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน เธอมีรูปร่างหน้าตาที่สวยงาม ทว่าแววตาของเธอเย็นชาและเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย

"คุณคือใคร?" หญิงสาวถามภาคินด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "คุณมาทำอะไรที่นี่?"

ภาคินมองหญิงสาวคนนั้นด้วยความสับสน "ผม… ผมมาหาภรรยาของผม คุณิชา"

หญิงสาวหัวเราะเยาะ "ภรรยาของคุณ? คุณพูดเรื่องอะไร? คุณิชาไม่มีสามี"

คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดลงบนหัวใจของภาคิน เขายืนตะลึง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น "ไม่จริง! เธอแต่งงานกับผม!"

"คุณมาผิดที่แล้วล่ะค่ะ" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "และคุณกำลังจะสร้างปัญหาให้กับชีวิตของเธอ"

ก่อนที่ภาคินจะได้เอ่ยอะไรออกไป หญิงสาวก็ปิดประตูใส่หน้าเขาอย่างแรง ทิ้งให้ภาคินยืนนิ่งอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมหญิงสาวคนนั้นถึงพูดแบบนั้น ทำไมเธอถึงปฏิเสธการมีอยู่ของเขา

ภาคินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เขาไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี เขาไม่เข้าใจว่าทำไมณิชาถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ หรือว่า… หรือว่าเธอจะมีใครอื่นจริงๆ? ความคิดนั้นยิ่งทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวด

เขาตัดสินใจว่าเขาจะต้องรู้ความจริงให้ได้ เขาจะไม่มีวันยอมแพ้ เขาจะสู้เพื่อณิชา สู้เพื่อความรักของเขา สู้เพื่อลูกชายของเขา

แต่ในขณะที่เขากำลังจะเดินกลับไปที่รถ ประตูอาคารก็เปิดออกอีกครั้ง และคราวนี้… ชายร่างสูงผู้หนึ่งเดินออกมาจากข้างใน เขาโอบไหล่หญิงสาวที่เดินออกมาเมื่อครู่ ราวกับเป็นคนรักกัน ภาพนั้นทำให้ภาคินแทบจะหายใจไม่ออก

"ณิชา… คุณ… คุณกำลังทำอะไรอยู่?" ภาคินพึมพำกับตัวเอง น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "คุณมีคนอื่นแล้วจริงๆ หรือ…?"

ภาพของหญิงสาวที่เขาเคยรัก กำลังอยู่กับชายแปลกหน้าอีกคนหนึ่ง ทำให้ความหวังทั้งหมดของภาคินพังทลายลง เขาไม่รู้ว่าเขาจะทำอย่างไรต่อไป เขาจะสู้ต่อไป หรือจะยอมแพ้?