“แต่… อะไร?” น้ำหวานถาม เสียงของเธอสั่นเครือ ความเหนื่อยล้าจากการเผชิญหน้ากับเรื่องราวที่ซับซ้อนเกินกว่าจะรับไหว กำลังกัดกินเธอจนแทบไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกต่อไป
อาร์มถอนหายใจยาว ราวกับว่ากำลังจะปลดปล่อยความลับที่เก็บงำมานาน เขาหันหน้าไปมองภวัตด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะหันกลับมามองน้ำหวาน
“แพรว… เธอไม่ได้ต้องการให้ผมทิ้งคุณไปเพราะเธอรักผม” อาร์มพูดช้าๆ ทุกคำพูดของเขาบาดลึกเข้าไปในหัวใจของน้ำหวาน ราวกับมีดนับพันเล่มกำลังกรีดแทง “เธอ… เธอแค่ต้องการจะแก้แค้นคุณ”
“แก้แค้น?” น้ำหวานทวนคำอย่างไม่เข้าใจ “แก้แค้นฉันเรื่องอะไร?”
“เรื่อง… เรื่องที่พ่อแม่ของคุณเคยทำร้ายครอบครัวของเธอ” อาร์มพูด เสียงของเขาเบาลง แต่ความหมายของมันกลับหนักอึ้งจนแทบจะพรากเอาลมหายใจของน้ำหวานไป
“พ่อแม่… ของฉัน?” น้ำหวานถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “พ่อแม่ของฉันเกี่ยวอะไรด้วย?”
“คุณพ่อของคุณ… เคยทำธุรกิจกับพ่อของแพรว” อาร์มเล่าต่อ “แต่แล้ว… คุณพ่อของคุณก็หักหลังพ่อของแพรว… ทำให้ครอบครัวของเธอ… ล้มละลาย”
น้ำหวานยืนนิ่งราวกับถูกสาป เธอจำเรื่องราวในอดีตของครอบครัวไม่ได้ทั้งหมด พ่อแม่ของเธอไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับเธอเลย
“แล้ว… แล้วแพรวรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?” น้ำหวานถาม
“พ่อของแพรว… เขาเสียชีวิตไปนานแล้ว” อาร์มตอบ “แต่ก่อนที่เขาจะเสีย… เขาก็ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้แพรวฟัง… แล้วแพรวก็… ผูกใจเจ็บคุณมาตลอด”
น้ำหวานรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าเรื่องราวในอดีตของครอบครัวจะส่งผลกระทบมาถึงปัจจุบันได้ขนาดนี้
“แล้ว… แล้วที่เธอหลอกให้ฉันเข้าใจผิดว่าเธอรักคุณภวัต… เพื่อจะทำให้ฉันเจ็บปวด… มันก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนแก้แค้นของคุณอย่างนั้นเหรอ?” น้ำหวานถาม
“ใช่ครับ” อาร์มยอมรับ “แพรว… เธออยากจะทำลายชีวิตคุณให้ย่อยยับ… เธออยากให้คุณต้องเจ็บปวดเหมือนที่เธอเคยเจ็บปวด”
ภวัตยืนฟังอยู่เงียบๆ แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา เขาคงจะตกใจไม่น้อยที่รู้ว่าเบื้องหลังทั้งหมดนี้คือแผนการแก้แค้นของใครบางคน
“แล้ว… แล้วทำไมคุณถึงยอมทำตามที่แพรวบอก?” น้ำหวานถามอาร์มด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อ “ทำไมคุณถึงยอมทำร้ายฉัน?”
อาร์มก้มหน้าลง “ผม… ผมขอโทษจริงๆ น้ำหวาน” เขาพูดเสียงแผ่วเบา “ผม… ผมถูกเธอหลอก… เธอทำให้ผมเชื่อว่า… เธอรักผมจริงๆ… แล้วก็… เธอให้ผมทำลายคุณ… เพื่อที่เธอจะได้มีความสุข”
“แต่สุดท้าย… เธอก็ไม่ได้มีความสุขอยู่ดี” น้ำหวานพูด พลางส่ายหน้าไปมา “เธอเลือกที่จะหนีไป… แทนที่จะเผชิญหน้ากับความจริง”
“ผม… ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเธอถึงทำแบบนั้น” อาร์มพูด “แต่ผมก็เสียใจจริงๆ ที่ได้ทำร้ายคุณ”
น้ำหวานมองอาร์ม เธอไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไรดี ความรักที่เธอเคยมีให้กับเขา มันหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงแต่ความเจ็บปวดและความผิดหวัง
“แล้ว… คุณภวัต…” น้ำหวานหันไปมองภวัต “คุณ… คุณรู้เรื่องนี้มาก่อนแล้วเหรอคะ?”
ภวัตส่ายหน้า “ผมไม่รู้เลยว่าเบื้องหลังทั้งหมดมันเป็นแบบนี้” เขาตอบ “ผมแค่… รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ”
“ผม… ผมก็เหมือนกันครับ” อาร์มเสริม “ผม… ผมแค่คิดว่าแพรวเธอแค่อยากจะแก้แค้นคุณน้ำหวาน… แต่ผมไม่เคยรู้เลยว่า… มันเกี่ยวพันกับธุรกิจของพ่อคุณด้วย”
น้ำหวานมองภวัต เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะเชื่อใจเขาได้อีกครั้งหรือไม่
“แล้ว… แล้วถ้าอย่างนั้น… คุณภวัต… คุณจะทำยังไงต่อไปคะ?” น้ำหวานถาม
ภวัตเงยหน้าขึ้นมองน้ำหวาน “ผม… ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง” เขาตอบ “ส่วนเรื่องของคุณกับครอบครัว… ผมจะช่วยคุณให้ถึงที่สุด”
น้ำหวานมองภวัต เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเขา ราวกับว่าเขาพร้อมจะปกป้องเธอจากทุกสิ่งทุกอย่าง
“ขอบคุณค่ะ… คุณภวัต” น้ำหวานพูด พลางยิ้มให้เขา
“ไม่เป็นไรครับ” ภวัตตอบ พลางยกมือขึ้นมาลูบผมของเธอเบาๆ “ผม… ผมจะอยู่ข้างคุณเสมอ”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของน้ำหวานอบอุ่นขึ้น เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่เธอจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากผู้ชายที่เย็นชาอย่างภวัต
“แล้ว… แล้วอาร์มล่ะคะ?” น้ำหวานถาม
“ผม… ผมจะรับผิดชอบทุกอย่างที่ผมทำ” อาร์มพูด “ผม… ผมจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว”
น้ำหวานมองอาร์ม เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะให้อภัยเขาได้หรือไม่
“เอาล่ะ… ตอนนี้เราควรจะไปกันได้แล้ว” ภวัตพูด พลางมองไปทางประตู “ผม… ผมอยากจะพาคุณไปพักผ่อน”
น้ำหวานพยักหน้า เธอไม่รู้จะพูดอะไรอีกต่อไป
ขณะที่ภวัตกำลังจะจูงมือเธอออกไป อาร์มก็พูดขึ้นมาว่า
“น้ำหวาน… ฉันขอโทษจริงๆ” เขาพูด พลางก้มหน้าลง “ฉัน… ฉันทำผิดไปแล้วจริงๆ”
น้ำหวานมองอาร์ม เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะให้อภัยเขาได้หรือไม่
“ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะให้อภัยคุณได้หรือเปล่า” น้ำหวานตอบ “แต่… ฉันก็หวังว่าคุณจะเรียนรู้จากความผิดพลาดของคุณนะ”
“ผม… ผมจะเรียนรู้ครับ” อาร์มตอบ “ผม… ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอีกแล้ว”
ภวัตจูงมือของน้ำหวานออกไปจากร้าน ทิ้งให้อาร์มยืนอยู่เพียงลำพัง
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะก้าวออกจากร้าน เสียงโทรศัพท์ของภวัตก็ดังขึ้น
“ครับ…” ภวัตตอบรับโทรศัพท์ “อะไรนะครับ?”
สีหน้าของภวัตเปลี่ยนไปทันที เขาดูตกใจและกังวลอย่างเห็นได้ชัด
“เป็นไปได้ยังไงครับ?” ภวัตถาม “ไม่… ผมไม่เชื่อ”
น้ำหวานมองหน้าภวัตด้วยความสงสัย “มีอะไรรึเปล่าคะ?”
ภวัตวางสายโทรศัพท์ลง สีหน้าของเขาดูซีดเผือด “มี… มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น”
“เรื่องอะไรคะ?” น้ำหวานถาม
“เรื่อง… เรื่องที่คุณไม่เคยคาดคิดมาก่อน” ภวัตพูด พลางมองไปที่น้ำหวานด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล “เรื่องที่… อาจจะส่งผลกระทบต่อชีวิตคุณตลอดไป”
น้ำหวานมองภวัต เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
“เรื่องอะไรคะคุณภวัต?” น้ำหวานถามอย่างร้อนรน
“ผม… ผมไม่แน่ใจว่าผมจะบอกคุณได้หรือเปล่า” ภวัตพูด พลางกัดริมฝีปากล่าง “แต่มัน… มันเกี่ยวข้องกับอดีตของคุณ… และ… มันเป็นความลับที่ใหญ่มาก”
น้ำหวานมองภวัต เธอรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว ความลับที่ใหญ่มาก… อะไรกันแน่?
“คุณภวัต… คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรคะ?” น้ำหวานถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
“ผม… ผมจะบอกคุณ” ภวัตพูด พลางจับมือของน้ำหวานไว้แน่น “แต่… คุณต้องสัญญาว่าจะไม่ตกใจนะ”
เกมรักนักแสดงลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก