โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 582 คำ
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ลอยมาแตะจมูก ปลุกให้เมขลาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาดตา เธอขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกได้ถึงความปวดเมื่อยตามร่างกายเหมือนถูกทุบตี
"คุณ... คุณฟื้นแล้ว"
เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นข้างหู เมขลาหันไปมอง พบกับหญิงสาวพยาบาลในชุดสีฟ้าอ่อน ใบหน้าของเธอเปื้อนยิ้มอย่างอ่อนโยน
"ที่นี่ที่ไหนคะ?" เมขลาเอ่ยถาม เสียงแหบแห้ง
"ที่โรงพยาบาลค่ะ คุณหมดสติไปเมื่อคืนนี้" พยาบาลตอบ
เมื่อคืนนี้… ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัว เมขลารีบลุกขึ้นนั่งทันที ความอับอายและความเจ็บปวดเมื่อคืนประดังประเข้ามาอีกครั้ง
"สร้อยเพชร... ท่านประธาน..." เธอพึมพำ
"ไม่ต้องห่วงนะคะ คุณปลอดภัยแล้ว" พยาบาลพยายามปลอบ
"แล้ว... แล้วฉันถูกจับหรือเปล่าคะ?"
คำถามนี้ทำให้พยาบาลชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบอย่างอ้ำอึ้ง
"เรื่องนั้น... มีคนมาจัดการเรื่องให้คุณแล้วค่ะ"
"คน? ใคร?"
"คุณ... คุณกันต์ค่ะ"
คำว่า 'กันต์' ดังขึ้นในหัวราวกับเสียงระฆังที่ปลุกความหวังอันริบหรี่ให้กลับมาอีกครั้ง กันต์… เขามาช่วยเธอจริงๆ หรือ?
"เขา... เขามาหาฉันหรือเปล่าคะ?"
"เขามาเยี่ยมคุณเมื่อเช้านี้ค่ะ แต่ตอนนี้เขาออกไปแล้ว"
เมขลาพยักหน้าช้าๆ หัวใจที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เริ่มมีความหวังเล็กๆ ผุดขึ้นมา เธอคิดว่าอย่างน้อยกันต์ก็ยังเห็นใจเธอ เขาคงจะรู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ
ไม่นานนัก ประตูห้องก็เปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของชายในชุดสูทสีดำ เขามีใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แต่แววตาที่มองมายังเธอ กลับว่างเปล่าไร้ความรู้สึก ราวกับเมื่อคืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"กันต์..." เมขลาเรียกชื่อเขาเบาๆ
กันต์เดินเข้ามาใกล้ ยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง ไม่ได้นั่งลง
"เธอสบายดีนะ" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ไม่มีแววของความห่วงใย
"ฉัน... ขอบคุณนะที่มาช่วยฉัน" เมขลาเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด
"ผมไม่ได้มาช่วยคุณ" กันต์พูดขึ้น ทำให้เมขลาชะงักไป "ผมมาบอกคุณเฉยๆ ว่าผมจัดการทุกอย่างให้คุณแล้ว"
"จัดการ... หมายความว่ายังไงคะ?"
"หมายความว่า คุณจะไม่ถูกดำเนินคดี" กันต์ตอบ "แต่คุณต้องทำตามข้อตกลงของผม"
ข้อตกลง? เมขลาขมวดคิ้ว
"ข้อตกลงอะไรคะ?"
"คุณต้องออกไปจากที่นี่ และห้ามกลับมาเหยียบที่นี่อีก" กันต์พูด "และที่สำคัญ... คุณต้องยอมรับข้อเสนอของผม"
"ข้อเสนอ?"
"ผมจะให้เงินคุณจำนวนหนึ่ง เพื่อเป็นค่าตอบแทนในการที่คุณจะ... หายไปจากชีวิตของผม"
คำพูดของกันต์เหมือนมีดที่กรีดแทงกลางใจเมขลา เธอไม่เข้าใจ เขาจะไล่เธอไปทำไม? แล้วทำไมถึงพูดจาเย็นชาแบบนี้?
"หมายความว่า... คุณจะทิ้งฉันไป?" น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ
"ผมไม่ได้ทิ้งคุณ" กันต์ตอบ "ผมแค่... อยากให้คุณไปมีชีวิตใหม่"
"แล้ว... แล้วเรื่องเมื่อคืนนี้ล่ะคะ?" เมขลาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณเห็นฉัน... คุณคิดว่าฉันเป็นคนขโมยจริงๆ ใช่ไหม?"
กันต์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "ผมไม่รู้ว่าคุณขโมยหรือไม่ แต่ผมรู้ว่าการที่คุณอยู่ที่นี่ จะมีแต่ปัญหา"
คำตอบนั้นทำให้เมขลาเจ็บปวดเหลือเกิน เธอไม่คิดว่ากันต์จะมองเธอด้วยสายตาแบบนี้
"ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ" เธอกระซิบ
"คุณไม่จำเป็นต้องเข้าใจ" กันต์พูด "คุณแค่ต้องยอมรับข้อเสนอของผม"
เมขลาเงยหน้ามองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวด แต่กันต์กลับมองมาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ
"ถ้าฉันไม่ยอมล่ะคะ?"
"ถ้าคุณไม่ยอม" กันต์ตอบ "ผมก็จะปล่อยให้เรื่องมันเป็นไปตามกฎหมาย"
คำพูดของกันต์ทำให้เมขลาแทบหมดแรง เธอรู้ว่าถ้าเรื่องถึงศาล โอกาสที่เธอจะชนะมีน้อยมาก เธอเป็นแค่เด็กสาวธรรมดาที่ถูกกล่าวหาว่าขโมยของมีค่า
"ฉัน... ฉันยอม" เธอตอบเสียงแผ่วเบา
รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของกันต์ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความสุข แต่กลับสื่อถึงชัยชนะ
"ดีมาก" เขาพูด "ผมจะให้เงินคุณจำนวนหนึ่ง และคุณก็ต้องไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด"
กันต์ยื่นเช็คจำนวนหนึ่งให้เมขลา เธอมองตัวเลขบนเช็คด้วยความตกใจ มันเป็นจำนวนเงินที่มากพอที่จะทำให้เธอเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้
"ขอบคุณค่ะ" เธอรับเช็คมาด้วยมือที่สั่นเทา
"ผมขอให้คุณโชคดี" กันต์กล่าว ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เมขลานั่งจมอยู่กับความเจ็บปวดและความสับสน
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมกันต์ถึงทำแบบนี้ ทำไมเขาถึงใจร้ายกับเธอขนาดนี้
ขณะที่เธอกำลังจมดิ่งอยู่กับความคิด ท้องของเธอก็เริ่มปวดบิดอย่างรุนแรง เธอจับท้องตัวเองอย่างตกใจ
"อ๊าาา..."
เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด พยาบาลรีบเข้ามาดูอาการ
"คุณเป็นอะไรไปคะ?"
"ปวดท้อง... ปวดมากค่ะ..."
พยาบาลรีบตรวจอาการของเธอ ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจ
"คุณ... คุณตั้งครรภ์ค่ะ!"
คำพูดของพยาบาลทำให้เมขลาแทบทรุด เธอมองท้องตัวเองด้วยความไม่เชื่อสายตา ท้องของเธอ... มันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และเธอ... เธอกำลังจะกลายเป็นแม่
แต่... เป็นไปได้อย่างไร? เธอจำไม่ได้ว่าเคย...
ภาพใบหน้าเย็นชาของกันต์แวบเข้ามาในหัวอีกครั้ง
หรือว่า... เด็กคนนี้... คือลูกของกันต์?
แม่เลี้ยงเดี่ยวย้อนเวลาที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก