ตอนที่ 6 — รอยร้าวที่มองไม่เห็น

“การทำงานร่วมกับเขา เปรียบเหมือนการเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ เหนือเหวลึก” เมขลาคิดในใจขณะที่เธอกำลังจดบันทึกข้อมูลสำคัญลงในสมุดเล่มใหม่ สมุดเล่มนี้คือเครื่องมือสำคัญในการทำงานในฐานะที่ปรึกษาของอมตะกรุ๊ป ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เธอแทบไม่เคยคิดฝันว่าจะได้ครอบครอง

สองสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราวกับสายลมที่พัดพากลิ่นหอมของกาแฟอบเชยจากร้านใหม่ที่กำลังจะเปิดตัวให้ฟุ้งกระจายไปทั่วเมือง การทำงานร่วมกับกันต์ไม่ใช่เรื่องง่าย ‌แต่ก็ไม่ได้ยากเกินกว่าที่เธอจะรับมือได้ เขาดูเป็นมืออาชีพอย่างน่าทึ่ง มีความเป็นผู้นำสูง และมีความเฉียบขาดในการตัดสินใจ

ในห้องทำงานที่โอ่อ่าของอมตะกรุ๊ป ซึ่งมีวิวทิวทัศน์ของเมืองกรุงเทพฯ แบบพาโนรามา เมขลามักจะนั่งอยู่ตรงข้ามกับโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ของกันต์ ทั้งสองคนทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิดในโปรเจกต์พัฒนาธุรกิจใหม่ๆ ​เมขลาได้เรียนรู้มากมายเกี่ยวกับโลกธุรกิจที่ซับซ้อน การมองเห็นโอกาสทางการตลาด และการวางแผนกลยุทธ์ต่างๆ

“คุณเมขลาครับ ช่วยดูเอกสารนี้หน่อย ผมต้องการความเห็นของคุณเกี่ยวกับความเป็นไปได้ทางการตลาดของผลิตภัณฑ์ตัวใหม่นี้” เสียงทุ้มของกันต์ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศที่เงียบสงบ

เมขลาหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านอย่างตั้งใจ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ‍“ดูเหมือนเราจะมองข้ามกลุ่มลูกค้าวัยรุ่นไปนะคะ ถ้าเราปรับเปลี่ยนรูปแบบการนำเสนอสินค้า และใช้ช่องทางการสื่อสารผ่านโซเชียลมีเดียให้มากขึ้น น่าจะเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายได้ดีขึ้นค่ะ”

กันต์เงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคู่คมกวาดมองเธออย่างพิจารณา “คุณแน่ใจหรือครับ”

“แน่ใจค่ะ” เมขลาตอบอย่างมั่นใจ “ฉันสังเกตจากน้องแก้วและเพื่อนๆ ‌ของเธอค่ะ พวกเขาให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์และกระแสในโลกออนไลน์มากๆ”

กันต์พยักหน้าช้าๆ “ดีมากครับ ผมชอบวิธีคิดของคุณ” เขาอมยิ้มบางๆ “คุณทำให้ผมนึกถึง… สมัยก่อน”

คำพูดของเขา ทำให้เมขลาชะงักไปเล็กน้อย ‍อดีต… เธอมักจะพยายามลืมมันไป แต่การได้ทำงานใกล้ชิดกับกันต์ทุกวัน มันยิ่งทำให้ภาพความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

บางครั้ง เมขลาก็ได้เห็นอีกด้านหนึ่งของกันต์ เขาดูเย็นชาและเด็ดขาดในการทำงาน แต่ก็มีบางช่วงเวลาที่แววตาของเขาสะท้อนความรู้สึกที่ซับซ้อนออกมา ​เช่นตอนที่เขากำลังมองรูปถ่ายใบหนึ่งบนโต๊ะทำงานของเขา มันเป็นรูปของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ใบหน้าเปื้อนยิ้มสดใส เมขลาเคยเห็นรูปนั้นแวบหนึ่งเมื่อห้าปีก่อน ตอนที่เธอถูกกันต์เรียกไปพบที่ออฟฟิศครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย

“คุณ… มีลูกสาวเหรอคะ” เมขลาถามอย่างกล้าๆ ​กลัวๆ

กันต์ดูตกใจเล็กน้อยกับคำถามของเธอ เขาปิดรูปนั้นอย่างรวดเร็ว “ไม่ใช่ครับ… เป็นหลานสาว” เขาตอบเสียงเรียบ

เมขลาพยักหน้า ถึงแม้จะรู้สึกว่าคำตอบของเขาดูจะติดขัดเล็กน้อย แต่เธอก็เลือกที่จะไม่ซักไซ้ต่อ เธอรู้ดีว่ากันต์กำลังปิดบังบางสิ่งบางอย่างอยู่ ​และมันอาจจะเป็นความลับที่เชื่อมโยงกับอดีตของเธอ

ในระหว่างนั้น ร้านกาแฟแห่งใหม่ภายใต้การดูแลของอมตะกรุ๊ป ก็กำลังจะเปิดตัวอย่างเป็นทางการ เมขลาได้เห็นความเปลี่ยนแปลงที่น่าทึ่ง ร้านใหม่ของเธอสวยงาม ทันสมัย และมีอุปกรณ์ที่ทันสมัยครบครัน ลูกค้าเริ่มหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย น้องแก้วก็มีความสุขกับการได้ไปอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กของบริษัท ซึ่งเธอเองก็รู้สึกอุ่นใจที่ลูกสาวได้รับการดูแลอย่างดี

แต่ถึงแม้ทุกอย่างจะดูเหมือนกำลังจะดีขึ้น ความรู้สึกบางอย่างก็ยังคงค้างคาอยู่ในใจของเมขลา ความรู้สึกไม่สบายใจที่เกิดจากการทำงานร่วมกับกันต์

เย็นวันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังจะเลิกงาน กันต์ก็เรียกเธอให้เข้าไปหาที่โต๊ะทำงาน “คุณเมขลาครับ ผมอยากจะคุยเรื่องคดีความเมื่อห้าปีก่อน”

เมขลาใจหายวาบ เธอไม่เคยอยากจะย้อนกลับไปนึกถึงเรื่องนั้นเลย “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจว่าเราควรจะคุยเรื่องนี้”

“ผมรู้ว่ามันอาจจะยาก” กันต์พูด เสียงของเขาอ่อนลง “แต่ผมต้องการให้คุณรู้ความจริงทั้งหมด” เขาหยิบแฟ้มเอกสารสีดำใบหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก “นี่คือหลักฐานทั้งหมดที่ผมรวบรวมไว้”

เมขลาเปิดแฟ้มนั้นด้วยมือที่สั่นเทา ข้างในเต็มไปด้วยเอกสาร ภาพถ่าย และบันทึกการสนทนาต่างๆ เธอมองภาพถ่ายใบหนึ่งที่ถูกแนบมาด้วย ความตกตะลึงถาโถมเข้าใส่เธอจนแทบยืนไม่อยู่

ในภาพนั้น คือเงาของผู้ชายคนหนึ่งกำลังแอบนำของมีค่าออกจากห้องทำงานของเธอในคืนวันเกิดเหตุ… และเงาของชายผู้นั้น… มีลักษณะคล้ายกับ…

“ใครคะ… คนในรูปคือใคร” เมขลาถามเสียงสั่น

กันต์มองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ผม… ผมอยากให้คุณตั้งใจฟังผมนะเมขลา”

“จริงๆ แล้ว… ในคืนนั้น… ผมไม่ได้เป็นคนขโมยของ” กันต์พูดประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเมขลาหมุนคว้าง

“แล้ว… แล้วใครล่ะคะ” เมขลาถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

กันต์สูดหายใจลึก “คนที่ขโมยของ… คือ… คุณ… ธนวัฒน์”

ธนวัฒน์? เพื่อนสนิทของกันต์? คนที่เคยอ้างว่าเป็นคนเดียวที่เห็นเหตุการณ์? นี่มันหมายความว่าอย่างไร? ความจริงที่กันต์กำลังจะเปิดเผย อาจจะพลิกผันทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อมาตลอดห้าปี

แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง… ทำไมกันต์ถึงปล่อยให้เธอถูกกล่าวหา? ทำไมเขาถึงไม่ปกป้องเธอ?

“แต่… ทำไม… ทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน” เมขลาถามเสียงแผ่วเบา

“ผม… ผมมีเหตุผลของผม” กันต์ตอบ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความปวดร้าว “แต่ผมรับปากได้เลยว่า… ผมจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง”

เมขลามองเขาอย่างไม่ไว้วางใจ ภาพของกันต์ในอดีตที่เคยหลอกลวงเธอ ยังคงติดตา แต่ในขณะเดียวกัน แววตาที่เต็มไปด้วยความปวดร้าวของเขาก็ทำให้เธอรู้สึกเห็นใจ

ความจริงทั้งหมดกำลังจะถูกเปิดเผย… แต่ความจริงนั้นจะนำพาให้เธอไปสู่ทางออก หรือจะยิ่งจมดิ่งลงไปในวังวนของความเจ็บปวดที่ไม่รู้จบ?