ตอนที่ 19 — เงาของอดีตที่กลับมา

"มันเป็นไปไม่ได้..." เสียงกระซิบหลุดออกจากริมฝีปากของกันต์ เขากำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยประกายสดใส บัดนี้ฉายแววสับสนและหวาดระแวงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ภาพถ่ายในมือ ใบเสร็จที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างมิดชิด และลายเซ็นที่คุ้นตา... ‌ทุกอย่างประติดประต่อกันราวกับจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่หล่นมาเติมเต็มภาพลวงตาอันเลวร้ายที่เขาเคยเชื่อมาตลอดสิบปี

สิบปี... เวลาที่ยาวนานพอจะกลืนกินความทรงจำอันเจ็บปวด แต่สำหรับกันต์ มันกลับเป็นบาดแผลที่ยังคงสดใหม่เสมอทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าของเมขลา ใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเคยรักหมดหัวใจ แต่กลับต้องพลัดพรากกันไปเพราะความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ เขาจำได้ดีถึงวันที่เมขลาถูกจับได้ว่าขโมยเครื่องประดับมูลค่ามหาศาลของตระกูลไป วันนั้นโลกทั้งใบของเขาสั่นสะเทือน ​ภาพของเมขลาที่ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจพาตัวออกไปพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเขา

เขาไม่เคยเชื่อว่าเมขลาจะทำเช่นนั้นได้ แต่หลักฐานมันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้ เขาพยายามหาทางช่วยเธอเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งที่ยังเป็นเพียงนักศึกษาแพทย์จะทำได้ แต่ก็สายเกินไป เมขลาถูกตัดสิน เธอหายไปจากชีวิตของเขาอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความรู้สึกผิดที่กัดกินใจ

แต่ตอนนี้... ‍เอกสารในมือของเขากำลังจะพลิกผันทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยรับรู้มาตลอดสิบปี แผนการที่ถูกวางไว้อย่างแยบยล การใช้ชื่อของเมขลาเป็นแพะรับบาปอย่างเลือดเย็น... ใครกัน? ใครที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้?

กันต์กวาดสายตาไปทั่วห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับรู้สึกเย็นยะเยือก เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู เป็นภาพของเมขลาในวันแถลงข่าว ‌ภาพที่เธอถูกตีตราว่าเป็นอาชญากร ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง... เขาสาบานต่อหน้ารูปนั้น ว่าเขาจะตามหาความจริงให้ถึงที่สุด

"ผมต้องเจอคุณ เมขลา" เสียงของเขาหนักแน่นขึ้น "ผมต้องอธิบายให้คุณฟัง... ‍ว่าผมไม่ได้เชื่อในสิ่งที่คุณถูกกล่าวหา... ไม่เคยเลย"

เขาจำได้ว่าวันนั้น... วันที่เกิดเหตุการณ์ขึ้น เขาเห็นใครบางคนสวมชุดพนักงานรักษาความปลอดภัย เดินวนเวียนอยู่ใกล้ๆ กับตู้โชว์เครื่องประดับที่หายไป เขาจำได้ลางๆ ว่าคนคนนั้นมีรอยแผลเป็นเล็กๆ ​ที่คิ้วซ้าย แต่ในตอนนั้น ด้วยความตื่นตระหนก เขาไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก

กันต์หยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กที่เขาพกติดตัวตลอดเวลาขึ้นมา เขาเปิดไปยังหน้าที่จดบันทึกรายละเอียดเกี่ยวกับวันนั้น เขาขีดเส้นใต้คำว่า "พนักงานรักษาความปลอดภัย" และ ​"รอยแผลเป็นที่คิ้วซ้าย" เขาเริ่มไล่เรียงรายชื่อพนักงานรักษาความปลอดภัยทั้งหมดที่ทำงานในวันนั้นที่คฤหาสน์ของตระกูลเขา

"มีเพียงไม่กี่คนที่ทำงานในวันนั้น..." เขาพึมพำกับตัวเอง "และถ้าผมจำไม่ผิด... มีคนหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน"

เขาใช้โทรศัพท์มือถือติดต่อเพื่อนสนิทที่ยังทำงานอยู่ในบริษัทรักษาความปลอดภัยที่เคยดูแลคฤหาสน์ของเขา แม้ว่าหลายปีจะผ่านไป แต่เพื่อนเขาก็ยังพอจะหาข้อมูลเก่าๆ ได้

"เฮ้ ​โจ้..." เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น "แกพอจะเช็ครายชื่อพนักงานรักษาความปลอดภัยที่เข้าเวรในคฤหาสน์ตระกูลภัทรเดช เมื่อประมาณสิบปีที่แล้วได้ไหม? วันที่เกิดเหตุการณ์เครื่องประดับหาย..."

โจ้เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอิดๆ ออดๆ "นานมากเลยนะกันต์... ข้อมูลเก่าขนาดนั้นหายากนะเว้ย แต่... ลองดูให้"

กันต์รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ ทุกนาทีที่ผ่านไปช่างยาวนานราวกับชั่วโมง เขาเดินไปเดินมาในห้องทำงาน พยายามสงบสติอารมณ์ แต่มันก็ยากเหลือเกิน ความรู้สึกผิด ความโกรธ และความกระหายที่จะรู้ความจริง ปะปนกันไปหมด

"เจอแล้ว!" เสียงโจ้ดังขึ้นอย่างมีความหวัง "มีพนักงานรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งที่เข้าเวรในวันนั้นพอดี ชื่อ สุรชัย สมบัติเจริญ... อายุตอนนั้นประมาณ 30 กว่าๆ มีตำหนิที่คิ้วซ้าย... เหมือนที่แกเคยบอกเลย"

หัวใจของกันต์เต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก สุรชัย สมบัติเจริญ... ชื่อที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่รอยแผลเป็นที่คิ้วซ้าย... มันตรงกันอย่างน่าประหลาด

"ข้อมูลส่วนตัวอื่นล่ะโจ้? ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?" กันต์รีบถาม

"รอแป๊บนะ... โอ้โห ข้อมูลส่วนตัวนี่หายากจริงๆ... แต่ดูเหมือนว่าเขาจะเคยมีประวัติเรื่องการพนันนะ... และที่สำคัญ... หลังจากเหตุการณ์นั้นไม่นาน เขาก็ลาออกไปอย่างกะทันหัน..."

การพนัน... ลาออกอย่างกะทันหัน... ทุกอย่างยิ่งทำให้กันต์เชื่อว่า สุรชัย สมบัติเจริญ คือบุคคลที่อยู่เบื้องหลังแผนการร้ายครั้งนี้

"ขอบใจมากนะโจ้ แกช่วยผมไว้มากจริงๆ" กันต์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ถ้ามีอะไรคืบหน้าอีก บอกผมทันทีนะ"

หลังจากวางสายจากโจ้ กันต์ก็รีบเปิดคอมพิวเตอร์ เขาเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับ สุรชัย สมบัติเจริญ บนอินเทอร์เน็ต แต่ข้อมูลเกี่ยวกับบุคคลธรรมดาที่เคยมีประวัติเรื่องการพนันนั้นหาได้ยากเหลือเกิน เขาเกือบจะถอดใจ แต่แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นชื่อบุคคลที่น่าสนใจอีกคนหนึ่งในเอกสารที่เขาค้นเจอ

"ประเสริฐ สุขุม..." เขาอ่านชื่อนั้นซ้ำๆ "ใครกัน? ผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัย... นี่มัน... นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?"

กันต์ค่อยๆ นึกย้อนกลับไป ในวันเกิดเหตุ เขาจำได้ว่ามีผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งเข้ามาให้ข้อมูลกับตำรวจ เขาจำหน้าคนคนนั้นได้รางๆ... เป็นชายวัยกลางคน รูปร่างท้วม พูดจาฉะฉาน...

เขารีบเปิดไฟล์รูปถ่ายที่ได้มาจากเพื่อนอีกครั้ง และเมื่อเห็นรูปถ่ายของ ประเสริฐ สุขุม ชัดๆ หัวใจของเขาก็แทบหยุดเต้น

"ใช่... เป็นเขาจริงๆ... เป็นเขา!"

กันต์หยิบรูปถ่ายของ ประเสริฐ สุขุม ขึ้นมาประกบกับรูปถ่ายของ เมขลา ที่ถูกใส่ร้าย ความแตกต่างของทั้งสองภาพ มันราวกับฟ้ากับเหว แต่สิ่งที่เชื่อมโยงทั้งสองคนเข้าด้วยกัน คือรอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าของ ประเสริฐ สุขุม ที่ดูเหมือนจะกำลังหัวเราะเยาะความทุกข์ทรมานของเมขลา

"คุณ... คุณคือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดใช่ไหม?" กันต์พึมพำด้วยความเดือดดาล "คุณวางแผนใส่ร้ายเมขลา... เพื่ออะไร?"

เขารู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความจริงที่กำลังจะเปิดเผยนั้นมันเลวร้ายยิ่งกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้

เขาต้องรีบดำเนินการ เขาต้องหาหลักฐานเพิ่มเติม เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเมขลา และเปิดโปงความจริงเบื้องหลังแผนการชั่วร้ายครั้งนี้

กันต์ลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิด เขาเห็นเงาของอดีตที่กลับมาทวงถามอีกครั้ง และเขาจะไม่มีวันยอมให้มันทำลายชีวิตของเมขลาอีกต่อไป...

แต่เขาก็อดคิดไม่ได้... หากความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผย เมขลาจะให้อภัยเขาได้หรือไม่? เขาจะสามารถแก้ไขความผิดพลาดในอดีตได้จริงๆ หรือไม่?

เงาของอดีตที่กลับมา... มันกำลังจะนำพาเขาสู่การต่อสู้ที่ดุเดือดที่สุดในชีวิต