โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 773 คำ
แสงตะวันยามบ่ายสาดส่องผ่านม่านบางเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงัด เสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินติ๊กต่อกเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะของเมขลา เธอนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิมที่เคยเป็นที่นั่งแห่งความทุกข์ระทม บัดนี้มันกลับกลายเป็นที่นั่งแห่งการรอคอย
ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูเบาๆ ก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าแขกที่เธอรอคอยมาถึงแล้ว มือเรียวของเมขลาเอื้อมไปจับลูกบิดประตูอย่างระมัดระวัง เมื่อบานประตูเปิดออก ร่างสูงสง่าของกันต์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า แววตาของเขามีทั้งความกังวล ความเสียใจ และความหวัง
"เมขลา..." เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย
เมขลาพยักหน้าเบาๆ เธอไม่รู้จะเริ่มต้นบทสนทนาอย่างไรดี หลังจากทุกสิ่งที่เกิดขึ้น หลังจากคำประกาศอันน่าตกตะลึงในงานแถลงข่าว เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนขอบเหวอันว่างเปล่า
"เข้ามาสิ" เธอเอ่ยเชิญเสียงเบา
กันต์ก้าวเข้ามาในห้อง เขากวาดตามองไปรอบๆ ห้องที่คุ้นเคย แต่มันก็เปลี่ยนไปมากจากเมื่อก่อน ความอบอุ่นที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่เกิดจากความเจ็บปวด
ทั้งสองนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกัน แต่มีระยะห่างระหว่างกันราวกับเป็นเส้นแบ่งที่มองไม่เห็น เมขลาหันหน้าไปมองกันต์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่อัดอั้น
"คุณ... คุณทำได้ยังไง" เมขลาเอ่ยถาม เสียงสั่นเครือ
กันต์ถอนหายใจยาว "ผม... ผมบอกคุณไม่ได้ทั้งหมดในวันนั้น"
"หมายความว่าไง"
"ผมรู้ความจริงมาสักพักแล้ว" กันต์ยอมรับ "แต่ผมต้องใช้เวลาในการรวบรวมหลักฐาน และรอเวลาที่เหมาะสมที่จะเปิดเผยเรื่องนี้"
"ทำไมคุณไม่บอกผมก่อน" น้ำเสียงของเมขลาเริ่มมีแววตัดพ้อ "ทำไมคุณปล่อยให้ผมจมอยู่กับความเจ็บปวดอยู่แบบนี้?"
"ผม... ผมกลัว" กันต์ตอบอย่างตรงไปตรงมา "ผมกลัวว่าถ้าผมบอกคุณไปแล้ว คุณจะไม่เชื่อผม หรือผมอาจจะทำให้เรื่องมันแย่ลงไปอีก"
"แย่กว่านี้ได้ยังไง" เมขลาถามเสียงดังขึ้น "ชีวิตผมมันพังไปหมดแล้วนะกันต์!"
น้ำตาเมขลาเริ่มเอ่อคลออีกครั้ง เธอพยายามกลั้นไว้ แต่ความรู้สึกที่ถูกกดทับมานานหลายปี มันค่อยๆ ทะลักออกมา
"ผมรู้" กันต์เอ่ยเสียงแผ่วเบา "ผมรู้ว่าผมทำอะไรลงไป ผม... ผมมันเห็นแก่ตัว ผมมันอ่อนแอ"
เขาหันมามองเมขลา ดวงตาของเขาสะท้อนความเจ็บปวดที่เขากำลังรู้สึก "ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์ที่จะขอให้คุณให้อภัยผม แต่... ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมเสียใจจริงๆ"
เมขลาหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ เธอพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง "คุณบอกว่าคุณถูกบีบบังคับ ถูกหลอกให้เชื่อในสิ่งที่ไม่จริง"
"ใช่" กันต์ตอบทันที "คุณหญิงนันทพร... มารดาของผม ท่านเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด ท่านต้องการให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่ท่านเลือก และมองว่าคุณเป็นอุปสรรค"
"แล้วคุณเชื่อเธอ?"
"ตอนแรก... ผมเชื่อ" กันต์ยอมรับ "หลักฐานที่ท่านเตรียมมา มันดูน่าเชื่อถือมาก จนผม... จนผมหลงเชื่อไป"
"แล้วเมื่อไหร่ที่คุณเริ่มสงสัย?"
"หลังจากที่ผมได้เห็นคุณอีกครั้ง" กันต์บอก "เห็นคุณต้องลำบาก เห็นคุณต้องสู้เพียงลำพัง ผมรู้สึกผิด ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ผมจึงเริ่มสืบหาความจริง"
เขาเล่าถึงเบื้องหลังการสืบสวนของเขา รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ค่อยๆ เปิดเผยถึงแผนการอันแยบยลของมารดา การที่เขาต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง เพื่อที่จะหาหลักฐานที่แน่ชัด
"ผมเจอเทปบันทึกเสียงที่คุณหญิงคุยกับคนสนิทของท่าน" กันต์กล่าว "ท่านวางแผนทุกอย่างอย่างละเอียด ตั้งแต่การใส่ร้ายคุณ ไปจนถึงการข่มขู่พยาน"
เมขลาฟังเรื่องราวของกันต์ด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ความเจ็บปวดที่เธอเคยรู้สึกค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจ
"ผม... ผมอยากจะบอกคุณก่อน" กันต์กล่าวต่อ "แต่ผมกลัว... กลัวว่าคุณจะไม่เชื่อผมอีกแล้ว กลัวว่าคุณจะมองว่าผมกำลังโกหกคุณอีกครั้ง"
"แล้วทำไมคุณถึงตัดสินใจแถลงข่าวในวันนี้?"
"ผมทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว" กันต์ตอบ "ผมเห็นคุณต้องทนทุกข์มานานเกินไป ผมไม่สามารถแบกรับความผิดนี้ไว้คนเดียวได้อีกแล้ว ผมต้องทำให้ความจริงปรากฏ"
เมขลาเงียบไป เธอประมวลผลทุกอย่างที่ได้ยิน ความเจ็บปวด ความผิดหวัง ความโกรธ ทั้งหมดที่เธอเคยรู้สึก มันค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่าเดิม
"คุณ... คุณไม่ได้รักฉันจริงๆ ใช่ไหม" เมขลาถามเสียงเบา
กันต์มองเมขลาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ตอนนั้น... ผมอาจจะยังเด็กเกินไป ผมยังไม่เข้าใจความรักจริงๆ"
"แล้วตอนนี้ล่ะ"
กันต์เงยหน้าขึ้น สบตาเมขลาอย่างตรงไปตรงมา "ตอนนี้... ผมรักคุณ เมขลา ผมรักคุณมากกว่าที่เคยรัก"
คำสารภาพนั้นทำให้เมขลาใจสั่นสะท้าน เธอจำได้ถึงความรู้สึกที่เคยมีให้กันต์ในวันวาน ความรู้สึกบริสุทธิ์ที่ถูกบดขยี้ไปพร้อมกับความเจ็บปวด
"ผมรู้ว่ามันยาก" กันต์กล่าวต่อ "แต่ผมอยากให้คุณลอง... ลองให้โอกาสผมอีกครั้ง"
เขาเอื้อมมือไปจับมือเมขลาที่วางอยู่บนตักอย่างแผ่วเบา "ผมอยากจะแก้ไขทุกอย่าง ผมอยากจะชดเชยทุกอย่างที่ผมเคยทำผิดพลาดไป"
เมขลาไม่ได้ปัดมือเขาออก เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความจริงใจที่ส่งผ่านมาจากมือของกันต์
"ฉัน... ฉันไม่รู้" เมขลาเอ่ยเสียงแผ่วเบา
"ผมเข้าใจ" กันต์ตอบ "ผมจะไม่เร่งรัดคุณ ผมจะรอ"
เขามองเข้าไปในดวงตาของเมขลา "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อคุณ เพื่อลูกของคุณ"
น้ำตาเมขลาไหลรินออกมา แต่คราวนี้มันเป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจและความรู้สึกที่ถูกปลดปล่อย
"ฉัน... ฉันให้อภัยคุณ" เมขลาเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา
กันต์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะเปื้อนยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ "ขอบคุณ... ขอบคุณนะ เมขลา"
เขาบีบมือเธอเบาๆ "ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอีก"
บรรยากาศภายในห้องค่อยๆ เปลี่ยนไป ความเย็นชาเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น
"ฉัน... ฉันแค่อยากให้คุณเข้าใจ" เมขลาพูดต่อ "ว่าการต้องสู้เพียงลำพัง มันยากแค่ไหน"
"ผมเข้าใจแล้ว" กันต์ตอบ "และผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณต้องเผชิญหน้ากับอะไรคนเดียวอีกต่อไป"
เขาค่อยๆ ดึงมือเมขลามาประคองไว้ในอุ้งมือ "ผมอยากจะขอโทษ... ขอโทษสำหรับทุกความเจ็บปวดที่ผมเคยทำให้คุณ"
เมขลาค่อยๆ พยักหน้า น้ำตาที่ไหลลงมานั้น ไม่ได้มาจากความเจ็บปวดอีกต่อไป แต่มาจากความรู้สึกที่ถูกเข้าใจ และความหวังที่เริ่มกลับมา
ความจริงที่ถูกเปิดเผยได้นำพาพวกเขามาสู่จุดเริ่มต้นใหม่ การให้อภัยและความเข้าใจได้ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ราวกับเมล็ดพันธุ์ที่ถูกหว่านลงบนผืนดินที่ชุ่มฉ่ำ
แต่การเริ่มต้นใหม่นี้ จะนำพาพวกเขาไปสู่เส้นทางไหน? อดีตที่เจ็บปวดจะยังคงตามหลอกหลอนพวกเขาอยู่หรือไม่? และความสัมพันธ์ที่เปราะบางนี้ จะสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้จริงหรือ?
แม่เลี้ยงเดี่ยวย้อนเวลาที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก