เสียงกุญแจที่ไขเข้าไปในรูกลอน ประตูห้องของฟ้าใสเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของภาคย์ที่ก้าวเข้ามา ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้องอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“ฟ้าใส! คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?” เขาถามพลางเดินตรงเข้าไปหาเธอที่กำลังนั่งตัวสั่นอยู่บนโซฟา
ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอฉายแววของความโล่งใจที่ปะปนกับความหวาดกลัว “ภาคย์… คุณมาแล้ว…”
ภาคย์ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอ มือหนาเอื้อมไปสัมผัสแขนของเธออย่างแผ่วเบา “เล่าให้ผมฟังหน่อย เกิดอะไรขึ้น? ทำไมคุณถึงกลัวขนาดนี้?”
ฟ้าใสส่ายหน้าไปมา น้ำตาเริ่มไหลรินลงมาอีกครั้ง “ฉัน… ฉันฝันร้ายอีกแล้วค่ะ… เกี่ยวกับ… เกี่ยวกับเรื่องในอดีต”
“เรื่องในอดีต?” ภาคย์เลิกคิ้วขึ้น เขาจำได้ว่าตอนที่เขาพบเธอครั้งแรก เธอมีท่าทีที่ซ่อนเร้นบางอย่างไว้ และในระหว่างที่พวกเขาทำงานด้วยกัน เขาก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในตัวเธอเสมอ
“ใช่ค่ะ…” เธอสูดลมหายใจเข้าลึก “มันเป็นเรื่องที่… ฉันไม่เคยเล่าให้ใครฟังมาก่อนเลย”
“คุณไว้ใจผมได้นะ ฟ้าใส” ภาคย์พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “ผมอยากรู้จริงๆ ว่าอะไรที่ทำให้คุณทุกข์ใจขนาดนี้”
ฟ้าใสมองเข้าไปในดวงตาของภาคย์ เธอเห็นความจริงใจและความห่วงใยที่ฉายชัดออกมา เขาคือคนเดียวที่เข้ามาในชีวิตของเธอในช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุด และเป็นคนเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกว่ามีที่พึ่ง
“มัน… มันเริ่มตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน…” เธอเริ่มเล่า เสียงของเธอค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เหล่านั้น
“ตอนนั้นฉันยังเด็กมาก… แล้วก็… แล้วก็เกิดอุบัติเหตุบางอย่างขึ้น…” เธอหยุดชะงักไปเล็กน้อย ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าที่จะพูดต่อไป
ภาคย์เงียบฟังอย่างตั้งใจ เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านออกมาจากคำพูดของเธอ
“อุบัติเหตุครั้งนั้น… มันทำให้มีคน… คนหนึ่งต้อง… ต้องเสียชีวิต…” เสียงของฟ้าใสสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด “และฉัน… ฉันเป็นคนเดียวที่รู้ความจริง… แต่… แต่ฉันกลัว… กลัวเกินกว่าจะพูดอะไรออกไป…”
ภาคย์มองเธอด้วยความตกใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเบื้องหลังรอยยิ้มที่สดใสของเธอ จะมีความลับที่น่าสะพรึงกลัวซ่อนอยู่
“คุณ… คุณหมายความว่ายังไง?” เขาถามเสียงเบา
“ฉัน… ฉันไม่ได้เป็นคนทำนะคะ! แต่… แต่ฉันเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด…” เธอพูดอย่างร้อนรน “และ… และคนที่ทำ… เขา… เขาข่มขู่ฉัน… ถ้าฉันพูดอะไรออกไป…”
น้ำตาของฟ้าใสไหลอาบแก้ม “ฉัน… ฉันกลัวมาก… กลัวว่าเขาจะทำร้ายฉัน… กลัวว่าเขาจะตามล่าฉัน…”
ภาคย์รู้สึกเหมือนมีบางอย่างถูกกระชากออกจากใจของเขา เขาเข้าใจแล้ว ว่าทำไมเธอถึงหวาดกลัวตลอดเวลา ทำไมเธอถึงมีท่าทีที่ซ่อนเร้น
“แล้ว… แล้วรถคันนั้น…” ภาคย์ถามขึ้น “มันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า?”
ฟ้าใสพยักหน้า “ฉันแน่ใจว่า… เขาตามฉันมา… มาตั้งแต่… ตั้งแต่ฉันเริ่มดัง…”
“ใคร? ใครคือคนที่ทำแบบนั้น?” ภาคย์ถามเสียงเข้ม ความห่วงใยที่มีต่อเธอ แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธที่พลุ่งพล่าน
“ฉัน… ฉันไม่รู้… เขา… เขาสวมหน้ากาก… ฉันจำหน้าเขาไม่ได้…” ฟ้าใสร้องไห้ “แต่… แต่ฉันแน่ใจว่า… เขาอยู่เบื้องหลังเรื่องที่ฉันถูกกล่าวหาว่าขโมยเพชรด้วย…”
“อะไรนะ?!” ภาคย์อุทานด้วยความตกใจ “คุณแน่ใจเหรอ?”
“ฉัน… ฉันรู้สึกได้ค่ะ… ความกดดันที่ฉันได้รับ… มันเหมือนกับ… เหมือนกับว่ามีคนกำลังพยายามจะทำลายฉัน… ทำลายชื่อเสียงของฉัน…”
ภาคย์กุมมือของฟ้าใสไว้แน่น “ไม่ต้องกลัวนะ ฟ้าใส ผมจะอยู่ข้างๆ คุณ ผมจะช่วยคุณเอง”
แต่แล้ว… ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของภาคย์
‘ถ้าเธอรู้ความจริงทั้งหมด… แล้วทำไมเธอถึงไม่ยอมบอกผมตั้งแต่แรก?’
‘ทำไมเธอถึงต้องปิดบังเรื่องนี้ไว้?’
‘หรือว่า… เธอโกหกผม?’
ความรู้สึกไม่ไว้วางใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขาอย่างช้าๆ มันเป็นความรู้สึกที่เจ็บปวด เพราะเขาเชื่อใจเธอมาตลอด
“ฟ้าใส…” ภาคย์พูดขึ้น เสียงของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ถ้าเรื่องนี้มันซับซ้อนขนาดนั้น… ทำไมคุณถึงไม่ยอมบอกผมตั้งแต่ตอนที่สารวัตรทัศน์ถามเรื่องเพชร?”
ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ “ฉัน… ฉันหมายถึง… ฉันพยายามจะพูดแล้วนะ… แต่… แต่ผู้จัดการเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน”
“แต่… ถ้าเรื่องมันสำคัญขนาดนี้… ทำไมคุณถึงไม่พยายามพูดกับผมโดยตรง?” ภาคย์ถามต่อ น้ำเสียงของเขาเริ่มมีความเย็นชาเจือปนอยู่
“ฉัน… ฉันไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อใจใครดี… แล้วก็… ฉันกลัวว่าถ้าพูดไปแล้ว… มันอาจจะทำให้คุณเดือดร้อนไปด้วย…” ฟ้าใสตอบเสียงแผ่วเบา
ภาคย์มองใบหน้าของเธออย่างพิจารณา เขาเห็นความหวาดกลัวที่ยังคงฉายชัดในดวงตาของเธอ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความเคลือบแคลงใจ
‘หรือว่าเธอแค่พยายามจะหาข้ออ้าง?’
‘หรือว่าจริงๆ แล้ว… เธอมีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้?’
ความสงสัยนั้นเหมือนหนามที่ทิ่มแทงหัวใจของเขา มันทำให้ความสัมพันธ์ที่เขากำลังสร้างขึ้นกับเธอ สั่นคลอนอย่างรุนแรง
“คุณแน่ใจนะ ฟ้าใส?” ภาคย์ถามอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ “ว่าเรื่องทั้งหมดที่คุณเล่ามา… มันคือความจริงทั้งหมด?”
ฟ้าใสอึ้งไป เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าคำสารภาพของเธอ จะนำมาซึ่งความไม่ไว้วางใจจากภาคย์
“ภาคย์… คุณ… คุณไม่เชื่อฉันหรือคะ?” เธอถามเสียงสั่นเครือ
ภาคย์มองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังหาคำตอบให้กับตัวเอง
“ผม… ผมไม่รู้…” เขาตอบเสียงเบา “ผมแค่… ผมแค่อยากจะเข้าใจทุกอย่างให้ชัดเจน…”
ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างพวกเขาทั้งสองคน ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เคยมี เริ่มถูกกัดกร่อนด้วยความสงสัย และคำถามที่ยังคงค้างคาใจ…
ยั่วยวนรักของนักแสดง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก