"ปัง!" เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวในความมืดสลัวของโกดังร้าง กระสุนเฉียดผ่านศีรษะของภาคย์ไปเพียงนิดเดียว เขากระชากฟ้าใสให้หลบเข้าที่กำบังหลังลังไม้เก่าๆ ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดราวกับจะแตกสลาย
"หนีเร็วฟ้าใส!" ภาคย์ตะโกน เสียงของเขาดังลั่นท่ามกลางเสียงปืนที่ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ
"ไม่ค่ะ! ฉันจะไม่หนี!" ฟ้าใสปฏิเสธอย่างเด็ดเดี่ยว ดวงตาของเธอฉายแววแน่วแน่ เธอมองเห็นใบหน้าของชายปริศนาที่เคยปรากฏในไดอารี่เล่มนั้น ภาพเงาที่เคยน่ากลัว บัดนี้กลับชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
"คุณคือ... คุณประเสริฐ... ผู้จัดการกองถ่าย!" ฟ้าใสเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความเดือดดาลและความตกใจ
คุณประเสริฐหัวเราะเสียงดังราวกับคนบ้า "ถูกต้อง! และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาขัดขวางแผนการของฉันเด็ดขาด!"
ภาคย์พยายามยิงตอบโต้ แต่ดูเหมือนว่าคุณประเสริฐจะชำนาญในการต่อสู้มากกว่า เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว หลบหลีกกระสุนได้อย่างคล่องแคล่ว
"พวกแกคิดว่าฉันจะปล่อยให้ความลับของฉันถูกเปิดเผยไปง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?" คุณประเสริฐตะโกน "ฉันลงทุนลงแรงมามาก... เพื่อกำจัดเธอ... และเพื่อได้ในสิ่งที่ฉันต้องการ!"
"สิ่งที่คุณต้องการคืออะไร?" ฟ้าใสถาม พยายามดึงเวลาให้ภาคย์หาจังหวะ
"ก็คือ... เพชรนั่นไง!" คุณประเสริฐพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "เพชรที่ถูกซ่อนไว้... และฉันก็ต้องกำจัดใครก็ตามที่มายุ่งเกี่ยวกับมัน!"
ภาพในหัวของฟ้าใสเริ่มปะติดปะต่อกัน เธอจำได้ว่าคุณประเสริฐนั้นเป็นคนทะเยอทะยาน และมักจะแสดงท่าทีเป็นมิตรกับเธอเสมอ แต่เบื้องหลังนั้น เขากลับเป็นคนที่มีจิตใจโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้
"แล้ว... ไดอารี่เล่มนั้น... มันเป็นของคุณใช่ไหม?" ฟ้าใสถามต่อ
คุณประเสริฐชะงักไปเล็กน้อย "แก... แกไปเอามาจากไหน?"
"ฉันเจอในห้องแต่งตัวของฉัน" ฟ้าใสตอบ "และมันบอกทุกอย่าง... ว่าคุณถูกใครบางคนบงการ... ใช่ไหม?"
แววตาของคุณประเสริฐเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน "แก... แกพูดเรื่องอะไร?"
"คุณถูกหลอกใช้!" ฟ้าใสตะโกน "คุณคิดว่าคุณเป็นผู้ควบคุม... แต่จริงๆ แล้ว... คุณเป็นแค่หุ่นเชิด! ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังคุณ? บอกมาเดี๋ยวนี้!"
ขณะที่ฟ้าใสพูด ภาคย์ก็ใช้จังหวะนั้น กระโจนเข้าใส่คุณประเสริฐอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนต่อสู้กันอย่างดุเดือด เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันดังมาจากทิศทางอื่น!
"ปัง! ปัง!"
ฟ้าใสหันไปมอง เธอเห็นร่างของนักแสดงชายอีกคนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนที่เธอสงสัยมาตลอด กำลังยืนถือปืนอยู่ในมือ!
"คุณ... คุณเพทาย!" ฟ้าใสอุทานด้วยความตกใจ
เพทายเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา "ใช่... ฉันเอง... และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาเปิดโปงความจริงเด็ดขาด!"
คุณประเสริฐมองเพทายด้วยความไม่เชื่อ "แก... แกหลอกฉันมาตลอดเหรอ?"
"แน่นอน" เพทายตอบ "แกมันก็แค่หมากตัวหนึ่ง... ที่ฉันใช้กำจัดเธอ... และเอาเพชรมาเป็นของฉัน!"
ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้นต่อหน้าฟ้าใส เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เธอไว้ใจ จะกลายเป็นคนร้ายที่แท้จริง
"คุณประเสริฐ... เขาใช้คุณ... เพื่อทำลายฉัน... และคุณก็โดนเขาหลอกอีกที!" ฟ้าใสพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ
เพทายยิ้มเยาะ "โง่เง่า! ความโลภของแกมันตาบอด... จนไม่เห็นอะไรเลย!"
ภาคย์พยายามลุกขึ้นยืน เขาเห็นว่าสถานการณ์กำลังจะบานปลาย เขาต้องทำอะไรบางอย่าง
"แกจะทำอะไรก็ทำไป... แต่ฉันจะไม่ยอมให้แกไปไหน!" ภาคย์ตะโกน
ทันใดนั้น เสียงสัญญาณไซเรนของตำรวจก็ดังขึ้นมาจากด้านนอก!
"ว้าย!" เพทายตกใจ เขาหันไปมองทางประตู
"แก... แกแอบแจ้งตำรวจเหรอ?" คุณประเสริฐถามด้วยความโกรธ
"ไม่ใช่ฉัน!" ภาคย์ตอบ "แต่ฉันเชื่อว่า... ความจริง... จะถูกเปิดเผยในไม่ช้า"
เพทายรู้ตัวว่าหมดหนทาง เขาตัดสินใจจะหนี แต่ก่อนที่จะหนีไปได้ เขาหันกลับมามองฟ้าใส
"แก... แกมันก็แค่ผู้หญิงโง่ๆ คนหนึ่ง... ที่คิดว่าตัวเองฉลาด! จำไว้... ฉันจะกลับมาแน่!"
ว่าแล้วเพทายก็วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว คุณประเสริฐเองก็พยายามจะตามไป แต่ก็ถูกตำรวจที่บุกเข้ามาจับกุมตัวได้เสียก่อน
ฟ้าใสยืนนิ่ง เธอเห็นตำรวจกำลังควบคุมสถานการณ์ เธอรู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้จบลงแล้ว
ภาคย์เดินเข้ามาหาเธอ เขามองไปที่ใบหน้าของฟ้าใสที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและความเหนื่อยล้า
"ฟ้าใส... คุณปลอดภัยแล้ว" ภาคย์พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
ฟ้าใสหันไปมองภาคย์ เธอเห็นแววตาของเขาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและความรัก
"ขอบคุณค่ะภาคย์... ถ้าไม่มีคุณ... ฉันคงแย่แน่" ฟ้าใสพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ภาคย์ยิ้ม "ผมบอกแล้วไง... ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ"
เขาค่อยๆ โอบกอดฟ้าใสไว้แน่น ในอ้อมกอดนั้น ทั้งสองคนรู้สึกถึงความอบอุ่นและความสบายใจที่ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง
"ต่อไปนี้... ทุกอย่างจะดีขึ้นแล้วนะ" ภาคย์กระซิบ
ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองภาคย์ ดวงตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของเขาอย่างลึกซึ้ง
"ฉันหวังว่าจะเป็นเช่นนั้นค่ะ" ฟ้าใสตอบ "แต่... เรื่องของเพชร... แล้วก็... ความลับที่ซ่อนอยู่... เราจะทำยังไงกันต่อดีคะ?"
ภาคย์จ้องมองไปที่ดวงตาของฟ้าใส แววตาของเขาส่งประกายแห่งความหวัง
"เราจะค่อยๆ แก้ปัญหากันไป... ทีละเปลาะ" ภาคย์ตอบ "แต่สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้... คือเราได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง"
เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมา จุมพิตลงบนหน้าผากของฟ้าใสอย่างอ่อนโยน
"และผม... ก็ไม่อยากจะปล่อยให้คุณไปไหนอีกแล้ว"
ฟ้าใสยิ้ม เธอรู้สึกได้ถึงความรักที่กำลังเบ่งบานในหัวใจ ท่ามกลางความมืดมิดที่เพิ่งผ่านพ้นไป แสงสว่างแห่งความหวังและรักแท้ก็เริ่มส่องประกายขึ้นมาอีกครั้ง
แต่ในขณะเดียวกัน... เสียงกระซิบจากระยะไกลของเพทายก็ยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ
"ฉันจะกลับมาแน่!"
ความสบายใจที่เพิ่งได้รับรู้มา บัดนี้กลับแฝงไปด้วยเงาของอันตรายที่ยังคงคุกคามอยู่...
ยั่วยวนรักของนักแสดง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก