ตอนที่ 1 — ฝันร้ายในคืนวันเพ็ญ

กลิ่นอายของความหวานปนขมในค่ำคืนวันเพ็ญยังคงติดตรึงอยู่ในลมหายใจ แต่สิ่งที่ประจักษ์ชัดยิ่งกว่าคือความว่างเปล่าที่เกาะกินอยู่ในม่านตาเมื่อเปลือกตาค่อยๆ ปรือเปิด ร่างกายที่เคยคุ้นเคยกลับรู้สึกหนักอึ้งผิดปกติ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความทรงจำของเมื่อคืนก่อนรางเลือนเหลือเกิน เป็นเพียงเศษเสี้ยวภาพที่พร่ามัวและเสียงหัวเราะที่แว่วมาแต่ไกล

“อึ่ก…” เสียงครางต่ำหลุดออกมาจากลำคอของใบหยก ‌เธอพยายามจะขยับตัว แต่กลับรู้สึกคลื่นไส้จนแทบจะอาเจียนออกมาอีกครั้ง ผ้าห่มผืนหนาที่เคยให้ความอบอุ่นกลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด ดวงตาไล่มองไปรอบๆ ห้องนอนที่คุ้นเคย แต่ทุกอย่างกลับดูแปลกตาไปเสียหมด แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นลำ สร้างเงาที่ทอดยาวบนพื้นห้อง

ใบหยกพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย ​เธอจำได้เลาๆ ว่าเมื่อคืนมีงานเลี้ยงวันเกิดของเพื่อนสนิทที่จัดขึ้นริมทะเล บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เสียงเพลงดังกระหึ่ม ผู้คนมากมายหัวเราะและเต้นรำ เธอเองก็ดื่มไปบ้าง แต่ไม่เคยคิดว่าจะเสียการควบคุมถึงเพียงนี้

“นนท์…” ชื่อนั้นแว่วขึ้นมาในความคิด ‍หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ นนท์ รุ่นพี่คณะวิศวะที่เธอแอบชอบมานาน เป็นดั่งดวงดาวที่อยู่ไกลเกินเอื้อม หล่อ สูง เท่ และมีเสน่ห์เหลือล้น ‌เธอเคยฝันถึงเขาเสมอ ฝันว่าสักวันหนึ่งเขาจะหันมามองเธอ ฝันว่าเราจะได้มีโอกาสพูดคุยกันมากกว่านี้

แต่เรื่องเมื่อคืน… มันเกินความฝันไปมากเกินไป ภาพที่เลือนรางนั้นมีใบหน้าของนนท์อยู่ด้วย… ใบหน้าที่ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน… หรือเธอแค่คิดไปเอง? ความคิดฟุ้งซ่านเริ่มก่อตัวขึ้นในหัว ‍สมองพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวที่ขาดหายไป

เธอค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างทุลักทุเล เดินโซเซไปที่ห้องน้ำ ความรู้สึกคลื่นไส้ยังคงไม่จางหาย เมื่อส่องกระจก ภาพสะท้อนของตัวเองทำให้เธอแทบหยุดหายใจ ดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้เมื่อคืน (เธอร้องไห้ด้วยเหรอ? ​ทำไม?) และที่สำคัญ… ใบหน้าของเธอซีดเซียวราวกับคนป่วยหนัก

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่…” เสียงพึมพำแผ่วเบา

เมื่อเดินกลับมาที่เตียง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง กล่องยาคุมกำเนิด… มันอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? เธอไม่เคยคิดจะกินมันมาก่อน ​เพราะเธอระมัดระวังตัวเสมอ… หรือเธอไม่ได้ระมัดระวัง?

มือเย็นเฉียบคว้ากล่องยาขึ้นมาเปิดออก ตัวยาที่เหลืออยู่บ่งบอกว่า… มีการใช้งานไปแล้ว…

“ไม่… ไม่จริง…”

หัวใจของใบหยกหล่นวูบ ราวกับถูกกระชากลงไปสู่ห้วงเหวแห่งความมืดมิด ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่เลือนรางเริ่มประจักษ์ชัดขึ้นทีละน้อย เสียงกระซิบข้างหู ​เสียงหัวเราะที่คุ้นเคย… และสัมผัส… สัมผัสที่ปลุกเร้าความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

เธอรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง คราวนี้เพื่อเป้าหมายที่ชัดเจนกว่าเดิม มือสั่นเทาหยิบชุดตรวจการตั้งครรภ์ที่ซ่อนไว้ในตู้หยิบขึ้นมา เธอจำได้ว่าซื้อติดบ้านไว้เผื่อ… เผื่อวันแบบนี้ (แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะมาถึงเร็วขนาดนี้!)

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ราวกับถูกยืดออกไปเป็นชั่วโมงๆ ใบหยกยืนมองผลลัพธ์ด้วยลมหายใจที่ติดขัด นิ้วเรียวค่อยๆ สั่นเทาเมื่อเห็นขีดสีชมพูสองขีดปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน…

“ฮึก… ฮือออ…”

เสียงสะอื้นไห้ดังลั่นออกมาอย่างไม่อาจควบคุม น้ำตาแห่งความเสียใจ ความสับสน และความหวาดกลัว ไหลรินอาบแก้ม ภาพฝันร้ายที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพียงจินตนาการ กลับกลายเป็นความจริงอันโหดร้ายที่อยู่ตรงหน้า

เธอตั้งท้อง… ท้องกับนนท์! รุ่นพี่ที่เธอแอบรักมาตลอด… แต่ความสัมพันธ์นี้ไม่ใช่ความรักที่สวยงามอย่างที่เธอเคยจินตนาการไว้ มันคือฝันร้ายที่เกิดขึ้นในคืนวันเพ็ญที่แสนจะมืดมิด

ใบหยกทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องน้ำเย็นเฉียบ มือยังคงกำชุดตรวจไว้แน่น ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่ออนาคตที่ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับมันอย่างไร ชีวิตใสซื่อบริสุทธิ์ของเธอ พังทลายลงในชั่วข้ามคืน… เหลือเพียงความว่างเปล่า และความลับดำมืดที่จะต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง

เธอเงยหน้ามองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกอีกครั้ง ดวงตาที่แดงก่ำสะท้อนความสิ้นหวัง แต่ท่ามกลางความมืดมิดนั้น ก็มีประกายบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้น… ประกายแห่งความมุ่งมั่น ที่จะต่อสู้เพื่อชีวิตน้อยๆ ที่กำลังจะลืมตาดูโลก

แต่ก่อนที่จะได้รวบรวมกำลังใจ คำพูดสุดท้ายที่นนท์เคยพูดกับเธอในคืนนั้น… “เธอจะทำยังไงกับเรื่องนี้ ใบหยก? มันไม่ใช่ปัญหาของฉันนะ” ก็ดังขึ้นมาในหัว ราวกับจะตอกย้ำความรู้สึกโดดเดี่ยวและสิ้นหวังให้รุนแรงยิ่งขึ้น

เธอจะทำอย่างไรต่อไป? ความลับนี้จะถูกปกปิดไว้ได้นานแค่ไหน? และความจริงที่โหดร้ายนี้ จะพาเธอไปสู่จุดไหน…