"แกจะไปไหน?" เสียงของใบหยกดังขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นนนท์กำลังจะก้าวออกจากประตูบ้าน
นนท์หันมามอง ใบหน้าของเขาเรียบเฉยราวกับน้ำแข็ง "ออกไปข้างนอก"
"แต่... คุณจะไปไหน?" ใบหยกถามอีกครั้ง ความกังวลก่อตัวขึ้นในใจ เธอไม่แน่ใจว่าทำไมถึงรู้สึกเป็นห่วงเขา ทั้งๆ ที่เขาปฏิบัติต่อเธออย่างเย็นชามาตลอด
"เรื่องของฉัน" นนท์ตอบสั้นๆ แล้วก็เดินออกไป ปล่อยให้ใบหยกยืนอยู่เพียงลำพังกลางโถงทางเดินกว้าง
ใบหยกถอนหายใจยาว เธอเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ปล่อยให้ความคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อย อดีตที่ตามมาหลอน... คำพูดของนนท์เมื่อคืนนี้ยังคงก้องอยู่ในหัว
เขาหมายถึงอะไรกันแน่? อดีตของเขามันมีอะไรที่น่ากลัวนักหนา?
ตลอดทั้งวัน ใบหยกพยายามจะทำความเข้าใจสถานการณ์ที่เธอเผชิญอยู่ การต้องมาอยู่บ้านพักตากอากาศอันหรูหราแห่งนี้กับนนท์ ชายหนุ่มที่เธอแอบรัก แต่กลับเป็นคนที่ทอดทิ้งเธอไปอย่างไม่ใยดี ทั้งๆ ที่เธอกำลังตั้งท้องกับเขา
ความลับดำมืดของนนท์... มันคืออะไร? แล้วความจริงที่เธอต้องเผชิญคืออะไร?
ช่วงบ่าย นนท์ก็กลับมา เขาดูเหนื่อยล้า แต่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นบางอย่าง
"กินอะไรหรือยัง?" เขาถามใบหยกเสียงเรียบ
ใบหยกส่ายหน้า "ยังเลยค่ะ"
"เดี๋ยวฉันจะสั่งอาหารมา" นนท์เดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "เธออยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม?"
ใบหยกอึ้งไปเล็กน้อย การกระทำของเขาดูเหมือนคนปกติทั่วไป แต่สิ่งที่เธอเห็นในดวงตาของเขายังคงเป็นความเย็นชาที่แฝงไว้
"อะไรก็ได้ค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว
เมื่ออาหารมาถึง นนท์ก็จัดเตรียมทุกอย่างอย่างเรียบร้อย เขาจัดสำรับอาหารบนโต๊ะในห้องรับประทานอาหารที่ดูโอ่อ่า
"มากินกัน" เขาเรียกใบหยก
ใบหยกเดินตามนนท์เข้าไปในห้องอาหาร เธอค่อยๆ นั่งลงตรงที่นนท์จัดเตรียมไว้ให้
ตลอดมื้ออาหาร มีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจานเท่านั้นที่ดังขึ้น ใบหยกพยายามจะชวนคุย แต่ทุกครั้งที่เธอเอ่ยปาก นนท์ก็จะตอบเพียงสั้นๆ ราวกับไม่อยากจะต่อบทสนทนา
"คุณ... เคยมาที่นี่บ่อยไหมคะ?" ใบหยกถาม
"ก็... พอสมควร" นนท์ตอบเสียงเรียบ
"บ้านหลังนี้... สวยจังเลยค่ะ"
"อืม"
ใบหยกเริ่มรู้สึกท้อแท้ เธอไม่รู้จะคุยอะไรกับเขาอีกต่อไป
หลังจากทานอาหารเสร็จ นนท์ก็ลุกขึ้นเก็บจานชามไปล้าง
"เดี๋ยวฉันช่วยนะคะ" ใบหยกเสนอ
"ไม่ต้อง" นนท์ตอบ "เธอไปพักผ่อนเถอะ"
ใบหยกมองตามหลังนนท์ที่เดินเข้าไปในครัว ความรู้สึกไม่สบายใจยังคงเกาะกุมหัวใจเธอ
ในขณะที่นนท์กำลังล้างจาน ใบหยกก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งวางอยู่บนชั้นวางของในห้องรับประทานอาหาร เธอเดินเข้าไปดูใกล้ๆ
รูปถ่ายนั้นเป็นรูปของนนท์กับผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นมีใบหน้าสวยงาม แต่แววตาของเธอกลับดูเศร้าสร้อย
"ใครคะ?" ใบหยกถามเสียงแผ่ว
นนท์หันมามอง ท่าทางของเขาแข็งทื่อขึ้นทันที "ไม่มีอะไร" เขาตอบเสียงเย็น
"แต่... เขาคือใครคะ?" ใบหยกถามอีกครั้ง ดวงตาของเธอจ้องมองไปที่รูปถ่ายนั้นอย่างไม่ลดละ
"ฉันบอกว่าไม่มีอะไรไง!" เสียงของนนท์ดังขึ้นอย่างหงุดหงิด "เธอจะอะไรกับรูปถ่ายนี้มากนัก?"
ใบหยกถอยหลังไปเล็กน้อยด้วยความตกใจ เธอไม่เคยเห็นนนท์โมโหขนาดนี้มาก่อน
"ฉันขอโทษค่ะ" เธอพูดเสียงเบา "ฉันแค่สงสัย..."
นนท์ถอนหายใจยาว เขาเดินเข้ามาใกล้ใบหยก ชายตามองรูปถ่ายนั้นก่อนจะพูดเสียงเบาลง "เขา... คืออดีตคนรักของฉัน"
ใบหยกเงียบไป เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านหัวใจ
"เธอ... ตายไปแล้ว" นนท์พูดต่อ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก
ใบหยกอึ้งไป เธอไม่รู้จะพูดอะไร เธอรู้สึกเห็นใจนนท์จับใจ
"เธอ... เสียชีวิตไปเมื่อสองปีก่อน" นนท์พูดพลางก้มหน้าลงมองพื้น "อุบัติเหตุ..."
ใบหยกมองนนท์ด้วยความสงสารจับใจ เธอรู้สึกว่าเขาต้องผ่านอะไรมามากจริงๆ
"ฉัน... เข้าใจค่ะ" ใบหยกพูดเสียงเบา "คุณคงจะเสียใจมาก"
นนท์เงยหน้าขึ้นมองใบหยก ดวงตาของเขามีแววตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย็นชาอีกต่อไป แต่เป็นความเจ็บปวดที่เปิดเผยออกมา
"บางครั้ง... ฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะบ้า" นนท์พูดเสียงสั่น "ฉันคิดถึงเขาตลอดเวลา"
ใบหยกเดินเข้าไปหา นนท์หยุดชะงัก แต่ใบหยกก็ยังคงเดินเข้าไปหาเขา
เธอเอื้อมมือออกไป วางมือลงบนแขนของเขา
"คุณไม่เป็นไรนะคะ" เธอพูดเสียงอ่อนโยน
นนท์มองใบหยกด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะเข้าหาเขาด้วยท่าทีเช่นนี้
"ฉัน... ฉันไม่ได้อยากให้เธอมาลำบาก" นนท์พูดเสียงเบา "แต่... ฉันก็ไม่รู้จะทำอย่างไร"
"ฉันเข้าใจค่ะ" ใบหยกพูดพลางบีบแขนของเขาเบาๆ "คุณกำลังเสียใจ และมันก็ไม่ผิด"
ทันใดนั้นเอง นนท์ก็โผเข้ามากอดใบหยกแน่นราวกับจะหาที่พึ่ง
ใบหยกตกใจ แต่เธอก็โอบกอดเขาตอบ เธอรู้สึกถึงความสั่นเทาของร่างกายนนท์
"ขอบคุณนะ" นนท์กระซิบข้างหูใบหยก
ใบหยกรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธอไม่เคยคิดเลยว่านนท์จะแสดงความอ่อนแอต่อหน้าเธอเช่นนี้
แต่แล้ว... เสียงโทรศัพท์มือถือของนนท์ก็ดังขึ้น
นนท์ผละออกจากใบหยกทันที ใบหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยอีกครั้ง ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ขอโทษนะ" เขาพูดเสียงเรียบ ก่อนจะเดินไปรับโทรศัพท์
ใบหยกมองตามหลังนนท์ไปด้วยความสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้
"ครับ... ครับ... ผมกำลังจะไป" นนท์พูดจบก็วางสายโทรศัพท์ "ฉันต้องไปข้างนอกอีกแล้ว"
"ไปไหนคะ?" ใบหยกถาม
"ธุระ" นนท์ตอบสั้นๆ แล้วก็เดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว
ใบหยกยืนมองประตูบ้านที่ปิดลงอย่างงุนงง เธอไม่รู้เลยว่านนท์กำลังจะไปไหน และทำไมเขาถึงกลับไปเป็นคนเย็นชาเหมือนเดิม
ความลับในอดีตของนนท์... มันค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละน้อย ทำให้ใบหยกสงสัยในตัวตนของเขามากขึ้นเรื่อยๆ
เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอเห็นเมื่อครู่คือความจริง หรือเป็นเพียงการแสดงละครของนนท์กันแน่
รุ่นพี่ที่ลึกลับที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก