"คุณจะไปไหนอีกแล้วคะ?" ใบหยกถามด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง เธอรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกินกับการที่นนท์ต้องเข้าออกบ้านราวกับเป็นโรงแรม
นนท์ชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวออกจากบ้าน เขาถอนหายใจยาว "ฉันบอกเธอแล้วไง ว่าฉันมีธุระ"
"แต่คุณไปทุกวันเลยนะคะ" ใบหยกเอ่ยปากอย่างตัดพ้อ "แล้วฉันล่ะคะ? ฉันอยู่ที่นี่คนเดียว..."
นนท์หันมามองใบหยก ดวงตาของเขาฉายแววของความรำคาญเล็กน้อย "แล้วเธออยากให้ฉันทำอะไร? จะให้ฉันนั่งเฝ้าเธอทั้งวันทั้งคืนรึไง?"
ใบหยกชะงักไป คำพูดของเขาบาดลึกเข้าไปในหัวใจ "ไม่ใช่ค่ะ... แต่..."
"แต่ก็อย่ามาทำตัวเป็นภาระฉัน" นนท์พูดจบก็หมุนตัวเดินออกไป ทิ้งใบหยกให้น้ำตาคลอเบ้า
ใบหยกทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา รู้สึกโดดเดี่ยวและไร้ค่า การต้องมาอยู่ภายใต้ชายคาเดียวกันกับนนท์ แต่กลับรู้สึกห่างเหินราวกับคนแปลกหน้า มันทรมานยิ่งกว่าการต้องเผชิญหน้ากับปัญหาทั้งหมดเพียงลำพัง
แต่แล้ว... เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง นนท์กลับมา
คราวนี้เขาไม่ได้สวมเสื้อสูทที่ดูเป็นทางการ แต่เป็นเสื้อยืดสีเข้มที่เผยให้เห็นกล้ามแขนที่แข็งแรง เขาถือถุงพลาสติกใบใหญ่มาด้วย
"ฉันซื้อของกินมาให้" นนท์พูดเสียงเรียบ วางถุงลงบนโต๊ะ
ใบหยกมองไปในถุง เห็นผลไม้สดมากมาย และขนมหวานที่เธอชอบ
"คุณ... ซื้อมาให้ฉันเหรอคะ?" เธอถามเสียงเบา
"แล้วมีใครอีกเล่า?" นนท์ตอบพลางเดินไปหยิบผลไม้มาปอก "เธอท้องอยู่ กินอะไรดีๆ บ้าง"
คำพูดของเขาทำให้ใบหยกใจเต้นแรง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาแสดงความใส่ใจเธออย่างชัดเจน
"ขอบคุณค่ะ" ใบหยกกล่าวอย่างจริงใจ
นนท์ยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของใบหยกเต้นระรัว
"กินสิ" เขาป้อนสตรอว์เบอร์รีให้เธอ
ใบหยกอ้าปากรับ เธอรู้สึกถึงความหวานฉ่ำของสตรอว์เบอร์รี และความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
ทั้งสองนั่งกินผลไม้ด้วยกันในบรรยากาศที่ดูผ่อนคลายมากขึ้น ใบหยกเริ่มกล้าที่จะชวนคุย
"คุณ... ไปทำธุระอะไรมาคะ?" เธอถาม
นนท์หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "เรื่องงาน"
"งานอะไรคะ?" ใบหยกถามต่อ
"เรื่องเกี่ยวกับธุรกิจของครอบครัว" นนท์ตอบอย่างเลี่ยงๆ
ใบหยกพยักหน้า เธอรู้ว่านนท์ไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้ แต่เธอก็ยังอยากจะรู้
"คุณ... ดูเป็นคนมีความสามารถนะคะ" ใบหยกกล่าว
นนท์หัวเราะเบาๆ "เธอก็ة"
บรรยากาศเริ่มดีขึ้น ใบหยกเริ่มรู้สึกว่าอาจจะมีหวังที่เธอจะเข้าใจนนท์มากขึ้น
แต่แล้ว... ขณะที่พวกเขากำลังนั่งคุยกันอยู่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
"ใครมาคะ?" ใบหยกถาม
นนท์ลุกขึ้นไปเปิดประตู เมื่อเปิดออก... ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือด
ผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูคือ ผู้หญิงคนหนึ่ง เธอสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าของเธอซีดเซียว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความแค้น
"แก... แกกล้าดียังไงมาทำแบบนี้!" เสียงของเธอแหบพร่าราวกับมาจากนรก
ใบหยกมองไปยังผู้หญิงคนนั้นด้วยความตกใจ
"คุณ... คุณเป็นใครคะ?" ใบหยกถาม
ผู้หญิงคนนั้นหันมามองใบหยก ดวงตาของเธอจ้องมองมาอย่างอาฆาต
"เธอ... ไม่ต้องมายุ่งเรื่องนี้" เธอพูดเสียงเย็น "นี่มันเรื่องของฉันกับไอ้สารเลวคนนี้!"
นนท์รีบก้าวเข้ามาขวางใบหยก "ใจเย็นๆ นะครับ คุณ..."
"ใจเย็น? แกจะให้ฉันใจเย็นได้ยังไง! แกมันคนเลว! แกมันฆาตกร!" ผู้หญิงคนนั้นตะโกนลั่น
ใบหยกอึ้งไป ฆาตกร?
"คุณ... คุณพูดเรื่องอะไรคะ?" ใบหยกถามเสียงสั่น
"อย่าไปฟังมัน!" นนท์พูดเสียงแข็ง "เธอ... ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"
"ฉันไม่ไป! ฉันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด!" ผู้หญิงคนนั้นตะโกนกลับ
สถานการณ์เริ่มตึงเครียด ใบหยกมองนนท์ด้วยความไม่เข้าใจ ความจริงที่เธอต้องเผชิญมันกำลังจะเปิดเผยออกมา
"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่!" ใบหยกตะโกนถาม "คุณบอกฉันมาเดี๋ยวนี้!"
นนท์หันมามองใบหยก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง แต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจ
"เธอ... เธอคือภรรยาเก่าของพ่อฉัน" นนท์พูดเสียงเบา "และ... เธอเชื่อว่าฉันเป็นคนฆ่าสามีของเธอ"
ใบหยกอึ้งไปอีกครั้ง ภรรยาเก่าของพ่อ? ฆ่าสามี?
"คุณ... คุณฆ่าเขาจริงๆ เหรอคะ?" ใบหยกถามเสียงสั่น
นนท์มองใบหยกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ไม่... ฉันไม่ได้ทำ"
แต่ผู้หญิงคนนั้นก็หัวเราะเยาะ
"อย่าไปเชื่อมัน! มันโกหก! มันเป็นคนฆ่าสามีของฉัน!" เธอตะโกน
ใบหยกยืนนิ่ง สับสน เธอไม่รู้จะเชื่อใครดี
ความใกล้ชิดที่อันตราย... กำลังจะนำพาเธอไปสู่จุดแตกหัก หรือการค้นพบความจริงที่คาดไม่ถึง
รุ่นพี่ที่ลึกลับที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก