ตอนที่ 11 — คำเตือนจากใครบางคน

"อย่า... อย่าไปยุ่งกับมันเลยนะ ใบหยก" เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นมา ทำเอาใบหยกที่กำลังจะก้าวเท้าเดินออกจากร้านกาแฟสะดุดหยุดกึก เธอหันไปมองต้นเสียงด้วยความแปลกใจ

หญิงสาวคนนั้นมีอายุราวๆ ใบหยก ผมยาวสีดำขลับ ‌ผูกเป็นหางม้าเรียบร้อย ใบหน้าของเธอมีร่องรอยของความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเธอจ้องมองมาที่ใบหยกด้วยแววตาที่จริงจัง

"คุณ... คุณเป็นใครคะ?" ใบหยกถามอย่างสงสัย

หญิงสาวคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ใบหยกมากขึ้น เธอเหลือบมองไปทางด้านหลังของใบหยกเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบเสียงเบา "ฉัน... ​ฉันเป็นเพื่อนของใครคนหนึ่งที่เคยรู้จัก 'พี่นนท์' ของเธอ"

คำว่า 'พี่นนท์' หลุดออกมาจากปากของเธออย่างแผ่วเบา ทว่ากลับทำให้หัวใจของใบหยกเต้นผิดจังหวะ เธอรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล

"เพื่อนของคุณ... รู้จักพี่นนท์เหรอคะ?" ‍ใบหยกถาม พยายามรวบรวมสติ "แล้ว... ทำไมคุณถึง... เตือนฉันคะ?"

หญิงสาวคนนั้นถอนหายใจยาว "เพราะ... พี่นนท์น่ะ... ไม่ใช่คนอย่างที่เธอคิดหรอกนะ"

คำพูดนั้น... ‌มันเหมือนมีดกรีดลงกลางใจใบหยก ความรู้สึกไม่สบายใจที่ก่อตัวขึ้นมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

"คุณหมายความว่ายังไงคะ?" ใบหยกถาม เสียงสั่นเครือ "พี่นนท์... เขาเป็นคนไม่ดีเหรอคะ?"

หญิงสาวคนนั้นมองใบหยกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ "มัน... ‍มันอธิบายยากนะใบหยก... แต่... เขาอันตราย... อันตรายมาก"

"อันตราย... ยังไงคะ?" ใบหยกคะยั้นคะยอ พยายามดึงข้อมูลให้มากที่สุด "คุณช่วยบอกใบหยกได้ไหมคะ?"

หญิงสาวคนนั้นส่ายหน้าช้าๆ ​"ฉัน... ฉันบอกอะไรมากไม่ได้... เพราะเรื่องมัน... ซับซ้อนเกินไป" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังยิ่งขึ้น "แต่สิ่งที่ฉันบอกเธอได้แน่ๆ คือ... ​เธอควรจะระวังตัวให้มาก... ให้มากที่สุด"

"ระวัง... เรื่องอะไรคะ?" ใบหยกถามอย่างไม่เข้าใจ

"ระวัง... ตัวเธอเอง... ระวัง... หัวใจของเธอ... และ... ​ระวัง... ความลับของเขา" หญิงสาวคนนั้นพูดจบ เธอก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ควักกระดาษโน้ตเล็กๆ ออกมา ยื่นให้กับใบหยก

"อันนี้... เป็นเบอร์โทรศัพท์ของฉัน... ถ้าเธอ... อยากรู้ความจริง... หรือ... ต้องการความช่วยเหลือ... โทรมาได้ตลอดเวลานะ"

ใบหยกรับกระดาษโน้ตมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอมองหน้าหญิงสาวคนนั้นอย่างพิจารณา

"ขอบคุณค่ะ" เธอเอ่ยเสียงเบา

หญิงสาวคนนั้นยิ้มให้ใบหยกอย่างอ่อนโยน "ดูแลตัวเองดีๆ นะใบหยก"

พูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ใบหยกยืนนิ่งอยู่กับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กในมือ และคำเตือนที่ยังคงดังก้องอยู่ในหัว

ตลอดทั้งวัน ใบหยกจมอยู่กับความคิด ความรู้สึกสับสนตีตื้นขึ้นมาในใจ คำเตือนของหญิงสาวคนนั้น ราวกับมีมนต์สะกด ทำให้เธออดสงสัยในตัวนนท์ไม่ได้

จริงอยู่ที่นนท์เคยทำร้ายจิตใจเธอ เคยปฏิเสธเธออย่างไม่ใยดี แต่ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เธอก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยน ความห่วงใยบางอย่างที่เขาแสดงออกมา ทั้งการเตรียมกาแฟให้ การดูแลเธอเวลาแพ้ท้อง หรือแม้กระทั่งการถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของเธอ

แล้ว... สิ่งที่หญิงสาวคนนั้นพูด... มันคือเรื่องจริงหรือ? หรือว่า... ทุกอย่างที่นนท์แสดงออก... มันเป็นเพียงการเสแสร้ง?

ในคืนนั้น ขณะที่ใบหเอกกำลังจะหลับ เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากห้องนั่งเล่นอีกครั้ง คราวนี้... เสียงฝีเท้าดูเร็วกว่าปกติ และแฝงไปด้วยความเร่งรีบ

ใบหยกพยายามลุกขึ้นไปดู แต่ด้วยอาการแพ้ท้องที่ทำให้เธออ่อนเพลีย จึงทำได้เพียงแค่แง้มประตูห้องออกไปเล็กน้อย

ภาพที่เห็นทำเอาเธอตกใจอีกครั้ง นนท์กำลังยืนพูดโทรศัพท์อยู่ ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล

"ครับ... ครับ... ผมเข้าใจแล้ว" เสียงของนนท์แหบพร่า "ผมจะจัดการให้เร็วที่สุด... ไม่ต้องห่วง"

เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดขึ้นเล็กน้อย "แต่... ถ้าเขา... แตะต้องอะไร... ที่เป็นของผม... ผมไม่ปล่อยไว้แน่"

ประโยคสุดท้ายนั้น... มันทำเอาใบหยกขนลุกซู่ 'ของผม' อะไร? ใครคือ 'เขา'? และอะไรคือสิ่งที่นนท์จะไม่ปล่อยไว้?

ใบหยกค่อยๆ ถอยกลับเข้าไปในห้องของเธอ หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว เธอไม่เคยเห็นนนท์ในท่าทีเช่นนี้มาก่อน แววตาที่แข็งกร้าว เด็ดขาด และ... ทรงพลัง

ยิ่งคิดถึงคำเตือนของหญิงสาวคนนั้น ยิ่งทำให้ใบหยกสับสน เธอเริ่มไม่แน่ใจในความรู้สึกที่เธอมีต่อนนท์อีกต่อไป ความรักที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น... มันกำลังจะถูกแทนที่ด้วยความหวาดระแวงและความสงสัย

เธอหยิบกระดาษโน้ตที่หญิงสาวคนนั้นให้มาขึ้นมาดู ตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือของเธอ ราวกับเป็นแสงสว่างเล็กๆ ในความมืดมิด

"ฉันควรจะทำยังไงดี..." ใบหยกพึมพำกับตัวเอง

เธอเฝ้ามองดูนนท์ผ่านช่องประตูที่แง้มอยู่ เขาดูเหมือนจะกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่างที่สำคัญ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

ทันใดนั้นเอง นนท์ก็หันหน้ามาทางห้องของใบหยก ดวงตาของเขาประสานเข้ากับดวงตาของเธออย่างจัง

ใบหยกผงะถอยหลังอย่างรวดเร็ว เธอรีบปิดประตูห้องลงอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้ตัวเองจมอยู่กับความหวาดหวั่นและความสับสน

เธอแน่ใจแล้วว่า... สิ่งที่หญิงสาวคนนั้นเตือน... มันมีมูลความจริง... และบางที... เธออาจจะกำลังตกอยู่ในอันตราย... อันตรายจากผู้ชายที่เธอเคยแอบรัก... และกำลังจะกลายเป็นพ่อของลูกเธอ...