"ถ้าเธออยากรู้ความจริง... ก็ต้องกล้าเผชิญหน้ากับมัน" เสียงของหญิงสาวคนนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของใบหยก เธอพยายามรวบรวมความกล้าที่มีทั้งหมด คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วกดเบอร์ที่หญิงสาวคนนั้นให้มา
"ฮัลโหลค่ะ... ฉันใบหยกนะคะ... คุณ... เอ่อ... คุณมีเวลาคุยไหมคะ?" ใบหยกเอ่ยเสียงสั่น
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงของหญิงสาวคนนั้นจะดังขึ้น "มีสิ... มีเสมอ... มีอะไรเหรอใบหยก?"
"ฉัน... ฉันอยากรู้... เกี่ยวกับพี่นนท์ค่ะ" ใบหยกสูดหายใจลึก "คุณบอกว่า... เขามีความลับ... แล้ว... ความลับนั้นมันคืออะไรคะ?"
"เธอแน่ใจนะว่าอยากรู้?" หญิงสาวคนนั้นถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความหนักใจ "บางที... การไม่รู้... อาจจะดีกว่าก็ได้นะ"
"ไม่ค่ะ... ใบหยกอยากรู้" ใบหยกยืนกราน "ใบหยก... ไม่ไหวแล้วค่ะ... ใบหยกสับสนไปหมด"
หญิงสาวคนนั้นถอนหายใจยาว "ก็ได้... ถ้าเธอพร้อม... ฉันจะเล่าให้ฟัง... แต่เธอต้องจำไว้ให้ดีนะ... สิ่งที่ฉันจะเล่า... มันคือความจริงที่ถูกฝังกลบมานาน... และอาจจะทำให้เธอ... เสียใจ"
ใบหยกพยักหน้า แม้ว่าปลายสายจะมองไม่เห็นก็ตาม "ค่ะ... ใบหยกพร้อมค่ะ"
"พี่นนท์... ที่เธอเห็น... ไม่ใช่พี่นนท์คนเดียว" หญิงสาวคนนั้นเริ่มเล่า "เขา... มีตัวตนอีกด้านหนึ่ง... ด้านที่มืดมน... และอันตรายมาก"
"หมายความว่ายังไงคะ? เขามีสองคนเหรอคะ?" ใบหยกถามอย่างไม่เข้าใจ
"ไม่เชิงว่าสองคน... แต่มันคือ... บุคลิกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง" หญิงสาวคนนั้นอธิบาย "ด้านหนึ่ง... คือนนท์ที่เธอรู้จัก... อ่อนโยน... ดูแลดี... แต่... อีกด้านหนึ่ง... คือนนท์ที่อำมหิต... เย็นชา... และพร้อมจะทำทุกอย่าง... เพื่อปกป้องสิ่งที่เขาต้องการ"
"แล้ว... สิ่งที่เขาต้องการคืออะไรคะ?" ใบหยกถาม
"ความลับ... ที่เขาพยายามปกป้อง... มันคือ... อดีตของเขา... และ... ครอบครัวของเขา" หญิงสาวคนนั้นหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูด "แต่... ความลับนั้น... มันเชื่อมโยงกับ... ความผิดพลาดในอดีต... ที่อาจจะ... พรากชีวิตใครบางคนไป"
ใบหยกถึงกับอ้าปากค้าง คำพูดนั้น... มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ "พรากชีวิต... ใครบางคน... ไป... เลยเหรอคะ?"
"ใช่... และ... คนที่เขา... เคยรัก... ก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวในอดีตนั้นด้วย" หญิงสาวคนนั้นพูดต่อ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า "ผู้หญิงคนนั้น... ถูกทำร้าย... และ... เสียชีวิต... ในคืนที่... นนท์... ไม่สามารถ... ปกป้องเธอได้"
ใบหยกแทบจะยืนไม่อยู่ เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้อง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก "แล้ว... แล้วมัน... เกี่ยวกับใบหยกยังไงคะ?"
"นั่นแหละ... คือสิ่งที่ฉัน... เป็นห่วงที่สุด" หญิงสาวคนนั้นพูดเสียงเครียด "เพราะ... ผู้หญิงที่เสียชีวิตไป... มีลักษณะ... คล้ายคลึงกับเธอมาก... ทั้งหน้าตา... ทั้งนิสัย... และ... ที่สำคัญที่สุด... คือ... เธอท้อง... ในตอนนั้น"
คำพูดนั้น... เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางหัวของใบหยก เธอแทบจะสำลักลมหายใจ "ท้อง... เหรอคะ?"
"ใช่... และ... คนที่ทำร้ายเธอ... ก็ยังคง... ลอยนวลอยู่... และ... ฉันกลัวว่า... คนที่เธอ... กำลัง... คบอยู่... จะเป็น... คนที่... เกี่ยวข้อง... กับเรื่องราว... ในอดีตนั้น... ด้วย"
"ไม่... ไม่จริงน่า..." ใบหยกพึมพำ น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
"ฉัน... ฉันได้ยินมา... ว่า... นนท์... กำลัง... ถูกตามล่า... จากใครบางคน... และ... ถ้าเขา... รู้ว่า... เธอ... กำลัง... จะมี... ลูก... กับเขา... เขาอาจจะ... มองว่า... เธอ... เป็น... ภัยคุกคาม... ก็ได้"
"ไม่... ไม่จริง... พี่นนท์... ไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ..." ใบหยกปฏิเสธเสียงสั่น
"ใบหยก... ฉัน... ฉันไม่รู้ว่า... ข้อมูลที่ฉันได้มา... มัน... ถูกต้อง... แค่ไหน... แต่... ฉัน... เป็นห่วงเธอ... จริงๆ..." หญิงสาวคนนั้นพูดเสียงอ่อนลง "เธอ... ต้องระวังตัว... ให้มาก... และ... ถ้า... เธอ... ต้องการ... อะไร... ฉัน... พร้อม... จะช่วย... เสมอ..."
บทสนทนาจบลง แต่ใบหยกยังคงนั่งนิ่งอยู่กับพื้นห้อง น้ำตาไหลรินไม่หยุด ความจริงที่ถูกเปิดเผย... มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เธอจะรับไหว
เธอ... กำลังตั้งท้อง... กับผู้ชายที่อาจจะ... มีอดีตที่ดำมืด... และอันตราย... ผู้ชายที่อาจจะ... กำลังถูกตามล่า... และอาจจะ... มองว่าเธอ... เป็นภัยคุกคาม...
เธอ... จะทำอย่างไรต่อไป? เธอจะเผชิญหน้ากับความจริงนี้อย่างไร? และ... เธอจะเชื่อ... ใคร... ได้บ้าง?
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องนอนของเธอก็ถูกเปิดออก ใบหยกเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ
นนท์ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
"ใบหยก..." เขาเรียกชื่อเธอ เสียงของเขาแหบพร่า "เธอ... เธอได้ยิน... อะไร... หรือเปล่า?"
ใบหยกมองนนท์ นัยน์ตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความสับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะตอบเขาว่าอย่างไร...
รุ่นพี่ที่ลึกลับที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก