"ใบหยก… เธอต้องอยู่ที่นี่กับฉัน" เสียงห้าวของนนท์ดังขึ้นในความเงียบสงัดของห้องนั่งเล่น ยิ่งกว่าคำประกาศใดๆ มันคือคำสั่งที่ไร้ทางปฏิเสธ และใบหยกก็ยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้กลับแฝงไปด้วยความกดดันบางอย่างที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน
“ทำไมคะ? พี่นนท์จะบังคับอะไรใบหยกอีก” น้ำเสียงสั่นเครือของใบหยกเอ่ยถาม หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก ใบหยกไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมโชคชะตาถึงเล่นตลกกับเธอได้ถึงเพียงนี้ จากวันที่เคยมีความสุขกับการแอบมองรุ่นพี่ในดวงใจ มาถึงวันนี้ วันที่เธอต้องตั้งท้องกับเขาโดยไม่ตั้งใจ และตอนนี้เขากลับจะบังคับให้เธอมาอยู่บ้านเดียวกับเขาอีก มันเหมือนฝันร้ายที่ไม่มีวันจบสิ้น
“พ่อกับแม่ฉัน… เขาขอให้เธอมาอยู่ที่นี่” นนท์ตอบเสียงเรียบ ดวงตาหลุบต่ำลงมองพื้น ไม่ได้สบตากับใบหยกสักนิด “ฉันไม่มีทางเลือก และเธอก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน”
ใบหยกแทบทรุด นี่มันเรื่องอะไรกัน? พ่อแม่ของนนท์? ขอให้เธอมาอยู่บ้านเดียวกับนนท์? ความคิดที่ว่านนท์อาจจะเริ่มมีความรับผิดชอบ เริ่มเห็นค่าของเด็กในท้องของเธอ จางหายไปราวกับควัน เมื่อได้ยินคำพูดที่เหมือนการโยนภาระมาให้ “หมายความว่ายังไงคะ? พ่อแม่พี่นนท์รู้เรื่อง… เรื่องของเราเหรอคะ?”
นนท์เงียบไปอึดเด์ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ “รู้… รู้ทุกอย่าง”
“แล้ว… แล้วทำไมท่านถึง… ถึงอยากให้ใบหยกมาอยู่ที่นี่?” คำถามที่หลุดออกจากปากใบหยกนั้นเต็มไปด้วยความสับสนและหวังลึกๆ ว่าจะมีคำตอบที่ดีกว่านี้ แต่สิ่งที่นนท์ตอบกลับมานั้นกลับทำให้โลกทั้งใบของเธอพังทลายลง
“เพราะ… มันเป็นข้อตกลง” นนท์พูดเสียงเบาลงไปอีก ราวกับคำพูดนั้นหนักอึ้งเกินกว่าจะเอ่ยออกมา “ข้อตกลงระหว่างพ่อฉันกับพ่อของ… ของคนที่ฉันต้องแต่งงานด้วย”
ใบหยกอ้าปากค้าง ความคิดที่เคยแล่นเข้าสมองก่อนหน้านี้ถูกกระชากออกไปอย่างแรง ข้อตกลง? แต่งงาน? “พี่นนท์กำลังพูดเรื่องอะไรคะ? ใบหยกไม่เข้าใจ”
“พ่อฉันกำลังจะจับฉันแต่งงานกับลูกสาวของนักธุรกิจใหญ่คนหนึ่ง” นนท์กล่าวต่อ ดวงตาฉายแววเหนื่อยหน่าย “งานแต่งถูกกำหนดไว้แล้ว… เหลือเวลาอีกไม่นาน”
“แต่งงาน… กับคนอื่น?” ใบหยกเอ่ยถามเสียงแหบพร่า หัวใจที่เคยหวังริบหรี่ ตอนนี้ดับวูบลงอย่างสิ้นเชิง “แล้ว… แล้วใบหยก… ใบหยกเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้คะ?”
“พ่อฉัน… เขากลัวว่าการแต่งงานของฉันจะมีปัญหา” นนท์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า “เขากลัวว่า… ข่าวการแต่งงานของฉันจะถูกสั่นคลอน… โดยเฉพาะเมื่อมีเธอ… และเด็กคนนี้”
ใบหยกเริ่มรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่าง “พี่นนท์… หมายความว่า… พ่อพี่นนท์… ต้องการให้ใบหยก… มาอยู่ที่นี่… เพื่อ… เพื่อปิดบังเรื่องนี้?”
นนท์หลับตาลงช้าๆ ก่อนจะพยักหน้า “ใช่… พ่อฉันให้ฉันเลือกระหว่าง… การยกเลิกงานแต่ง… กับการ… ให้เธอมาอยู่ที่นี่… จนกว่า… ทุกอย่างจะเรียบร้อย”
“จนกว่า… ทุกอย่างจะเรียบร้อย?” ใบหยกทวนคำพูดนั้นซ้ำๆ มันช่างเป็นคำพูดที่ไร้ความหมาย ไร้หัวใจ “หมายความว่า… พอเรื่องของพี่นนท์จบ… ใบหยกก็… ก็ต้องไป?”
“ใช่” นนท์ตอบอย่างตรงไปตรงมา ใบหยกแทบยืนไม่อยู่ เธอเอามือทาบอก รู้สึกเหมือนถูกแทงด้วยมีดนับร้อยเล่ม นี่คือความจริงทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีที่เคยดูอบอุ่นของนนท์? นี่คือสิ่งที่เขาต้องการจากเธอ? ไม่ใช่ความรับผิดชอบ ไม่ใช่ความรัก แต่เป็นเพียงแค่ ‘ตัวประกัน’ เพื่อรักษาหน้าตาและชื่อเสียงของเขาและครอบครัว?
“พี่นนท์… ทำไม… ทำไมพี่ถึงยอม?” น้ำตาเริ่มเอ่อคลอใบหน้าของใบหยก
“ฉัน… ฉันไม่มีทางเลือก” นนท์ตอบ เสียงที่เคยหนักแน่น ตอนนี้สั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด “ถ้าฉันไม่ยอม… พ่อฉันจะ… เขาจะทำทุกอย่าง… เพื่อให้การแต่งงานนี้เกิดขึ้น… และเขาจะ… เขาจะทำให้ชีวิตเธอ… ลำบากกว่านี้”
ใบหยกไม่เชื่อหูตัวเอง นี่คือสิ่งที่เขาบอกเธอ? เขาบอกว่าเขาไม่มีทางเลือก? แล้วความรู้สึกของเธอ? ความรู้สึกของเด็กในท้องของเธอ? สิ่งเหล่านั้นไม่มีค่าเลยหรือไง? “แล้ว… แล้วเด็กคนนี้ล่ะคะ? พี่นนท์ไม่คิดถึงเขาเลยเหรอ?”
นนท์เงียบไป ใบหยกเห็นแววตาของเขาไหววูบ แต่แล้วเขาก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม “ฉัน… ฉันจะดูแลเธอ… ในระหว่างที่อยู่ที่นี่… แต่… อย่าหวังอะไรมากไปกว่านั้น”
“อย่าหวังอะไรมากไปกว่านั้น…” ใบหยกพึมพำคำพูดนั้นซ้ำๆ น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ความหวังทั้งหมดที่เคยมีพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ความรักที่เธอเคยทุ่มเทให้ไปทั้งหมด บัดนี้กลับกลายเป็นเรื่องตลกที่โหดร้ายที่สุด
“ฉันจะจัดห้องให้เธอ… ห้องที่แยกออกไป” นนท์พูดต่อ “เธอจะได้ความเป็นส่วนตัว… และ… จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้… นอกจากเรา… และพ่อแม่ฉัน”
ใบหยกได้แต่ยืนนิ่ง เธอไม่รู้จะตอบสนองอย่างไรกับคำพูดเหล่านั้น ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมานั้นมันหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับไหว เธอไม่ได้มาที่นี่เพราะความรัก ไม่ได้มาเพราะความรับผิดชอบ แต่มาเพราะถูกยัดเยียดให้เป็นส่วนหนึ่งของ ‘ข้อตกลง’ ที่สกปรก
“ฉัน… ฉันจะไปพักผ่อน” ใบหยกพูดเสียงแผ่วเบา เธอไม่สามารถเผชิญหน้ากับนนท์ได้อีกต่อไป เธอต้องการหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เธอก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้
เมื่อใบหยกเดินจากไป นนท์ก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เขากุมขมับแน่น ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่มองเห็นได้ยากยิ่ง “ขอโทษนะ… ใบหยก” เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ใบหยกเดินโซเซไปในห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้ เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียง น้ำตาไหลไม่หยุด ความรู้สึกของการถูกหลอกลวง การถูกใช้เป็นเครื่องมือ มันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าตอนรู้ว่าตัวเองตั้งท้องเสียอีก
เธอมาอยู่ที่นี่… ในฐานะ ‘ความลับ’ ที่ต้องถูกเก็บงำ… เพื่อรอวันที่ทุกอย่างจะ ‘เรียบร้อย’… แล้วเธอและลูก… จะต้องไปอยู่ที่ไหน?
รุ่นพี่ที่ลึกลับที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก